Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., I OSK 1059/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., I OSK 1059/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Zbigniew Rausz Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA 1788/03 w sprawie ze skarg S. D. S., R. J. Ł., L. W. S. i S. D. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 2.12.2004 r., sygn. akt I SA 1788/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skarg S. D. S., R. J. Ł., L. W. S. i S. D. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 24.07.1999 r., stosownie do art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Zarząd Gminy [...] zawiadomił T. S., b. właściciela wywłaszczonej nieruchomości, iż stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia i istnieje możliwość wystąpienia z żądaniem jej zwrotu, jednocześnie informując, że niezłożenie wniosku w terminie 3-ch miesięcy od otrzymania zawiadomienia powoduje wygaśnięcie uprawnienia. Zawiadomienie to odebrała S. S., bowiem T. S. zmarł w 1983 r., zaś wniosek o zwrot nieruchomości, podpisany przez spadkobierców T. S., wymienionych na wstępie, został złożony u Starosty Powiatu [...] dnia 20.07.2001 r., zatem, w uznaniu organów, po terminie, co spowodowało umorzenie postępowania – kontynuował Sąd. Uchylenie decyzji organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnił tym, że w sytuacji gdy zawiadomienie skierowane do nieżyjącego T. S. odebrała jego córka S. nie można przyjąć, że było ono wobec niej skuteczne, natomiast w momencie złożenia wniosku przez wszystkich spadkobierców organ powziął wiadomość, że zawiadomienie przesłane nieżyjącemu było nieskuteczne i wobec tego organ powinien był rozważyć wniosek pod kątem zachowania terminu. Sąd stwierdził, że art. 7 k.p.a. nakazuje dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zaś art. 77 k.p.a. nakłada obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w tej sprawie organy obu instancji przepisy te naruszyły, co skutkuje uchyleniem decyzji, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

3 Skarga kasacyjna od tego wyroku została wniesiona przez radcę prawnego, działającego z upoważnienia Prezydenta m. [...]. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegającą na przyjęciu, że organ administracji nie dopełnił obowiązku zawiadomienia poprzedniego właściciela nieruchomości lub jego spadkobierców o zamiarze zwrotu, bo nie doręczył zawiadomienia adresatowi, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że S. S., po odebraniu zawiadomienia, nie poinformowała organu o śmierci poprzedniego właściciela, zaś faktem jest, że wniosek o zwrot został złożony po terminie, o którym mowa w art. 136 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wobec tego stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niesłuszne.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

6 Przyczyną uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonych, przez S. S., R. Ł., L. S. i S. S., decyzji było uznanie przez ten Sąd, iż organy obu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszając art. 7 i 77 k.p.a., a wobec tego sprawa nie dojrzała jeszcze do rozstrzygnięcia.

7 Jako podstawę uchylenia decyzji Sąd wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. inne, aniżeli wskazanie pod lit. b – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważania Sądu nie dotyczyły natomiast prawa materialnego, oprócz oczywistego odniesienia do art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jednakże tylko w aspekcie wskazanego w ust. 5 terminu do złożenia wniosku. Za istotne w sprawie Sąd uznał naruszenie przez organy przepisów postępowania, tym samym nie miał potrzeby zajmowania się prawem materialnym.

8 Skarga kasacyjna wyrokowi zarzuciła natomiast naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pomijając już fakt, iż art. 174 pkt 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymaga podania konkretnego przepisu, a art. 136 dzieli się na niższe jednostki redakcyjne, to, jak podniesiono wyżej, przepis ten ani w całości, ani poszczególnego jego ustępy nie był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie można zatem zaskarżonemu wyrokowi postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego.

9 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy.