Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., I GZ 141/23

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., I GZ 141/23

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 741/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na pismo Starosty A z dnia 24 marca 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 741/22, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 odrzucił skargę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: skarżący, Rzecznik) na pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. w przedmiocie udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

3 W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz.U.2018.648, dalej: ustawa o Rzeczniku) Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi. Zdaniem Sądu I instancji zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a., a skarga została wniesiona po terminie. Skarga ta została bowiem złożona 8 marca 2022 r., (data wpływu do organu) podczas gdy wnioskodawczyni (IG, dalej: zainteresowana) dowiedziała się o rozstrzygnięciu 24 marca 2021 r. Przyjmując natomiast, że przedmiotem skargi jest pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. doręczone wnioskodawczyni za pośrednictwem ePuap tego samego dnia, to termin 6 miesięcy do wniesienia skargi upłynął 24 września 2021 r.

4 Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie, zaskarżając to orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie:

5 A. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu z uwagi na brak pouczenia przedsiębiorcy przez Organ w informacji przekazanej w formie ePUAP 24 marca 2021 r., że rozstrzygnięcie w niej zawarte podlega kontroli sądowoadministracyjnej i przysługuje od niego odwołanie, a zatem brak było podstaw do wnoszenia skargi na działanie Organu do 24 września 2021 r., tym bardziej, że pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19) w drodze administracyjnej zapadło w dniu 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249;

6 B. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu, w sytuacji gdy pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19 w drodze administracyjnej zapadło 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249, a tym samym termin 6 miesięcy, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. rozumiany jako termin podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi zaczął biec najwcześniej 23 listopada 2021 r.

7 które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowały odrzuceniem skargi.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

10 Na wstępie wymaga przypomnienia, że Rzecznik wniósł do WSA w Warszawie skargę na pismo Starosty A z 24 marca 2021 r. z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19 oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U.2021.371 ze zm).

11 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, powołanym w zażaleniu, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, z uwagi na brak przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia tego aktu, ma do niego zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. i określony w tym przepisie termin do wniesienia skargi. Należy zatem zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu oceną, że zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a. i skargi na ten akt nie można wnieść w każdym czasie.

12 Za zasadne uznać należy też stwierdzenie Sądu I instancji co do początku biegu terminu do wniesienia skargi, który stanowi data doręczenia IG rozstrzygnięcia w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, co miało miejsce 24 marca 2021 r. Tym samym skarga przedłożona w dniu 4 marca 2022 r. (data wpływu do organu 8 marca 2022 r.) wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. Argumenty co do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dacie wydania przez NSA orzeczenia, w którym wskazano na możliwość takiego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19, mogły być podnoszone jedynie w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do WSA.

13 Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.