Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., I OSK 2106/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., I OSK 2106/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 369/14 o odrzuceniu skargi L.J. na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 L.J., reprezentowany przez radcę prawnego [...], pismem z dnia 6 lutego 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną [...].

3 Zarządzeniem Sędziego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 369/14 pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych wymienionej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), przez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w przedmiotowej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego został jednocześnie poinformowany, że znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo z dnia 25 listopada 2013 r. nie upoważnia do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w tej sprawie.

4 W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego – w terminie zakreślonym przez Sąd – nadesłał do Sądu odpis pełnomocnictwa procesowego z dnia 25 listopada 2013 r., z informacją, że pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do występowania przed sądami administracyjnymi zostało wraz z odwołaniem przesłane do organu. Podniósł jednocześnie, że nieprzekazywanie pełnomocnictw do Sądu staje się nagminną praktyką organów drugiej instancji.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 369/14 odrzucił skargę L.J. na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną [...].

6 W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

7 Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie wykonał prawidłowo wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi. Wyjaśnił, że pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Sąd wezwał pełnomocnika organu do uzupełniania akt administracyjnych m.in. poprzez nadesłanie pełnomocnictwa dla radcy prawnego [...] udzielonego przez stronę skarżącą i załączonego do odwołania z dnia 26 listopada 2013 r. od orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik organu nadesłał do Sądu pełnomocnictwo procesowe z dnia 25 listopada 2013 r. Z treści tego pełnomocnictwa wynika, że L.J. udzielił radcy prawnemu [...] pełnomocnictwa "do obrony w wojskowym postępowaniu dyscyplinarnym przed rzecznikiem dyscyplinarnym oraz organami dyscyplinarnymi I i II instancji", a także "do udzielania dalszych pełnomocnictw w pełnym zakresie objętym niniejszym pełnomocnictwem lub w jego poszczególnych częściach; sporządzenia, podpisania i złożenia skarg kasacyjnych oraz reprezentowania w sprawach z tych skarg lub skarg kasacyjnych strony przeciwnej lub innego uprawnionego organu przed Sądem Najwyższym".

8 Odpowiadając na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego nadesłał do Sądu odpis pełnomocnictwa procesowego z dnia 25 listopada 2013 r. o identycznej treści, co pełnomocnictwo załączone do odwołania od orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Z treści nadesłanego pełnomocnictwa nie wynika aby radca prawny [...] był upoważniony do reprezentowania L.J. w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną nagany, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

9 Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.

10 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L.J., reprezentowany przez radcę prawnego [...] na podstawie pełnomocnictwa procesowego z dnia 7 lipca 2014 r. i zaskarżając je w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

11 Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, skierowanie sprawy na rozprawę, rozważenie możliwości podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym oraz prowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika.

12 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na treść wezwania, które skierował do pełnomocnika skarżącego, a w którym to wezwał jedynie do "złożenia pełnomocnictwa....". Tym samym nie wskazał co konkretnie jest nieprawidłowego w treści pełnomocnictwa, a zatem nie można zarzucić pełnomocnikowi skarżącego, iż wykonał wezwanie Sądu w sposób nieprawidłowy.

13 Dyrektor Generalny Służby Więziennej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

16 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem takim jest brak pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi.

17 W związku z faktem, iż nadesłane przez organ pełnomocnictwo, udzielone przez skarżącego radcy prawnemu [...], które zostało złożone przez niego do odwołania z dnia 26 listopada 2013 r. od orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], nie obejmowało umocowania do zastępowania skarżącego przed sądami administracyjnymi, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania prawidłowego pełnomocnictwa. Radca prawny [...] wezwania tego jednak nie wykonał, bowiem nadesłane przez niego do Sądu pełnomocnictwo z dnia 25 listopada 2013 r. było tożsame z w/w pełnomocnictwem nadesłanym przez organ. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi wyraźnie wskazał, że znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo z dnia 25 listopada 2013 r. nie upoważnia do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w tej sprawie i dlatego obowiązkiem pełnomocnika jest nadesłanie pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu strony przed sądami administracyjnymi. Skoro wezwanie to nie zostało przez pełnomocnika skarżącego wykonane w sposób prawidłowy, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

18 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.