Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., I GZ 452/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., I GZ 452/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt V SPP/Wa 23/19 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 września 2019 r., sygn. akt V SPP/Wa 23/19 utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 3 kwietnia 2019 r. o odmowie przyznania [...] prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi.

3 [...]– dalej: Skarżąca lub spółka - wniosła sprzeciw od ww. postanowienia.

4 Zaskarżonym postanowieniem z 30 października 2019 r. WSA w Warszawie odrzucił sprzeciw.

5 W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), od postanowień i zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).W związku z powyższym postanowienie referendarza sądowego wydane w przedmiocie prawa pomocy winno być traktowane jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji, natomiast wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy, działa jako sąd drugiej instancji.

6 WSA zauważył, że postanowienie Sądu I instancji z 10 września 2019 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługują od niego środki zaskarżenia. Wobec powyższego wniesiony przez skarżącą sprzeciw od postanowienia z 10 września 2019 r. był niedopuszczalny.

7 Sąd wskazał, że omyłkowe pouczenie odnośnie możliwości wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia nie zmienia faktu, że sprzeciw taki podlega odrzuceniu. Błędne pouczenie nie kreuje dla strony postępowania uprawnień nieprzewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

8 Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie WSA domagając się jego uchylenia jako niedopuszczalnego i zasądzenia zwrotu kosztów sądowych

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

11 WSA prawidło postanowił o odrzuceniu zażalenia. Zasadnie wyjaśnił, że stosownie do mającego zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na podstawie art. 260 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Uszło uwadze autora zażalenia, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Realizacja zasady pewności, co do prawa wymaga, by dopuszczalność zażalenia miała podstawę prawną w przepisach prawa. W aktualnym stanie prawnym ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy.

12 Rację na skarżąca, że w sprawie doręczając odpis postanowienia z 30 października 2019 r. Sąd I instancji nieprawidłowo pouczył spółkę o przysługującym prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Skarżąca zastosowała się do tego pouczenia i wniosła zażalenie. Jednak stwierdzić trzeba, że nie miało to wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Okoliczność taką należy rozpatrywać jedynie w kategoriach błędnego pouczenia, co już nie ma wpływu na wynikającą z przepisów prawa niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego, odmawiające stronie skarżącej przyznania prawa pomocy.

13 Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

14 O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia w zakresie kosztów postępowania