Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., I OSK 1755/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., I OSK 1755/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Roman Ciąglewicz, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2005r. sygn. akt II SA/Ke 42/05 w sprawie ze skargi Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego A. T. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Ke 42/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalił skargę Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w dniu [...] Komendant Miejski Policji w K. decyzją wydaną na podstawie art. 92 ust. 1, 4 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i pkt 1.1.4 załącznika do tej ustawy, nałożył na skarżącego karę w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2004 r. na postoju taksówek przy ul. [...] w K., policjant z sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w K. przeprowadził kontrolę drogową taksówki osobowej, którą kierował Z. Ł. Podczas kontroli oświadczył on, że nie posiada licencji uprawniającej do prowadzenia transportu drogowego w zakresie zarobkowego przewozu osób. W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. podniósł, iż od lat walczy o swobodny dostęp do postojów taksówek w K. informując różne instytucje o bezprawnej rejonizacji, a ponieważ jego działania nie odnoszą skutku poinformował właściwy organ, iż nie będzie się starał się o uzyskanie licencji. Zaskarżona decyzja utrzymana została w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia [...]. Organ wskazał, iż odwołanie strony było niezasadne, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadnym zatem było, zdaniem organu odwoławczego, nałożenie grzywny na Z. Ł., który licencji takiej nie posiadał.

4 W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję, Z. Ł. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślając, że nie stara się o uzyskanie licencji, protestując w ten sposób przeciwko bezprawnej, jego zdaniem, rejonizacji na postojach taksówek i braku działań właściwych organów administracji publicznej, by zapewnić swobodny dostęp do postojów osobom wykonującym transport drogowy taksówką osobową.

5 Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż dokonuje jedynie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ramach swych uprawnień może decyzję uchylić, lub stwierdzić jej nieważność, gdy narusza prawo. Sąd nie mógł więc odnieść się do postawionych w skardze zarzutów dotyczących braku swobodnego dostępu skarżącego do postojów taksówek. Nie podlega bowiem ocenie sądów administracyjnych to, czy rozstrzygnięcie organu odpowiada kryteriom słuszności, celowości bądź też zasadom współżycia społecznego.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż niewątpliwym było, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką osobową nie posiadając licencji na wykonywanie tego transportu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15 000 złotych. Wykaz tych obowiązków i warunków oraz wysokość kar określa załącznik do ustawy. Zgodnie z punktem 1.1.4 tego załącznika za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji wysokość kary pieniężnej wynosi 3000 zł. Sąd uznał, iż organy orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że należało skarżącemu wymierzyć karę pieniężną, skoro naruszył on obowiązek uzyskania licencji i uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a.

7 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. Ł., reprezentowany przez radcę prawnego A. T., działającą jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 113 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd może zamknąć rozprawę dopiero wówczas, gdy sprawa zostanie dostatecznie wyjaśniona. Zdaniem strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zamknął rozprawę bez zbadania okoliczności sprawy i argumentów przez niego podniesionych. Ponadto skarżący wskazał, iż niniejszy wyrok nie uwzględnia istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego, a także nie wziął pod uwagę motywów, dla których Z. Ł. nie starał się o uzyskanie licencji, a które są dla sprawy, jego zdaniem, kluczowe i winny przesądzać o zasadności wysuwanych przez niego racji. Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania, a nadto zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

10 Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 ustawy nie wystąpiła, stąd też Sąd odwoławczy zbadał podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania.

11 Wskazany jako naruszony przepis art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. stanowi o obowiązku zamknięcia przez przewodniczącego rozprawy, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.

12 Dostateczne wyjaśnienie sprawy w rozumieniu tego przepisu to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej. Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały rozpoznane przedstawione przez stronę środki dowodowe (tak J. Gudowski, Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego, PS 2001, nr 4, str. 81).

13 W niniejszej sprawie już w toku postępowania administracyjnego istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Zakres postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczała norma zawarta w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), uzależniająca podjęcie i wykonywanie transportu drogowego od uzyskania odpowiedniej licencji. W czasie przeprowadzonej kontroli drogowej zostało ustalone, iż Z. Ł. licencji takiej nie posiadał i nie zamierzał rozpocząć starań w tym kierunku. Okoliczności te potwierdzał także w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. skarżący nie złożył żadnych wniosków dowodowych. W tej sytuacji, skoro ustawodawca nałożył prawny obowiązek posiadania aktualnej licencji na prowadzenie transportu drogowego, a niespełnienie tego obowiązku zagroził sankcją kary pieniężnej (art. 92 ust. 1 i 4 ustawy w zw. z pkt 1.1.4 załącznika), to decyzje w przedmiocie wymierzenia takiej kary w kwocie 3.000 zł były zgodne z prawem.

14 Zamykając rozprawę w takim stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisu art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a., gdyż powody dla których skarżący nie podjął starań o uzyskanie aktualnej licencji, nie miały istotnego znaczenia dla bytu popełnionego deliktu, a w związku z tym dla oceny legalności decyzji wymierzającej karę pieniężną.

15 Ponadto wskazany jako naruszony przepis art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. wymaga powołania związanego z nim art. 106 § 3 tej ustawy, czego autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił. Jest to jednakże tylko usterka formalna, bowiem strona, która nie zgłaszała przed sądem pierwszej instancji wniosków dowodowych, nie może skutecznie zarzucać w postępowaniu kasacyjnym naruszenia art. 113 § 1 ustawy P.p.s.a. Nadto naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

16 Z powyższych względów, uznając iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji przyznając pełnomocnikowi wynagrodzenie w oparciu o przepis art. 250 tej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.