Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r., I GSK 89/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r., I GSK 89/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 899/09 w zakresie odrzucenia skargi W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt III SA/Po 899/09, odrzucił skargę W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia klasyfikacji taryfowej. Podstawą wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji było nieuiszczenie przez pełnomocnika Spółki wpisu stałego od skargi. Zdaniem Sądu I instancji sprawa objęta skargą była sprawą z zakresu prawa celnego w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i podlegała opłacie stałej w wysokości 500 złotych. W związku z tym Sąd I instancji na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Spółki.

3 W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Sądu I instancji W. P. Spółka z o.o. zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

4 1) art. 221 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 i art. 231 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie ws. wpisu, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez WSA prowadzące od odrzucenia skargi w wyniku wadliwego uznania, iż skarga podlega wpisowi stałemu, ponieważ dotyczy decyzji, która "nie określa wysokości należności pieniężnej, od której przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) uzależnia wysokość wpisu stosunkowego".

5 2) art. 231 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez WSA prowadzące do uznania, że w przypadku skargi złożonej przez Spółkę przedmiotem zaskarżenia nie były należności pieniężne, w rezultacie skarga podlega wpisowi stałemu.

6 3) naruszenie § 1 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia ws. wpisu przez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że sprawa będąca przedmiotem skargi mieści się w zakresie prawa celnego w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia ws. wpisu jako niedotycząca należności pieniężnej, a w rezultacie podlega wpisowi stałemu.

7 4) art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. przez niewykonanie prawnego obowiązku wezwania uiszczenia wpisu stosunkowego w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna

8 5) art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie przez WSA w postanowieniu jedynie szczątkowego wyjaśnienia stanu sprawy, co doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy bez uzasadnienia.

9 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka W. podniosła, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r. odmawiająca uchylenia w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego uznającej za prawidłowe zgłoszenie celne dokonane przez Spółkę jest aktem dotyczącym należności pieniężnej, ponieważ decyzja ta rozstrzyga o wysokości długu celnego. Skarga Spółki do Sądu I instancji dotyczyła klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym i co za tym idzie wymiaru cła. W dniu 27 grudnia 2004 r., Spółka złożyła bowiem wniosek w którym zażądała zwrotu należności celnych. Kwota należności objętych żądaniem zwrotu stanowi zatem wartość przedmiotu sporu, a z treści wniosku wynika, że spór dotyczy zwrotu należności celnych pobranych nienależnie w związku z nieprawidłową klasyfikacją taryfową importowanego towaru.

10 Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.

13 Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. W objętej skargą kasacyjną sprawie Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów ustawy regulujących kwestię wpisu sądowego od skargi.

14 Jak wynika z akt sprawy w dniach od 4 lutego 2002 r. do 3 kwietnia 2004 r. W. P. Spółka z o.o. dokonała zgłoszenia celnego towaru " lycosine pahsh" według kodu taryfy celnej 21069092 i zastosowała stawkę celną 20%. Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2004 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego o zmianę klasyfikacji taryfowej towaru na kod taryfy celnej 382490950 ze stawką celną 0% i zwrot pobranych należności celnych w kwocie 284.246,19 złotych wraz odsetkami. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 stycznia 2009 r., którą organ ten uznał wcześniejsze zgłoszenie celne Spółki za prawidłowe co do klasyfikacji taryfowej towaru i nie zmienił kwoty długu celnego w zakresie wnioskowanym przez Spółkę, należy pobrać wpis stosunkowy czy wpis stały? Innymi słowy, czy o wysokości wpisu decydowała treść żądania Spółki zawartego we wniosku?

15 Ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych wprowadził dychotomiczny podział spraw tzn. na takie które podlegają wpisowi stałemu i na takie, od których pobiera się opłatę stosunkową (art. 230 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Jak słusznie podnosi się w literaturze prawniczej podział ten nie jest podziałem prostym, gdyż użyte w wymienionym przepisie sformułowanie "w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" jest wyrażeniem nieostrym i uproszczonym. Otóż przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego nie mogą być należności pieniężne jako takie ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. kreujące określoną należność pieniężną lub stwierdzające jej istnienie. (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz, Zakamycze 2005 r., nr 231). Taką interpretację uzasadnia treść § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Zatem o rodzaju wpisu sądowego decyduje to, czy rozstrzygnięcie organu wiąże się z konkretnymi świadczeniami pieniężnymi. Jeżeli tak, to od skargi powinien być pobrany wpis stosunkowy. Natomiast, jeżeli skarga nie dotyczy aktu administracyjnego powiązanego z należnością pieniężną należy uiścić wpis stały według stawek określonych w § 2 pkt 2, 3, 4, 5 i 6 wspomnianego rozporządzenia. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje, czyli precyzuje tę należność pieniężną w określonej wysokości. Innymi słowy, z danego aktu musi wynikać obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej (Por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1855/08, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I FZ 239/08, wyrok z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I GSK 1002/07). I tak w przypadku, gdy strona skarży decyzję administracyjną określającą wysokość cła, przedmiotem zaskarżenia będzie skonkretyzowana należność pieniężna a skarga na tę decyzję będzie objęta wpisem stosunkowym. W rozpoznawanej sprawie Spółka zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Celnej w P., w której organ ten wydał jedynie rozstrzygnięcie co do klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Natomiast organ celny nie orzekł w sentencji tej decyzji o kwocie należności celnej. A zatem nie zaistniała tutaj przesłanka bezpośredniego związku należności pieniężnej z objętą skargą decyzją administracyjną. Dlatego w tej sprawie pełnomocnik profesjonalny reprezentujący skarżącą Spółkę powinien był uiścić wpis stały określony w § 2 ust. 3 pkt 13 w wysokości 500 złotych.

16 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 220 §1 i § 3 p.p.s.a., art. 221 p.p.s.a., art. 231 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że zakwestionowane postanowienie jest prawidłowe.

17 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Istotnie, ma rację Skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji bardzo lakoniczne przedstawił stan faktyczny sprawy. Jednakże uzasadnienie to zawiera pozostałe obligatoryjne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można zatem stwierdzić, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy a tylko wtedy, gdy spełniona jest ta przesłanka, zarzut strony może zostać uwzględniony przez sąd kasacyjny.

18 Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.