Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 72/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 72/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1365/11 o odrzuceniu skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1365/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 września 2011 r., natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 8 października 2011 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 7 października 2011 r.

4 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła A. M., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu.

5 Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

6 - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 46 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi na opisaną wyżej decyzję SKO w Krakowie i odrzucenie skargi, podczas gdy dokument, stanowiący podstawę tego wnioskowania (potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji) został sporządzony w sposób wadliwy i wewnętrznie sprzeczny, albowiem zawiera równoczesną informację o tym, że decyzja została doręczona skarżącej osobiście oraz bliżej nieokreślonemu, "kierownikowi";

7 - art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 248 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd dowodu z oświadczenia, którego powinna udzielić na żądanie Sądu Poczta Polska S.A., a którego treść pozwoliłaby na ustalenie rzeczywistej daty doręczenia skarżącej decyzji SKO w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2011 r.

8 W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

9 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż na potwierdzeniu odbioru istotnie znajduje się podpis skarżącej pod oświadczeniem: "Potwierdzam, że w dniu dzisiejszym otrzymałem (am) oznaczone wyżej pismo". Skarżąca kwestionuje jednak, aby to ona oznaczyła również datę doręczenia na dzień 7 września 2011roku. Prawdziwość jej twierdzeń uzasadnia fakt, iż charakter pisma obu wpisów znacznie się od siebie różni.

10 Co jednak istotniejsze, na odwrocie poświadczenia odbioru doręczyciel zakreślił opcję: "Pismo doręczyłem (...) osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w miejscu stałego zatrudnienia adresata" oraz dopisał "kierownik" w miejscu, przeznaczonym na imię i nazwisko rzeczywistego odbiorcy.

11 W ocenie skarżącej zachodzi oczywista sprzeczność w samej treści dokumentu urzędowego, jakim jest pocztowe potwierdzenie odbioru.

12 Skarżąca podniosła dodatkowo, iż pismo miało być doręczone w jej miejscu zamieszkania (Z. [...]), jednakże nie przebywa tam jakakolwiek osoba, która pełniłaby funkcję "kierowniczą"; istnieje możliwość, że doręczyciel błędnie uznał za "kierownika" dozorcę pobliskich urządzeń piętrzących wodę, albowiem skarżąca zamieszkuje na terenie należącym do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Ponadto skarżąca złożyła Skargę w Urzędzie Pocztowym w dniu 8 października 2011 r., będąc całkowicie pewna, że czyni to z zachowaniem ustawowego, 30 dniowego terminu; różnica między terminem przyjętym przez Sąd, a terminem obliczonym przez Skarżącą wynosi dokładnie 1 dzień, co może oznaczać, że faktyczne doręczenie Skarżącej decyzji SKO nastąpiło w dniu 8 września 2011 r., gdyż w tym dniu przesyłka została jej przekazana przez dozorcę.

13 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

15 Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

16 W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej kwestionuje prawidłowość sporządzenia zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej osobiście oraz bliżej nieokreślonemu "kierownikowi".

17 Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się dwa potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji – jedno adresowane do skarżącej, na którym znajduje się jej podpis (czego zresztą skarżąca sama nie kwestionuje) – k. 77 akt administracyjnych. Natomiast drugie zwrotne potwierdzenie (k. 78 akt administracyjnych) zaadresowane zostało do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., którego odbiór pokwitował "kierownik" tego ośrodka – B. F. Należy zaznaczyć, że zarówno jedno i drugie potwierdzenie odbioru zostało opatrzone datą 7 września 2011 r., czego dowodzą zarówno daty wstawione przez doręczyciela oraz okrągłe pieczęć poczty – "datowniki".

18 Wobec powyższego twierdzenia skarżącej odnośnie wadliwości sporządzenia potwierdzenia odbioru należy uznać za nieuzasadnione. W takiej sytuacji Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i należy uznać, że Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi, skoro została ona złożona z przekroczeniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

19 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.