Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2015 r., I GZ 287/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2015 r., I GZ 287/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 122/15 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z [...] marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 122/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

3 Sąd I instancji stwierdził, że wyrokiem z 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 847/13, oddalono skargę B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od maja do listopada 2011 r. i odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za ww. okres. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została zarejestrowana pod sygn. akt I GSK 978/14.

4 WSA uznał, że powyższy wyrok zapadł w analogicznym stanie faktycznym do sprawy rozpoznawanej pod sygn. akt III SA/Łd 968/14 i dotyczy problemu, który jest tożsamy z problemem, jaki wystąpił w tej sprawie.

5 Ponadto Sąd zaznaczył, że w WSA w Ł. toczy się [...] spraw pomiędzy tymi samymi stronami o prawie identycznym stanie faktycznym co w niniejszej sprawie i w 13 z nich postępowania zostały zawieszone na zgodny wniosek stron do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I GSK 978/14.

6 Wobec powyższego Sąd uznał za celowe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Zarzucił naruszenie art. 125 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że wynik toczącej się sprawy zależy od innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, tj. o sygn. akt I GSK 978/14, w sytuacji w której stan faktyczny obydwu spraw różni się znacząco.

8 Skarżący stwierdził, że o ile problem prawny w ww. sprawach jest identyczny, to sprawy zawierają odmienny stan faktyczny. W niniejszej sprawie skarżący złożył w toku postępowania celnego dowód w postaci WIT wydanej przez brytyjskie służby celne dla towaru o analogicznym składzie jak produkowany przez podatnika. Dowód ten został oddalony przez organ z naruszeniem art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa).

9 Wobec tego, w ocenie skarżącego stan faktyczny w obu sprawach różni się na tyle, że nieuprawnione jest wyciąganie wniosku o wpływie orzeczenia w sprawie I GSK 978/14 (w tym postępowaniu brytyjski WIT nie był przedmiotem oceny organów celnych ani sądu administracyjnego I instancji – podatnik nie dysponował WIT) na niniejszą sprawę, w której brytyjski WIT został przedstawiony jeszcze na etapie postępowania celnego.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie jest zasadne, a w związku z tym zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu.

12 Zaskarżone postanowienie nie jest prawidłowe, więc należało je uchylić.

13 Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

14 Należy zwrócić uwagę, że w uchwale z 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko to znajduje pełną aprobatę Sądu orzekającego w niniejszej sprawie.

15 NSA w powołanej powyżej uchwale stwierdził, że zawieszenie postępowania przed WSA z uwagi na toczące się w podobnej sprawie postępowanie kasacyjne może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Wpływu, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie ma orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w innej sprawie tego samego rodzaju, jak ta zawisła przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Orzeczenia wydane przez NSA wiążą bowiem li tylko w tej sprawie, w której zostały wydane. A contrario związanie wykładnią prawa dokonaną przez NSA nie rozciąga się na inną sprawę rozpoznawaną przez WSA, choćby była podobna.

16 Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w powyższej wymienionej uchwale i uznaje, że nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania przed WSA w Ł., na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy sprawa tego samego skarżącego o zbliżonym problemie prawnym zawisła przed NSA i czeka na rozpoznanie.

17 Za zawieszeniem postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie może przemawiać również zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron z tego tylko powodu, że toczą się między tymi samymi stronami postępowania w podobnych sprawach.

18 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.