Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r., I OSK 1117/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r., I OSK 1117/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 625/08 w sprawie ze skargi M.T. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. odrzucił skargę M. T. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 tegoż artykułu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie został naruszony uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie jednak do treści art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli w sprawie orzekł już sąd administracyjny i skargę oddalił. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniała wyżej wymieniona negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, ponieważ przedmiotem skargi M. T. jest uchwała Rady, co do której legalności orzekał już sąd administracyjny. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] dotyczącą § [...] tej uchwały. W sprawie tej również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalna ponowna skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Rady, która podlegała już kontroli sądu administracyjnego.

3 Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł skarżący. Zaskarżonemu w całości orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

4 1. art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie tego przepisu przez Sąd I instancji do stanu faktycznego prawnego ustalonego w niniejszej sprawie, a mianowicie uznanie, że sam fakt rozpoznawania skargi na § 6 uchwały organu administracji, bez zbadania merytorycznej zawartości oraz porównania dwóch skarg wystarcza do uznania, że wniesienie skargi było z innych przyczyn niedopuszczalne,

5 2. art. 62 p.p.s.a., poprzez niedołączenie do akt postępowania akt sprawy VI SA/Wa 550/04, co skutkowało m. in. niemożliwością wniesienia skargi kasacyjnej co do meritum,

6 3. art. 133 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez orzeczenie wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu,

7 4. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak właściwego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i brak wyjaśnienia zastosowanej podstawy rozstrzygnięcia.

8 Odnosząc się do istoty zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na dwie kwestie. Sąd, w ocenie strony skarżącej ma rację, wskazując, że merytoryczne odniesienie się do skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niemożliwe jeśli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Co więcej, art. 101 ust. 2 u.s.g. wyłącza konieczność istnienia tożsamości stron, pomiędzy którymi toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne. W celu zastosowania przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g., konieczne jest tylko wykazanie tożsamości przedmiotowej skargi. Taki sam obowiązek wynika z art. 171 p.p.s.a. Skarżący nie zgodził się jednak z tak szerokim ujęciem "sprawy" jakie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd I instancji, zdaniem autora skargi, był zobowiązany do zbadania faktycznej tożsamości sprawy, a ponadto oceny zarzutów w obu sprawach. Skarżący nie wnosił o uchylenie całości uchwały, ani też o uchylenie § 6 tej uchwały jedynie wskazał, że część uchwały, dotycząca samochodów osobowych o dopuszczalnej masie całkowitej mieszczącej się w przedziale pomiędzy 2,5 tony a 3,5 tony jest niesprawiedliwa, ponieważ pozbawia możliwości wykupienia rocznego abonamentu na parkowanie w preferencyjnej cenie. Brak wglądu w akta sprawy VI SA/Wa 550/04 uniemożliwił natomiast odniesienie się do faktycznej treści skargi oraz podjętych w toku postępowania rozstrzygnięć.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych.

11 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Zasadą jest, że aby mówić o powadze rzeczy osądzonej zachodzić musi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy.

12 W rozpoznawanej sprawie, mamy do czynienia tylko z tożsamością przedmiotową. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny uchwała Rady Miasta [...] W. z dnia [...] nr [...] była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. oddalił skargę A. K. na § [...] przedmiotowej uchwały, zaś następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. orzeczenie to podtrzymał.

13 W związku z powyższym, przepis art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. nie mógł być, jak słusznie wskazał Sąd, podstawą odrzucenia skargi skarżącego, ponieważ w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka tożsamości podmiotowej, aby można było mówić o res iudicata z tego przepisu. W niniejszej sprawie, mamy dwóch różnych skarżących, natomiast kwestionowany jest ten sam paragraf powoływanej powyżej uchwały Rady Miasta. Podstawą do odrzucenia skargi skarżącego był zatem przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie jej jest niedopuszczalne. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisu tego - w myśl art. 101 ust. 2 tej ustawy - nie stosuje się jeżeli w sprawie już orzekł sąd administracyjny i skargę oddalił. W tej sytuacji mamy, więc do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej.

14 Konkludując, nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Skarga na taką uchwałę musi być potraktowana - w świetle tych przepisów - jako niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot.

15 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i odpowiada prawu i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.