Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., I ONP 5/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., I ONP 5/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Jolanta Rajewska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 17/10 w zakresie oddalenia skargi A. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku, 2. zwrócić A. M. wpis od skargi o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem w wysokości 200 (dwieście) zł z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uzasadnienie

2 A. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. oddalającego jego skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku podlega odrzuceniu.

5 Stosownie do zasady wyrażonej w art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), dalej P.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje, gdy zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Oznacza to, że skarga taka nie przysługuje, jeżeli stronie przysługiwał środek odwoławczy, jednakże strona nie skorzystała z tego środka lub środek taki został odrzucony.

6 W art. 285a § 2 P.p.s.a. został określony wyjątek od tej zasady, który polega na tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, ale tylko wówczas gdy niewykorzystanie przysługującego stronie środka zaskarżenia stanowiło wyjątkowy przypadek i gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela oraz gdy nie jest już możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Strona wnosząca skargę na podstawie art. 285a § 2 P.p.s.a. obowiązana jest w skardze, poza innymi warunkami wymienionymi w art. 285e § 1 P.p.s.a., wykazać, że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi, co obejmuje także wykazanie dlaczego nie wykorzystała środka zaskarżenia (art. 285e § 1 pkt 5 P.p.s.a.). Skargę, która nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. Takie stanowisko zostało zaprezentowane w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II ONP 2/11, z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I ONP 14/11 oraz z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I ONP 16/10. Pogląd, że jeżeli strona wnosi skargę na podstawie art. 285a § 2 P.p.s.a., to musi wykazać, iż występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi, został wyrażony także w literaturze prawniczej (B. Dauter, R. Hauser "Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego" Warszawa 2010 r.). Zdaniem autorów wyjątkowość przypadku odnosi się również do przyczyn, które spowodowały, że strona nie wykorzystała przysługujących jej środków prawnych.

7 Z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnia wyroku. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. W dniu 4 maja 2012 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku z dnia 6 maja 2010 r. W skardze tej nie zostało w żaden sposób wskazane, że występuje wyjątkowy przypadek w rozumieniu art. 285a § 2 P.p.s.a. Skarżący nie wskazał żadnych przyczyn niewykorzystania środka zaskarżenia, w szczególności pominięto całkowicie fakt odmowy sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego wyroku. Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku z powodu uchybienia terminu do wniesienia wniosku nie daje podstaw do oceny, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.

8 Ponadto skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 285e § 1 pkt 6 P.p.s.a. nie zawiera wniosku o stwierdzenie niezgodności kwestionowanego wyroku z prawem, co również stanowi podstawę odrzucenia takiej skargi, zgodnie z art. 285h P.p.s.a.

9 Mając powyższe względy na uwadze należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. podlega odrzuceniu.

10 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art.285 e § 1 pkt 5 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

11 O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.