Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., I OSK 1781/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., I OSK 1781/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 246/11 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w operacie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] marca 2011 r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

4 Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. M. K. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w B.Z. z prośbą o sprostowanie w ewidencji gruntów granic działek nr [...] oraz sprostowanie granicy tej działki w części północno-zachodniej, powołując się na stan figurujący w księdze hipotecznej nr [...], na mapie z 1910 r. oraz w akcie notarialnym Nr rep. [...] z [...] sierpnia 1938 r. Uściślając na żądanie organu ten wniosek stwierdziła, że dotyczy on przywrócenia stanu prawnego nieruchomości, tj. całej działki nr [...] i pozostałych działek nr [...] oraz części działki nr [...], zgodnie z załączonymi do wniosku dokumentami i faktycznym stanem posiadania.

5 Organ II instancji ustalił, że prace związane z założeniem operatu ewidencji gruntów i budynków zostały dokonane w 1962 r. Na podstawie wykonanych wówczas pomiarów określono granice działki nr [...] i obliczono jej powierzchnię wynoszącą 1,37 ha. W oparciu o stan ewidencyjny, gdzie działka ta została ujawniona na nazwisko S. B., Naczelnik Gminy G. w dniu [...] grudnia 1976 r. wydał akt własności ziemi nr [...], na mocy którego między innymi działka nr [...] stała się własnością T. K. córki S., z domu B.. Z kolei z aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. wynika, że działka nr [...], dla której została założona księga wieczysta nr Kw. [...], została darowana na rzecz M. K., w wyniku czego została dla niej założona nowa księga wieczysta KW Nr [...].

6 W oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty organ uznał, że stan odnoszący się do działki nr [...] w ewidencji gruntów nie uległ zmianie w stosunku do stanu, w oparciu o który wydano wymieniony wyżej akt własności ziemi, sporządzono wymieniony akt notarialny i założono wskazane księgi wieczyste. Jest on więc zgodny ze stanem prawnym wynikającym z tych dokumentów.

7 Organ wyjaśnił też, że działki nr [...] to część dawnej działki nr [...] stanowiącej rzekę przylegającą do południowej granicy działki nr [...]. Z uwagi na zmianę przebiegu rzeki w 1981 r. sporządzono dokumentację określającą nowy jej przebieg. Dokumentacja ta stanowiła podstawę do wydania przez Naczelnika Gminy G. decyzji z dnia [...] listopada 1983 r. w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa gruntów zajętych przez rzekę. Jak wynika z tej dokumentacji, działki nr [...] stanowią starorzecze. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 1 ustawy - Prawo wodne (tj. Dz.U. 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) z starorzecza oraz grunt powstały w wyniku wykonania budowli regulacyjnych pozostają własnością dotychczasowego właściciela wody. Wspomniana decyzja Naczelnika Gminy G. z dnia [...] listopada 1983 r. wskazuje więc na to, że właścicielem wody płynącej niegdyś w granicach działki nr [...] jest Skarb Państwa, a więc w świetle powołanego przepisu starorzecze stanowiące działki nr [...] również stanowi własność Skarbu Państwa. Działka nr [...] stanowi natomiast własność A. K., co wynika z księgi wieczystej nr Kw. [...].

8 Organ II instancji zauważył dalej, odwołując się do treści rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Wskazał również, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne, lecz nie rozstrzyga o własności. Organ odwoławczy zaakceptował też powołany przez organ I instancji pogląd WSA w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 125/09, z którego wynika, że dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem. Poza tym – zdaniem organu - żądanie M. K. sprowadzało się w istocie do rozszerzenia zasięgu jej prawa własności, co nie mieści się w kompetencjach organu prowadzącego ewidencję gruntów, ale sądów powszechnych.

9 W skardze na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach M. K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

10 Skarżąca zarzuciła, że bez jej zgody i wiedzy, bez wywłaszczenia i wykupu zabrano bezpodstawnie i bezprawnie część jej działki nr [...] i wpisano jako rzekę na rzecz Skarbu Państwa. W części północno-zachodniej natomiast, odcięto część jej gruntu od działki nr [...] i dopisano do sąsiedniej działki nr [...], tworząc nową działkę dla sąsiada A. K.. Stwierdziła też, że od 1938 r. jej dziadkowie i rodzice nieprzerwanie użytkowali działkę nr [...] do rzeki Wschodniej, która nigdy nie zmieniła koryta. W związku z tym działki nr [...] nigdy nie były rzeką, ani starorzeczem, tylko łąką którą jej rodzina nieprzerwanie posiada i użytkuje. W dalszej części skarżąca zarzuciła, że działka nr [...] nigdy nie była wywłaszczona, a organy powołują się na decyzję wywłaszczeniową z 1983 r. dotyczącą innych działek, tj. nr [...] i [...].

11 Wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] marca 2011 r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.

12 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał na wstępie, że zgodnie z § 46 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 2 cyt. rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek właścicieli. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Dokonuje się jej niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Dokumenty te zostały określone w § 46 ust. 2 tego rozporządzenia. Są to: 1) prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, 2) opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumenty architektoniczno-budowlane gromadzone i przechowywane przez organy administracji publicznej, 4) ewidencje publiczne prowadzone na podstawie innych przepisów.

13 Z przytoczonych przepisów wynika, że ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno-techniczne i nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające.

14 Istotną zasadą wynikającą z § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów jest, że operat ewidencyjny ma być utrzymywany w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Skoro chodzi tu o aktualny, a nie przeszły stan, to oczywiste wydaje się, że ujawniony w operacie ewidencyjnym stan prawny danej nieruchomości oparty na niepodważonych we właściwym trybie dokumentach wskazanych w § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, nie może zostać zmieniony w oparciu o dokumenty określające wcześniejszy stan prawny działek objętych wnioskiem o zmianę w ewidencji, choćby - co do zasady - mogły one być podstawą aktualizacji. Dotyczy to w szczególności zmian danych dotyczących właścicieli działek ujawnionych w ewidencji. Taka sytuacja zachodziła, w ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie.

15 Przedmiotem wniosku strony uściślonego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. było żądanie przywrócenia stanu prawnego nieruchomości, tj. całej działki nr [...] i pozostałych działek nr [...] oraz części działki nr [...] zgodnie z załączonymi do wniosku dokumentami, tj. odpisem z księgi hipotecznej nr [...], mapą z 1910 r. i jej odrysem sporządzonym w roku 1952 oraz aktem notarialnym Nr rep. [...] z [...] sierpnia 1938 r. Z uwagi na to, że jako właściciele ww. działek objętych wnioskiem, ujawnione w operacie ewidencji gruntów i budynków pozostawały osoby trzecie, tj. Skarb Państwa i A. K., wniosek M. K. dotyczył w istocie zmian podmiotowych sprowadzających się do ujawnienia jako właściciela tych działek wnioskodawczyni w miejsce dotychczasowych właścicieli. Jako podstawa tych zmian zostały przy tym wskazane dokumenty określające stan prawny tych działek z okresu poprzedzającego zarówno ich aktualny stan prawny, jak i stan z daty założenia ewidencji gruntów. Wnioskująca o dokonanie tych zmian nie twierdziła przy tym, aby po dacie zdarzeń prawnych, w oparciu o które zostały w operacie ewidencyjnym ujawnione aktualne wpisy dotyczące przedmiotowych działek, nastąpiły jakiekolwiek zdarzenia świadczące o zmianach danych dotyczących tych działek, które podlegają ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca nie przedstawiła też żadnych dokumentów z daty późniejszej, niż data powstania dokumentów będących podstawą aktualnych wpisów ewidencyjnych dotyczących przedmiotowych działek. Takie ustalenia, zdaniem Sądu meriti, wystarczały do odmowy wprowadzenia wnioskowanych zmian i to bez żądania dostarczenia dokumentów geodezyjnych, kartograficznych i innych niezbędnych do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, do czego upoważnia organ art. 22 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro bowiem strona nie powoływała się na istnienie takich dokumentów, to zbędne było żądanie ich od niej.

16 Odnosząc się ubocznie do pozostałej argumentacji organu, sprowadzającej się do oceny prawidłowości wpisów w ewidencji, których zmiany domagała się skarżąca, Sąd I instancji zauważył, że dopóki wpisy te nie zostaną podważone w odpowiednim trybie, dopóty korzystają z waloru ostateczności. Zasadnie zdaniem Sądu meriti, organ powołał się też na art. 19 ust. 1 ustawy – Prawo wodne, z którego wynika, że skoro właścicielem wody płynącej niegdyś w granicach działki nr [...] był Skarb Państwa, to starorzecze stanowiące działki nr [...] również stanowi własność Skarbu Państwa.

17 Trafne było również powołanie się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji na niedopuszczalność rozstrzygania w postępowaniu ewidencyjnym o własności nieruchomości oraz niedopuszczalność nadawania w tym postępowaniu tytułów własności. Jak bowiem wskazał WSA w Kielcach, postępowanie ewidencyjne służy ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach i ma charakter informacyjny, a aktualizacja ewidencji gruntów nie służy regulowaniu stanów prawnych nieruchomości. Ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością.

18 W skardze kasacyjnej pełnomocnik M. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, przez uznanie, iż rozstrzyganym stanie faktycznym organ II instancji nie przeprowadził w sprawie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego uprawnionego geodety, dla ustalenia, czy działki oznaczone numerami [...], na które wbrew twierdzeniu organów I i II instancji tytuł własności ma nadal M. K., bowiem nieruchomości te nigdy nie zostały wywłaszczone jej, ani jej poprzednikowi prawnemu, zasadnie figurują w wadliwie prowadzonej ewidencji gruntów Starostwa B. jako własność Skarbu Państwa.

19 W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

20 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że Sąd I instancji "wadliwie rozpoznał skargę co do działek nr [...], ustalając sprzecznie z rzeczywistym stanem rzeczy (...), iż działki te są własnością Skarbu Państwa". Odwołał się w tym zakresie do faktu zaakceptowania przez Sąd meriti uzasadnienia organu administracji II instancji powołującego się na decyzję wywłaszczeniową Naczelnika Gminy G. z dnia [...] października 1983 r., z której miałoby wynikać, iż od tej daty sporne działki nie są własnością skarżącej. Podkreśla w tym kontekście, iż decyzja wywłaszczeniowa nie obejmuje działek [...], a zatem sporne działki wciąż pozostają własnością skarżącej. Ponadto zdaniem skarżącego kasacyjnie w sprawie jest niezbędna opinia biegłego geodety, która pozwalała by ustalić gdzie położone są wymienione wyżej działki, a następnie ustalić, czy są one w ogóle zajęte przez płynącą rzekę, czemu kategorycznie skarżąca przeczy, a co Sąd przyjmuje jako pewnik. Brak tych działań, w szczególności przyjęcie przez Sąd za organami stanu prawnego odnośnie własności spornych działek, bez zasięgnięcia opinii biegłego – zdaniem autora skargi kasacyjnej – narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

21 Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej kasacyjnie M. K. – T. K. popierała skargę kasacyjną, wnioski i wywody w niej zawarte oraz wnioski złożone w swoim poprzednim piśmie procesowym.

22 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

24 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

25 Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 ustawy p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

26 W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie naruszenia prawa procesowego i to przepisów formalnych, których nie stosują sądy administracyjne. Autor skargi kasacyjnej w żadnym zakresie nie powiązał ich z przepisami procedury sądowoadministracyjnej, co więcej takiej operacji w zasadzie nie da się przeprowadzić nawet w wyniku analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej. Jest tak zwłaszcza, gdy zwrócić uwagę na zamieszczone tam stwierdzenie o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 7 i art. 77 k.p.a. Są to istotne wady konstrukcyjne rozpoznawanej skargi kasacyjnej.

27 Mimo tego Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. ONSA i WSA 2010/1/1) odniósł się do wszystkich zarzutów w niej podniesionych. Oceniając zatem zarzuty skargi kasacyjnej uznano je za nietrafne.

28 Głównym motywem uzasadnienia wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. jest wydanie przez organ – w ocenie skarżącej kasacyjnie - decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego zebranego w sprawie.

29 W szczególności w skardze kasacyjnej wywodzono, że bez przeprowadzenia – wnioskowanego przez skarżącą – dowodu z opinii biegłego nie jest możliwe ostateczne i prawidłowe orzeczenie o zmianie danych w ewidencji gruntów. Skarżąca kasacyjnie wskazuje, iż w jej ocenie WSA w Kielcach "wadliwie rozpoznał skargę co do działek nr [...], ustalając sprzecznie z rzeczywistym stanem rzeczy (...), iż działki te są własnością Skarbu Państwa". Odwołuje się w tym zakresie do faktu zaakceptowania przez Sąd meriti uzasadnienia organu administracji II instancji powołującego się na decyzję wywłaszczeniową Naczelnika Gminy G. z dnia [...] października 1983 r., z której miałoby wynikać, iż od tej daty sporne działki nie są własnością skarżącej. Podkreśla w tym kontekście, iż decyzja wywłaszczeniowa nie obejmuje działek [...]. Z powyższego wyprowadza wniosek, iż sporne działki wciąż pozostają własnością skarżącej.

30 Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi i zapadłego rozstrzygnięcia przed Sądem I instancji sprawy wskazać należy na wstępie, że ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zatem ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji (por. art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne – tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Oznacza to zatem, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej.

31 Według § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) "1. Prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. 2. O wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 2, orzeka starosta w drodze decyzji".

32 Zasadnie zatem, zdaniem NSA, Sąd I instancji wywiódł, że wniosek o zmianę danych w postaci powierzchni, czy też właściciela ujawnionego w ewidencji gruntu wymaga przedstawienia odpowiedniej dokumentacji. W samym postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów nie prowadzi się dodatkowych postępowań w przedmiocie ustalenia, czy rozstrzygnięcia o prawidłowości tytułów własności, czy też w przedmiocie ustalenia – jak chce tego skarżąca – prawidłowości decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Jednocześnie subiektywne przeświadczenie skarżącej o wadliwości dokonanego w ewidencji wpisu nie jest podstawą dokonania zmian w tym zakresie. Zasadnie Sąd wywodził, że spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach.

33 W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie przedłożyła dokumentu odpowiadającego w swojej treści dokumentom wymienionym w cytowanym § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, które mogłyby stanowić podstawę wprowadzenia zmiany w zakresie oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków właściciela (czy też władającego) działek gruntu o nr ew. [...]. W szczególności nie stanowi takiego dokumentu przedłożona do wniosku skarżącej – kopia aktu notarialnego Nr rep. [...] z [...] sierpnia 1938 roku, skoro dokument ten odnosi się do stanu prawnego sprzed wydania aktu własności ziemi z dnia [...] grudnia 1976 r., gdy w ewidencji gruntów i budynków stan prawny tych działek gruntu wykazany jest właśnie z tego aktu własności ziemi. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów z daty późniejszej, niż data powstania dokumentów będących podstawą aktualnych wpisów ewidencyjnych dotyczących przedmiotowych działek. Jeżeli bowiem ewidencja gruntów i budynków służy jedynie rejestrowaniu aktualnego stanu prawnego działek gruntu wynikającego z dokumentów określonych w powołanym wyżej § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, to dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu.

34 Także odpis księgi hipotecznej Nr [...], czy plany nieruchomości należących do jej poprzedników prawnych, które zostały sporządzone w 1910 i 1952 roku, na które to dokumenty powołuje się skarżąca, nie stanowią również dokumentów określonych w powołanym § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

35 Prawidłowo zatem organy obu instancji odmówiły skarżącej wprowadzenia żądanej przez nią zmiany do ewidencji gruntów i budynków odnośnie działek gruntu nr ew. [...], a Sąd I instancji oddalił skargę na te decyzje.

36 Powyższe rozważania są wystarczające do stwierdzenia bezzasadności wniosku skarżącej co do żądania wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów poprzez wykazanie jej jako właścicielki spornych działek o nr. [...]. Jak bowiem wskazano, jeżeli skarżąca kwestionuje ujawniony w ewidencji gruntów i budynków stan prawny przedmiotowych działek gruntu, to właściwą drogą prawną w tym zakresie jest stosowne postępowanie przez sądem cywilnym, ponieważ organy administracyjne nie są uprawnione w postępowaniu dotyczącym wpisów w ewidencji gruntów i budynków dokonywać własnych ustaleń w zakresie przysługiwania praw do nieruchomości, lecz zobowiązane są jedynie do rejestrowania stanów prawnych wynikających ze stosownych dokumentów określających lub stwierdzających te prawa.

37 Mając powyższe na uwadze, w zakreślonym faktycznym i prawnym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niecelowe prowadzenie dalszych rozważań i szczegółowe odnoszenie się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), w szczególności zarzutu "nie przeprowadzenia w sprawie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego". W świetle bowiem przedstawionej analizy stanu prawnego w aspekcie zaistniałego stanu faktycznego sprawy zarzuty te nie znajdują żadnego uzasadnienia i nie mogą w jakikolwiek sposób wpływać na prawidłowość zapadłego przed sądem I instancji rozstrzygnięcia.

38 W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.