Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006 r., I OSK 1103/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006 r., I OSK 1103/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 232/06 odrzucające skargę A. M. w sprawie ze skargi A. M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku związku choroby żołnierza ze służbą wojskową postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną 2. przyznać od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego D. W. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) oraz 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych, 60/100) podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. M. na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] stwierdzając, iż przedmiot skargi nie podlega kognicji sądów administracyjnych, powołując się na katalog spraw zamieszczony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dla rozpoznania których właściwe są sądy administracyjne. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w orzecznictwie przyjęto, iż istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie: orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Sąd podkreślił, że zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 wskazano, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Zdaniem Sądu z przedmiotowej sprawy wynika, że zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane w sprawie powołania lub zwolnienia A. M. ze służby, lecz ustalenia związku schorzeń ze służbą wojskową dla celów rentowych, emerytalnych, bądź odszkodowawczych, a tego rodzaju orzeczenia, wydawane na użytek innych postępowań, nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej.

3 Skargę kasacyjną na to postanowienie wniósł A. M., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] w przedmiocie braku zaliczenia do grupy inwalidów w następstwie choroby, z tytułu której przysługują świadczenia odszkodowawcze w związku ze służbą wojskową nie przysługuje skarga oraz art. 58 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej w sprawie nie znajdującej się we właściwości sądów administracyjnych. W uzasadnieniu podniesiono, iż orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] było aktem z zakresu administracji, który dotyczył uprawnień skarżącego wynikających z przepisów prawa i chociaż związek ten był pośredni, jednakże nie miało to znaczenia dla oceny przedmiotowej skargi, albowiem art. 3 § 2 pkt 4 wskazanej ustawy stanowi jedynie o tym, iż akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków, nie wskazując jednocześnie na to, iż musi to być związek ścisły i bezpośredni.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z katalogiem zawartym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

6 Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia wydawane przez wojskowe komisje lekarskie można podzielić na dwie grupy: orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. We wskazanej przez Sąd I instancji uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 stwierdzone zostało, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

7 Słusznym jest zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarga A. M. na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] w przedmiocie stwierdzenia braku związku choroby żołnierza ze służbą wojskową podlegała odrzuceniu, gdyż jej przedmiot nie znajduje się w zakresie kognicji sądów administracyjnych.

8 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 250 cytowanej ustawy.