Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., I GZ 90/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., I GZ 90/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grabowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 590/05 w zakresie oddalenia wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: odrzucić zażalenie NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 590/05, oddalił wniosek [...] Sp. z o.o. w Warszawie o wykładnię wyroku tegoż Sądu z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie ze skargi spółki [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba dokonania wykładni wyroku, albowiem odczytując wyrok łącznie (rozumiany jako sentencja wraz z uzasadnieniem) nie powinno być wątpliwości co do treści wyroku - zakresu rozstrzygnięcia, którym, zgodnie ze skargą spółki [...], była jedynie część decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, dotycząca ustalenia wartości celnej towaru.

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie podpisane w imieniu Dyrektora Izby Celnej w Warszawie przez Naczelnika Wydziału Elementów Kalkulacyjnych wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie podnosząc, iż z naruszeniem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd I instancji przyjął, jaki był zakres rozpatrywanej sprawy administracyjnej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż pomimo tego, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wypowiedział się odnośnie prawidłowości zawartego w decyzji rozstrzygnięcia dotyczącego określenia podatku od towaru i usług z tytułu importu, treść sentencji wyroku określająca, iż Sąd uchylił zaskarżoną decyzję świadczy o zakresie, w jakim była rozpoznawana skarga spółki [...].

5 W odpowiedzi na zażalenie spółka [...] wniosła o jego oddalenie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie należało odrzucić.

8 Przepis art. 178 p.p.s.a. dotyczący skargi kasacyjnej stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

9 W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., strona została pismem z dnia 16 maja 2007 r. (k. akt 182) wezwana do uzupełnienia usuwalnego braku formalnego zażalenia przez przedłożenie pełnomocnictwa dla osoby, która podpisała zażalenie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).

10 Złożone wraz z pismem z dnia 29 maja 2007 r. pełnomocnictwo (k. akt 188) Dyrektora Izby Celnej w Warszawie podpisane zostało przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w Warszawie Iwonę Bombińską-Ofman. W tej sytuacji konieczne było przedłożenie pełnomocnictwa Dyrektora Izby Celnej w Warszawie udzielonego jego zastępcy i to niezależnie od tego, czy umocowanie to wynikać miałoby z regulaminu organizacyjnego Izby Celnej (wtedy niezbędne było przedłożenie poświadczonego za zgodność z oryginałem regulaminu organizacyjnego), czy też ma postać niezależnego pisma (wtedy należało przedłożyć oryginał lub poświadczone za zgodność z oryginałem pismo).

11 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska, iż zastępca nie musi posiadać specjalnego upoważnienia, gdyż wynika ono w każdym wypadku i bezwarunkowo z istoty zastępstwa (tak też K. Kaszubowski, Glosa do wyroku SN z dnia 28 czerwca 2000 r., III RN 189/99, Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa 2006, nr 1, poz. 3, s. 25). Należy natomiast zaaprobować wyrażone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, biorąc pod uwagę leksykalne znaczenie słowa “zastępstwo" jako zastępowanie kogoś w jego obowiązkach, istnieje możliwość podpisywania pism przez zastępcę osoby piastującej funkcję organu tylko w czasie nieobecności lub czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków przez piastuna funkcji danego organu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt WK 4/03, OSNKW 2003/7-8/65). W takim jednak wypadku niezbędne jest wykazanie przez stronę okoliczności upoważniających do podpisania pisma przez zastępcę bez szczególnego upoważnienia. Takie okoliczności nie zostały w sprawie wykazane.

12 Na marginesie podkreślić należy, iż wniosek o dokonanie wykładni może być zgłoszony w każdym czasie, ponieważ przepisy nie określają żadnego terminu (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 492; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, s. 347).

13 W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.