Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2016 r., I GZ 461/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2016 r., I GZ 461/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1727/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1727/15, działając na podstawie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił L. L. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

3 Sąd wskazał, że po złożeniu skargi, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia przewodniczącego została odebrana przez skarżącego w dniu 30 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. skarżący wniósł "o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi.", z uwagi na konieczność wyjazdu służbowego w dniu w którym otrzymał wezwanie.

4 Odmawiając przywrócenia terminu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez swojej winy. W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego osobiście. Z wniosku skarżącego nie wynika, aby kilkudniowy wyjazd, choćby nawet niespodziewany i obowiązkowy, stanowił przeszkodę, której nie można było przezwyciężyć, aby uzupełnić wymagany brak formalny skargi. Przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem skarżący nie wykazał, że uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej opłacenie, lub złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie mogło zostać dokonane podczas wyjazdu, np. poprzez zwrócenie się do kogoś o dokonanie tej czynności. Skarżący mógł poprosić o wysłanie do Sądu stosownego pisma osobę wskazaną w piśmie jako "zlecającą" mu wyjazd. Jednocześnie skarżący nie wskazał we wniosku, kiedy powrócił z wyjazdu, natomiast z nadesłanych przez niego tłumaczeń wiadomości e-mail wynika, że w Estonii miał przebywać w dniu 5 maja 2015 r. Zatem brak jest jednoznacznego uprawdopodobnienia przez skarżącego wyjątkowych okoliczności uchybienia terminowi.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do dokonania czynności. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uchybił terminowi tylko 1 dzień i to nie z własnej winy. Wyjazd do E. był związany z wykonywaniem usług na rzecz Spółki w zamian za możliwość nieodpłatnego mieszkania w mieszkaniu należącym do Spółki.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył ,co następuje:

7 Stosownie do art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

8 Strona, która nie dokonała czynności procesowej w terminie musi wykazać dołożenie należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniony z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

9 Mając powyższe na względzie, a w szczególności obowiązek, jaki na stronę domagającą się przywrócenia terminu nakłada art. 87 § 2 p.p.s.a., za prawidłową należy uznać ocenę wniosku skarżącej jakiej dokonał WSA. Skarżący wbrew zarzutom zażalenia w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. Również zażalenie nie zawiera tego rodzaju argumentów.

10 Podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi.

11 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.