Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r., I GZ 11/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r., I GZ 11/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w W. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 370/19 w sprawie ze skargi A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok w punkcie 2 i zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. w W. kwotę 3717 (trzy tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2019r. sygn. akt V SA/Wa 370/19, po rozpoznaniu skargi A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w punkcie 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z [...] listopada 2018 r; w punkcie 2. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. w W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

3 W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania sądowego Sąd I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265),

4 Skarżąca wniosła zażalenie na zawarte w punkcie 2. wyroku rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w zakresie w jakim Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej jedynie kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zamiast kwoty 3717 zł.

5 Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji stawki w "innej sprawie" w kwocie 480 zł, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych, tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

8 Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

9 Wobec wniesienia skargi do Sądu I instancji z 7 lutego 2019 r. podstawę prawną zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stanowiło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym od 30 stycznia 2018 r. (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 - dalej: rozporządzenie).

10 Z § 15 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że opłaty stanowiące podstawę zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2–4. Zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 3600 zł. Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego aktu stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2.

11 Skarżąca zarzuca, że w rozpoznawanej sprawie powinna znaleźć zastosowanie powyższa regulacja z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Sąd I instancji przyjął natomiast stawkę określoną w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego aktu, tj. "w innej sprawie".

12 Należy zauważyć, że podobna kwestia była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu: z 4 września 2019 r. sygn. akt I GZ 268/19, z 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt. I GZ 231/19, z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt I GZ 86/19, z 14 marca 2019 r. sygn. akt I GZ 64/19, z 19 lutego 2019 r. sygn. akt I GZ 32/19. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela całą argumentację oraz stanowiska zaprezentowane ww. orzeczeniach.

13 Przechodząc do meritum należy wskazać, że skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązanego kosztami bezskutecznego postępowania egzekucyjnego w wysokości 18.791,70 zł. W rozpoznawanej sprawie należało zastosować stawkę, o której stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia, bowiem jest to sprawa, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 231 p.p.s.a.

14 Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej, lecz to, że przedmiotem zaskarżenia jest właśnie ta należność pieniężna.

15 Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że w przypadku postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym o nałożeniu grzywny czy też postanowień w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia w sprawie rozbiórki obiektu mamy do czynienia z należnością pieniężną ustaloną w postanowieniu (por. post. NSA z 25 października 2018 r., II OZ 1055/18 i powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo; post. NSA z 19 grudnia 2018 r., II OZ 1348/18). Aczkolwiek powyższe poglądy zostały wyrażone w sytuacjach procesowych odnoszących się do rozstrzygnięcia sporu w kwestii tej, czy od skarg na ww. postanowienia należny jest wpis stały czy stosunkowy, to jednakże istota poglądów w nich wyrażonych dotyczyła wykładni pojęcia "należność pieniężna". Zwrot ten zawarty w art. 231 p.p.s.a. jak też w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia nie może być inaczej rozumiany, gdyż w obu sytuacjach chodzi o ustalenie należności pieniężnej będącej przedmiotem zaskarżenia jedynie dla różnych celów. W pierwszym wypadku w celu ustalenia należnego wpisu sądowego od skargi, w drugim zaś w celu prawidłowego określenia należnego wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego.

16 Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki " w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 914/16 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

17 Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 wyroku i zasądził na rzecz skarżącej kwotę 3717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

18 Na powyższą kwotę składały się kwoty: wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kwota 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika obliczona stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia.

19 Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d) ww. rozporządzenia.