Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r., I OSK 1990/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r., I OSK 1990/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1248/06 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1248/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, dalej zwanej "WAM", z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. z dnia [...] nr [...], odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w B. z dnia [...] września 1999 r. nr [...], o przydziale T. R. kwatery stałej. T. R. domagał się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przydziale, bowiem z kwatery wyprowadził się, wymeldował i zaspokoił we własnym zakresie sprawę mieszkaniową, a w przydzielonej kwaterze pozostała jego była żona, z którą się rozwiódł.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istotą w sprawie jest kwestia czy złożenie oświadczenia woli osoby, której przydzielono decyzją kwaterę stałą, a która z tej kwatery wyprowadziła się i wymeldowała rodzi skutek bezprzedmiotowości, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonych decyzji. Rezygnacja strony z uprawnień z decyzji o przydziale kwatery powoduje bezprzedmiotowość tylko wtedy, gdy warunkiem bezprzedmiotowości będzie złożenie oświadczenia o rezygnacji, natomiast w tej sprawie oprócz tego oświadczenia, konieczne jest spełnienie warunków, które temu oświadczeniu mają towarzyszyć , a to przekazanie i zdanie lokalu mieszkalnego protokółem sporządzonym przez przedstawiciela WAM i osoby uprawnionej, gdyż tego wymaga art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) - kontynuował Sąd, stwierdzając, iż sama rezygnacja bez połączenia jej z przekazaniem i zdaniem lokalu nie powoduje efektu bezprzedmiotowości decyzji o przydziale, a co za tym idzie nie daje podstaw do stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

4 Reprezentowany przez adwokata, T. R. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne uznanie, że do skutecznego zrzeczenia się przez żołnierza prawa do kwatery stałej i tym samym do wygaśnięcia decyzji o przydziale tej kwatery, konieczne i niezbędne jest oprócz oświadczenia żołnierza o rezygnacji z tego prawa, przekazanie i zdanie lokalu na podstawie protokółu sporządzonego przez przedstawiciela WAM oraz osobę uprawnioną czyli żołnierza, podczas gdy wymóg taki i taka interpretacja tego przepisu przekreśla w ogóle sens jego istnienia, bo w takiej sytuacji, tj. wtedy, gdyby po złożeniu przez żołnierza oświadczenia o rezygnacji z prawa do kwatery stałej, WAM zgodziła się na sporządzenie protokółu przekazania i zdanie lokalu, to całkowicie zbędne byłoby wydawanie decyzji w trybie art. 162 k.p.a., wystarczyłby tryb z art. 155 k.p.a., o ile w ogóle potrzebne byłoby wydawanie jakiejkolwiek decyzji.

5 Odpowiadając na skargę kasacyjną, WAM wniosła o jej oddalenie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeśli nie zachodzi nieważność postępowania, to Sąd ten może badać sprawę tylko w ramach zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, przy czym nie jest uprawniony, ani zobligowany do ich poprawiania czy uzupełniania.

8 W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, a wobec tego Naczelny Sąd związany był podstawą przytoczoną w skardze kasacyjnej. Podstawy tej skargi wskazuje art. 174 P.p.s.a. i są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

9 T. R. oparł swoją skargę na podstawie wskazanej w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, wskazując jako przepis postępowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Z formalnego punktu widzenia zarzut ten przytoczony jest prawidłowo, bowiem wskazany został konkretny przepis, konkretnego aktu prawnego, jednak jest on przedstawiony nietrafnie.

10 Wojewódzkie sądy administracyjne procedują wg przepisów P.p.s.a. i to te przepisy są przepisami postępowania, które mogły być przez te sądy naruszone, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Kodeks postępowania administracyjnego, jakkolwiek jest to oczywiście akt procesowy, jednak reguluje zasady postępowania przed organami administracji publicznej, a nie przed sądami administracyjnymi. Sądy te oceniają działalność organów w świetle tego aktu, jednak nie mogą go naruszyć w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wskazanie zatem tylko przepisu k.p.a., jako tego, który Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył w swoim postępowaniu bez powiązania go z odpowiednim przepisem P.p.s.a., czyni taki zarzut nietrafnym. Niewystarczające jest przywołanie tylko art. 174 pkt 2 P.p.s.a., bowiem artykuł ten wskazuje jedynie podstawy skargi kasacyjnej, natomiast postępowanie przed wojewódzkimi sądami wg tego przepisu się nie toczy.

11 Przytoczenie podstawy kasacyjnej w sposób tylko formalnie prawidłowy, jak to ma miejsce w niniejszej skardze, powoduje, że sprawa nie może być rozpoznana co do meritum, z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, o czym była mowa na wstępie. Zarzut taki jest nieusprawiedliwiony w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. Za nieusprawiedliwiony jest uznawany zarzut przytoczony prawidłowo tak formalnie jak i merytorycznie, ale także wskazany formalnie dobrze, ale nietrafnie z tego drugiego punktu widzenia. W tym pierwszym przypadku skarga nie ma usprawiedliwionej podstawy, bowiem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu jest prawidłowe, w drugim zaś - brak usprawiedliwionej podstawy może nawet prowadzić do pozostawienia w obrocie prawnym wadliwego wyroku, gdyż nietrafne przytoczenie zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do zaskarżonego wyroku w sposób merytoryczny.

12 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.