Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 770/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 770/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski sędzia NSA Irena Kamińska Protokolant Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 248/11 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie wniosku z 8 czerwca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 248/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że wnioskiem z dnia 8 czerwca 2011 r. J. S. wystąpił do Urzędu Gminy w K., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej u.d.i.p.), o wydanie mu odpisu protokołu z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r. wraz z odpisami wszelkich do niego załączników.

4 W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 22 czerwca 2011 r., skarżący został powiadomiony, że w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej www.[...].pl, jest dostępny projekt protokołu z sesji Rady Gminy z dnia 19 maja 2011 r. oraz wszelkie załączniki do protokołu w zakładce: "Zawiadomienia, Uchwały, Protokoły sesji – 2011 – VIII". Jednocześnie w piśmie tym podano, że ostateczny tekst protokołu zostanie przyjęty przez Radę Gminy na najbliższej sesji Rady i w wersji przyjętej przez Radę Gminy zostanie opublikowany w BIP.

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy K., J. S. wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej. Jednocześnie wnioskował o skorzystanie przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i poinformowanie o fakcie istotnych naruszeń prawa zwierzchnie organy nadzoru.

6 W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnosił o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie, podnosząc, że 22 czerwca 2011 r. dokonał stosownej czynności materialno-technicznej, udzielając skarżącemu informacji.

7 W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że w niniejszej sprawie został spełniony zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres stosowania u.d.i.p. Wójt Gminy K. jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), zaś żądana przez skarżącego informacja, tj. protokół z przebiegu sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r., ma charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

8 Sąd zwrócił uwagę, że z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno-technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja taka fizycznie istnieje.

9 Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie Wójt Gminy K. nie pozostaje w bezczynności. W piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r., zachowując wyznaczony przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy, poinformowano skarżącego, że w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej www.[...].pl, jest dostępny projekt protokołu z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r. oraz wszelkie załączniki do protokołu, zaś ostateczny tekst protokołu zostanie przyjęty przez Radę Gminy na najbliższej sesji i w wersji przyjętej przez Radę zostanie opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej.

10 Ostateczny protokół z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r. nie został skarżącemu udostępniony jedynie dlatego, że protokołu takiego – na dzień 22 czerwca 2011 r. – po prostu nie było. Organ, zdaniem Sądu, zasadnie poinformował stronę, że udostępnieniu może podlegać wyłącznie projekt przedmiotowego protokołu (i taki jest dostępny w BIP), gdyż ostateczny protokół nie został jeszcze przez Radę Gminy K. przyjęty. Informacja publiczna musi bowiem dotyczyć wyłącznie sfery faktów, nie zaś zdarzeń ewentualnych, a takim niewątpliwie jest w niniejszej sprawie – na dzień udzielenia przez organ odpowiedzi – protokół z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r.

11 Sąd zwrócił uwagę na fakt, że ostateczna wersja protokołu nie została przez Radę Gminy K. przyjęta w terminie czternastu dni po odbyciu sesji Rady, jak również powody takiego opóźnienia, nie mają znaczenia z punktu widzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Skoro bowiem Wójt Gminy K. – niezależnie od przyczyny – nie posiadał wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, winien jedynie pisemnie o tym poinformować osobę zainteresowaną, co w sprawie niniejszej organ prawidłowo uczynił, wskazując, że na stronie internetowej www.[...]pl dostępny jest na razie projekt protokołu z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r.

12 W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można uznać, że organ nie dopełnił obowiązku sygnalizacyjnego, określonego w art. 13 ust. 2 ustawy, albowiem obowiązek ten występuje jedynie wówczas, gdy informacja publiczna udostępniana jest na wniosek.

13 Ponadto Sąd nie stwierdził podstaw do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie.

14 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. S., na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w postaci:

15 1. naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej u.d.i.p.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że informacja, która podlega obowiązkowi udostępnienia w Biuletynie Informacji Publicznej, a któremu to obowiązkowi organ nie uczynił zadość, nie podlega udostępnieniu skarżącemu na wniosek,

16 2. naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 19 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że organ przedstawiając niepełną informację, nie posiadającą mocy prawnej, wypełnił obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek, oraz przyjęcie, że informacja publiczna została udostępniona skarżącemu w terminie prawem przewidzianym,

17 3. naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że organ w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie był zobowiązany do wykonania obowiązku sygnalizacyjnego wobec skarżącego,

18 4. naruszenia art. 12 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że do informacji udzielonej przez organ skarżącemu nie mają zastosowania wymogi formalne zawarte w art. 12 ust. 1 u.d.i.p.,

19 jak również zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

20 5. naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, jakoby sposób załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2011 r. przez organ nie nosił znamion bezczynności organu administracji publicznej,

21 6. naruszenia art. 155 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, jakoby stan bezczynności, w jakim pozostaje organ wobec wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2011 r. nie stanowił istotnego naruszenia prawa.

22 W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

23 W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że twierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku o tym, jakoby udostępnianie informacji publicznej z urzędu, w Biuletynie Informacji Publicznej, dokonywane na podstawie obowiązku ciążącego na organie, a wynikającego z art. 8 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 8 ust. 3 u.d.i.p., było instrumentem całkowicie rozłącznym z udostępnianiem informacji publicznej na wniosek, nie znajduje oparcia ani w u.d.i.p., ani też na gruncie dotychczasowego orzecznictwa w tej materii.

24 Zdaniem skarżącego należy w tym miejscu odwołać się do zasady "racjonalnego ustawodawcy", która każe doszukiwać się logiki w oczywiście niesprzecznych przepisach prawa, oraz ponownie do pierwszeństwa literalnej metody wykładni aktów prawnych, która nakazuje wywodzić normę z przepisów zgodnie z jej brzmieniem. Takie uregulowanie udostępniania informacji publicznych zdaje się też odpowiadać potrzebom zabezpieczenia praw zainteresowanego daną informacją. W braku możliwości wystąpienia z wnioskiem o jej udostępnienie, w sytuacji braku jej równoczesnego udostępnienia w BIP, następowałaby sanacja stanu braku informowania opinii publicznej o działalności administracji publicznej, a w związku z czym następowałoby zaprzeczenie idei wyrażonej w art. 2 ust. 1 u.d.i.p., a więc powszechnej dostępności do informacji publicznych.

25 Skarżący wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dysponent informacji publicznej, w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., jest związany czternastodniowym terminem na udostępnienie informacji publicznej, o której mowa we wniosku.

26 Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. posiada, więc nie tylko walor dyscyplinujący dysponenta informacji publicznej do sprawnego jej udzielania, ale również wyznacza niezwykle ważną granicę z punktu widzenia realizacji prawa do powszechnego dostępu do informacji publicznej, po przekroczeniu której dysponent informacji pozostaje w bezczynności.

27 Skarżący stoi również na stanowisku, że odpowiedź organu na wniosek skarżącego zawarta w piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. została wystosowana z naruszeniem prawa w zakresie wymogów formalnych dotyczących komparycji tego rodzaju pisma, a w związku z czym powyższe pismo nie może być uznane za ważne oraz wywołujące skutki prawne, załatwienie wniosku.

28 W ocenie skarżącego na Urzędzie Gminy K. spoczywała odpowiedzialność za udostępnianie żądanej informacji publicznej. Wynika to wprost z § 9 pkt 8 Regulaminu organizacyjnego Gminy K. (załącznik nr 1 do zarządzenia Wójta Gminy K. Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.), zgodnie z którym urząd gminy działając jako organ pomocniczy Wójta odpowiedzialny jest za udostępnianie informacji publicznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

29 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Organ w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

30 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

31 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

32 Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.), który w punkcie pierwszym stanowi, że Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy, tj. m.in. skargi kasacyjne (art. 173 P.p.s.a.).

33 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.), co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych.

34 W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, wobec czego Sąd kasacyjny rozpoznawał sprawę w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej.

35 Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Oceniając pod kątem legalności działalność Wójta Gminy K. w zakresie udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organ nie pozostaje w bezczynności.

36 Zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. - dalej u.d.i.p.), dostęp do informacji o sprawach publicznych (informacji publicznej) przysługuje każdemu na zasadach przewidzianych w tej ustawie (prawo do informacji publicznej). Wyjątkiem są przypadki wymienione w przepisie art. 5 ustawy, w których dostęp jest ograniczony np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych czy ochronę danych osobowych, jak też w innych sytuacjach przewidzianych w kolejnych ustępach tego przepisu.

37 Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności organy władzy publicznej, o ile są w posiadaniu żądanych informacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3). Do organów tych z pewnością należy wójt gminy, jako organ władzy samorządowej.

38 Niewątpliwie intencją ustawodawcy w zakresie udostępnienia informacji publicznej było przede wszystkim odformalizowanie postępowania w tym zakresie i to w sposób maksymalnie możliwy, bowiem dopiero wówczas możliwe jest pełne wypełnienie konstytucyjnej zasady jawności życia publicznego.

39 Z treści art. 10 ust. 1 ustawy, wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek nie dotyczy informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Ponadto, skoro w art. 7 ust. 1 ustawy, jako jedną z form udostępnienia informacji publicznej wymieniono ogłoszenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, a w art. 10 ust. 1 tej ustawy postanowiono, że na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to należy przyjąć, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nawet gdy rozpoznaje wniosek o udostępnienie informacji publicznej w innej formie niż przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, może spełnić swój obowiązek udostępniając żądaną informację w tym Biuletynie. W takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten stosuje się wówczas, gdy informacja publiczna jest udostępniana na wniosek, to zaś jest możliwe, jak wynika z art. 10 ust. 1, tylko w odniesieniu do informacji, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.

40 Organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jednak tylko i wyłącznie wówczas, gdy znajduje się ona w Biuletynie Informacji Publicznej, a porównanie zakresu żądania wyrażonego we wniosku o jej udostępnienie i zakresu informacji znajdujących się w BIP uprawnia do twierdzenia, że są one identyczne. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na wniosek ograniczone zostało bowiem na podstawie art. 3 i art. 10 ust. 1 ustawy tylko do zakresu przekraczającego dane ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej. Podstawową konsekwencją wprowadzenia określonej informacji do publicznego obiegu jest wyraźne ograniczenie możliwości wnioskowania o udzielenie informacji publicznej, jeśli została ona zamieszczona uprzednio w Biuletynie Informacji Publicznej. Tryb wnioskowy jest, więc możliwy dopiero po ustaleniu, czy informacja została zamieszczona w Biuletynie. Jeśli wynik tych ustaleń jest pozytywny, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma prawo nieudzielenia informacji w trybie wnioskowym, powołując się na fakt udostępnienia jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Zasadność powyższego stanowiska potwierdza zarówno orzecznictwo (por. np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2003 r., sygn. akt II SAB 372/03, opubl. [w:] "Wokanda" z 2004 r. Nr 5, poz. 33 oraz z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04, Lex nr 158987), jak i piśmiennictwo (por. M. Bernaczyk, Obowiązek bezwnioskowego udostępniania informacji publicznej, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2008 r., s. 150-151).

41 Podkreślić przy tym należy, że przyjęcie w u.d.i.p. Biuletynu Informacji Publicznej, jako podstawowego źródła zapoznania się z informacją publiczną, zostało uznane za rozwiązanie racjonalne, gdyż zapoznanie się z informacjami publicznymi w postaci stron WWW realizuje podstawowe założenia prawa dostępu do informacji. Po pierwsze, prawo to może być realizowane przez każdego, ponieważ w przypadku Biuletynu nie istnieją żadne formalne ograniczenia uniemożliwiające zapoznanie się z takimi informacjami. Po drugie, zainteresowany może zapoznać się z poszukiwaną informacją publiczną w każdym momencie i w każdym niemal miejscu, a przede wszystkim informację taką ma możliwość "otrzymać" natychmiast po uruchomieniu odpowiedniej strony. Ponadto udostępnienie informacji w Biuletynie (a więc w formie elektronicznej) umożliwia kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji, czyli przetwarzanie jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną.

42 Trzeba zwrócić uwagę, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, tj. bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta).

43 Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wyznaczony przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy został zachowany, poinformowano bowiem stronę, że w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej www.[...].pl, jest dostępny projekt protokołu z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r. oraz wszelkie załączniki do protokołu, zaś ostateczny tekst protokołu zostanie przyjęty przez Radę Gminy na najbliższej sesji Rady i w wersji przyjętej przez Radę Gminy zostanie opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej.

44 Skoro Wójt Gminy K. nie posiadał wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, winien jedynie pisemnie o tym poinformować osobę zainteresowaną, co w sprawie niniejszej organ prawidłowo uczynił, wskazując, że na stronie internetowej www.[...].pl dostępny jest projekt protokołu z sesji Rady Gminy K. z dnia 19 maja 2011 r. Zasadna jest zatem konstatacja Sądu pierwszej instancji, że organ prawidłowo nie dopełnił obowiązku sygnalizacyjnego, określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., albowiem obowiązek ten występuje jedynie wówczas, gdy informacja publiczna udostępniana jest na wniosek.

45 Powyższe rozważania czynią bezzasadnymi zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem zinterpretował i zastosował przepisy art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.

46 Również bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. Jest to tzw. przepis wynikowy; warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Jeżeli z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanych przez Sąd pierwszej instancji norm prawnych. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Zatem art. 146 § 1 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 146 § 1 P.p.s.a.

47 Co się tyczy podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 155 § 1 P.p.s.a., to należy zauważyć, że w przepisie tym mowa jest o tym, że skład orzekający sądu administracyjnego, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Autor skargi zarzucił Sądowi pierwszej instancji brak reakcji, w postaci uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Tak postawiony zarzut kasacyjny nie może się ostać, zwłaszcza w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny, badając sprawę, nie dopatrzył się naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły istotne (kwalifikowane) naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. Orzeczenie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny; Skład orzekający może te uchybienia stwierdzić w toku rozpoznawania sprawy, to jest od chwili wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego do chwili uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Okoliczność, że skład orzekający Sądu pierwszej instancji nie wystąpił ze stosownym postanowieniem sygnalizacyjnym nie może stanowić o naruszeniu prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

48 W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, to na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

49 W wyroku nie orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a. Stosownie do § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.