Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., I GSK 51/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., I GSK 51/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] P.Spółki z o.o. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Go 26/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] P. Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 29 [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] P. Spółki z o.o. w Ż. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia

3 7 marca 2012 r., oddalił skargę P. sp. z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 29

4 [...] 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie

5 podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od [...] 2009 r. do [...] 2010 r.

6 Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę

7 rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

8 Decyzją z dnia 29 [...] 2010 r., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za

9 kolejne miesiące od [...] 2009 r. do [...] 2010 r. z tytułu obrotu olejami

10 smarowymi zwolnionymi z akcyzy ze względu na przeznaczenie. Uzasadniając to

11 rozstrzygnięcie organ wskazał, że spółka we wszystkich wymienionych w tabeli

12 dokumentach dostawy w kolumnie 6 wpisała: "dostawa upraw. podm. zużywającemu

13 towaru zwolnionego od akcyzy na pods. § 10 us. 2 Roz. Min. Fin. (Dz.U32 poz.228)".

14 Wpis ten, zdaniem organu, czyni zadość jedynie warunkowi wskazania podstawy

15 prawnej, natomiast nie wskazuje przeznaczenia uprawniającego do zastosowania

16 zwolnienia od akcyzy. Nie zamieszczając w dokumentach dostawy opisu

17 przeznaczenia wyrobu akcyzowego, spółka wystawiła je niezgodnie z wymaganiami

18 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

19 podatku akcyzowego (Dz.U. nr 32, poz. 228 ze zm.), a tym samym nie spełniła

20 warunku określonego w art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku

21 akcyzowym (Dz.U. nr 3, poz. 11 ze zm.), będącego jednym z warunków wskazanych

22 w § 10 pkt 2 rozporządzenia. W tej sytuacji organ przyjął, że dostarczanie przez

23 skarżącą w kontrolowanym okresie olejów smarowych jest - na podstawie art. 8 ust.

24 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym - przedmiotem opodatkowania akcyzą, według

25 stawki 1.180 zł za 1000 litrów, określonej w art. 89 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku

26 akcyzowym.

27 Od powyższej decyzji spółka nie złożyła odwołania, w związku z czym decyzja

28 stała się ostateczna.

29 W dniu 29 [...] 2011 r. skarżąca spółka, powołując się na art. 247 § 1 pkt

30 3 Ordynacji podatkowej, wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej

31 wyżej decyzji ostatecznej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 10 pkt 2

32 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

33 podatku akcyzowego oraz art. 2 ust. 4 pkt b tiret pierwsze dyrektywy Rady

34 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji

35 wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów

36 energetycznych i energii elektrycznej.

37 Decyzją z 14 [...] 2011 r., Dyrektor Izby Celnej w R. odmówił

38 stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 29 [...] 2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że z uwagi na

39 niewłaściwe wypełnienie przez skarżącą dokumentów dostawy i tym samym

40 niespełnienie warunku uprawniającego ją do zwolnienia od podatku akcyzowego,

41 organ podatkowy był zobligowany do określenia jej zobowiązania w tym podatku.

42 Ponadto wskazano, że z treści art. 249 akapit 3 TWE wynika, że adresatami

43 dyrektyw są rządy i parlamenty państw członkowskich. Skoro zatem dyrektywa nie

44 jest przepisem powszechnie obowiązującego prawa, to brak podstaw do uznania, że

45 doszło w niniejszej sprawie do naruszenia wskazanych przez skarżącą norm tej

46 dyrektywy.

47 Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z 29

48 [...] 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu

49 rozstrzygnięcia podkreślił, że istota sporu sprowadza się do zbadania przez organ

50 odwoławczy, czy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do właściwego

51 ustalenia, czy wystąpiły przesłanki dające podstawę do stwierdzenia, iż decyzja

52 Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z 29 [...] 2010 r. wydana została z

53 rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

54 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z

55 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

56 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)

57 dalej: "p.p.s.a.", organ II instancji wskazał na jego niezasadność z uwagi na fakt, iż

58 art. 153 p.p.s.a. mógłby mieć zastosowanie jedynie gdyby wydano orzeczenie sądu

59 w tej konkretnej sprawie. Ponieważ jednak takie orzeczenie nie zostało wydane, to

60 nie można twierdzić, iż organ winien być związany ustaleniami dokonanymi w innej

61 sprawie, ich oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Podkreślił,

62 iż wskazania sądów co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku

63 ponownego rozpoznania sprawy.

64 Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącej w zakresie

65 odnoszącym się do naruszenia § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24

66 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego oraz art. 2 ust. 4 pkt b

67 tiret pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE. Jego zdaniem, skoro do chwili obecnej

68 nie wyeliminowano tych przepisów z obiegu prawnego, to organ orzekający w

69 sprawie stwierdzenia nieważności nie mógł odmówić ich stosowania nawet wówczas

70 gdy wydane zostałyby one z naruszeniem prawa unijnego.

71 Spółka wystąpiła ze skargą na powyższą decyzję zarzucając, że nie jest ona

72 zgodna z prawem.

73 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej

74 oddalenie.

75 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za

76 niezasadną.

77 Na wstępie Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia

78 nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego

79 istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad

80 stanowiących przesłankę stwierdzenia nieważności wyrażoną w art. 247 § 1

81 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że konsekwencją prowadzenia postępowania o

82 stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest rozpatrywanie sprawy co do jej istoty, jak w

83 postępowaniu odwoławczym, lecz rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach

84 określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności.

85 Sąd I instancji wskazał, że zarzuty rażącego naruszenia prawa zostały

86 przedstawione we wniosku w stosunku do dwóch przepisów. Pierwszy, dotyczący

87 rażącego naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, w istocie

88 sprowadzał się do zanegowania ustaleń stanu faktycznego dokonanych w decyzji

89 ostatecznej, w której Naczelnik Urzędu Celnego w Z. przyjął, iż skarżąca

90 wadliwie wypełniła dokument dostawy w części dotyczącej krótkiego opisu

91 przeznaczenia uprawniającego do zwolnienia od akcyzy, a tym samym nie spełniła

92 jednego z dodatkowych warunków zwolnień od akcyzy, o którym mowa w art. 32 ust.

93 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11

94 ze zm.). Spór między organem a podatnikiem w tej kwestii, zdaniem Sądu I instancji,

95 winien się toczyć jednak w postępowaniu zwyczajnym, a nie w trybie

96 nadzwyczajnym.

97 Drugi, dotyczący rażącego naruszenia art. 2 ust. 4 pkt b tiret pierwsze

98 dyrektywy energetycznej, ogólnie wskazywał, że określenie zobowiązania

99 podatkowego dla wyrobów nie podlegających podatkowi akcyzowemu jest

100 naruszeniem wprost wyrażonego w dyrektywie zakazu opodatkowania. Sąd nie

101 dopatrzył się jednak takiego zakazu w powołanym przepisie. Wskazany przez

102 skarżącą przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, które pojawiły się w

103 orzecznictwie administracyjnym dopiero przy rozstrzyganiu kwestii możliwości

104 opodatkowania olejów smarowych podatkiem akcyzowym w Polsce w sytuacji

105 wyłączenia tych produktów ze względu na ich przeznaczenie ze wspólnotowego

106 systemu podatku akcyzowego. W wyroku z 4 listopada 2009 r. I FSK 913/08

107 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dyrektywę energetyczną należy

108 interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów

109 krajowych, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, które przewidują

110 pobieranie podatku konsumpcyjnego od olejów smarowych w przypadku, gdy są one

111 przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów niż

112 jako paliwa silnikowe lub grzewcze.

113 W świetle powyższych rozważań za słuszne Sąd ten uznał stanowisko

114 Dyrektora Izby Celnej w R., że organy celne są związane obowiązującymi w

115 kraju przepisami prawa i nie dysponują żadnym instrumentem prawnym

116 pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisów powszechnie

117 obowiązujących.

118 Za chybiony Sąd I instancji uznał zarzut wydania zaskarżonej decyzji z

119 naruszeniem art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 153 p.p.s.a. Podniósł, że

120 wydane przez tutejszy Sąd wyroki w sprawach ze skarg spółki "P."

121 (sygn. akt I SA/Go 481/11, I SA/Go 482/11 i I SA/Go 483/11 w przedmiocie

122 określenia zobowiązania w podatku akcyzowym) uchylały wprawdzie decyzje

123 organów obu instancji, jednakże brak jest podstaw, aby w świetle art. 153 p.p.s.a.

124 bądź jakiegokolwiek innego przepisu do przyjęcia, że wiążą one organ podatkowy w

125 sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 29 [...] 2010 r.

126 Sąd stwierdził, iż organy podatkowe obu instancji nie naruszyły również art.

127 120, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie nadzwyczajne nie

128 podlega rygorowi ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego, a

129 jedynie prowadzenia postępowania pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających

130 z treści art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

131 "P." sp. z o.o. w Ż. wystąpiła ze skargą kasacyjną od

132 powyższego wyroku, zaskarżając i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz

133 przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd

134 Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie od Dyrektora Izby

135 Celnej w R. kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa

136 procesowego zgodnie z obowiązującym prawem.

137 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

138 I. art. 3 § 1, art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 135 , art. 141 § 4 art. 145 § 1 pkt 1 lit.

139 a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. ) p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik

140 postępowania poprzez:

141 1. utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanych z rażącym naruszeniem

142 podstawowej zasady postępowania organów demokratycznego państwa prawnego

143 zasady legalizmu działania organów demokratycznego państwa prawnego i

144 nakładającej podatek akcyzowy na podatnika spełniającego ustawowe warunki

145 zwolnienia,

146 2. pominięcie w uzasadnieniu wyroku istotnych elementów stanu faktycznego

147 oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku stanowiska WSA, czy Skarżąca

148 Spółka spełniła warunki określone ustawowo do korzystania ze zwolnienia z podatku

149 akcyzowego,

150 3. brak w uzasadnieniu wyroku WSA analizy stanowiska organów

151 podatkowych w zakresie spełnienia warunku uprawniających do zwolnienia z

152 podatku akcyzowego szczególnie warunku określonego w art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy

153 o podatku akcyzowym - dołączenie do przemieszczanych wyrobów akcyzowych

154 dokumentu dostawy wyrobów objętych zwolnieniem od akcyzy, zwanego dalej

155 "dokumentem dostawy",

156 4. wyłączenie z dokonanej sądowej kontroli legalności działania organów

157 podatkowych w zakresie rażącego naruszenia prawa przepisów postępowania

158 podatkowego tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie ustalenia

159 stanu faktycznego rodzącego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego

160 oraz naruszenie prawa materialnego:

161 II. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu art. 247

162 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stanie faktycznym - rażącego naruszenia prawa art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 i art. 191 przez organy

163 podatkowe, które w ramach przysługującej im swobody oceny materiału

164 dowodowego dokonują wprowadzenia dodatkowych warunków zwolnienia

165 podatkowego i ustalają stan faktyczny w sprawie sprzecznie z zebranym materiałem

166 dowodowym oraz nakładają obowiązek podatkowy wbrew obowiązującym norm

167 prawnym,

168 2. poprzez naruszenie art. 247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej w związku z §

169 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie

170 zwolnień od podatku akcyzowego i art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym

171 poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że nie stanowi rażącego

172 naruszenia prawa określenie zobowiązania podatkowego Spółce spełniającej

173 warunki określone przez ustawodawcę do zwolnienia z podatku akcyzowego.

174 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o

175 oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w

176 tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

177 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

178 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

179 Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.,

180 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej,

181 biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie

182 sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w

183 granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a.,

184 można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego

185 wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów

186 postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

187 Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast,

188 określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.

189 Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do

190 przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w

191 skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem

192 Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym

193 rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia

194 poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach

195 wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja

196 zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

197 W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu

198 podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a z postawionych w niej zarzutów

199 wynika, że spór prawny rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości

200 stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora

201 Izby Celnej w R. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w

202 sprawie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od [...] 2009 r. do [...]

203 2010 r. stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Podkreślając na

204 wstępie, że kontrolowana decyzja wydana została we wszczętym na wniosek strony

205 postępowaniu nadzorczym, Sąd I instancji stwierdził, że działanie strony służyło

206 jednak, nie tyle wykazaniu istnienia kwalifikowanej wady decyzji z dnia 29 [...]

207 2010 r., co dążeniu do ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej, w której decyzja

208 ta została wydana. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w sytuacji, gdy

209 prowadziłoby to do swoistego orzekania co do istoty sprawy w kolejnej instancji,

210 organ podatkowy słusznie oceniając, że nie jest to dopuszczalne, zasadnie

211 skoncentrował się na zbadaniu istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, na

212 której wystąpienie, jako podstawę nieważności "inkryminowanej" decyzji, powołano

213 się we wniosku inicjującym postępowanie nadzorcze. Sąd I instancji uznał, że

214 kontrolowana decyzja Dyrektora Izby Celnej w R. nie jest niezgodna z

215 prawem. Zasadnie bowiem - według Sądu I instancji - organ podatkowy ocenił i

216 uznał, że "inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r. nie została wydana z

217 rażącym naruszeniem prawa, ani w zakresie odnoszącym się do wykładni i

218 stosowania § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w

219 sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, ani też w zakresie odnoszącym się do art.

220 2 ust. 4 pkt b titret pierwsze Dyrektywy energetycznej.

221 Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, który kontrolował zgodność z

222 prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w granicach wyznaczonych

223 podstawami kasacyjnymi, nie ma podstaw, aby zasadnie można było twierdzić, że

224 wyrok ten nie odpowiada prawu.

225 Zarzuty skargi kasacyjnej, nie są bowiem skuteczne, a tym samym i

226 usprawiedliwione.

227 Ich merytoryczną ocenę poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej

228 sprawie przypomnieniem, a mianowicie, że kontrolowana przez Sąd I instancji

229 decyzja Dyrektora Izby Celnej R. wydana została w nadzwyczajnym trybie

230 wzruszania decyzji ostatecznych. Okoliczność ta, którą autor skargi kasacyjnej zdaje

231 się zupełnie pomijać, ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie i nie pozostaje

232 bez wpływu na rezultat kontroli zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji.

233 W związku z powyższym przypomnienia wymaga, że przedmiotem

234 postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa,

235 której przedmiotem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym

236 przepisami prawa procesowego, zgodności z przepisami prawa, w szczególności zaś

237 zgodności z materialnym prawem administracyjnym, rozstrzygnięcia sprawy

238 administracyjnej materialnej, to jest innymi słowy, jej prawidłowości pod kątem

239 kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w

240 sprawie. Co przy tym istotne, w postępowaniu tym, organ nie może przejść do

241 merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej.

242 W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w

243 postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego

244 postępowania został ograniczony bowiem wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia

245 sprawy procesowej (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie

246 stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s.

247 31). Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia

248 nieważności decyzji odnosi się do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej

249 nieważności oraz do wad prawnych, które nieważność tę mogą uzasadniać, nie zaś

250 do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, w której decyzja ta została

251 wydana. Innymi słowy, postępowanie nadzorcze może dotyczyć tylko ustalenia, czy

252 decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami,

253 które enumeratywnie wymienione zostały w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej - jest

254 to postępowanie w nowej (procesowej) sprawie, której przedmiotem jest ustalenie

255 istnienia jednej z przesłanek pozytywnych stwierdzenia nieważności decyzji oraz

256 ustalenie, czy nie zachodzi przesłanka negatywna. Postępowanie nadzorcze nie

257 służy więc załatwieniu sprawy podatkowej, a jego celem nie jest orzekanie o

258 obowiązkach i prawach strony wynikających z podatkowego prawa materialnego,

259 lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia

260 przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem decyzji

261 wydanej w postępowaniu nadzorczym nie jest więc rozstrzygnięcie sprawy

262 podatkowej, co oznacza, że organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej

263 istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (por.: np. wyrok NSA z dnia 25

264 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 268/05; wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn.

265 akt II FSK 98/07). Z powyższego wynika więc jednoznacznie, że postępowanie

266 nadzorcze prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może się

267 przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na

268 nowo wszystkie okoliczności sprawy.

269 W konsekwencji, podkreślenia wymaga również, że w ramach postępowania

270 nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń

271 faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją

272 stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por.

273 np.: wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12; wyrok NSA z 25

274 kwietnia 2013 r. sygn. akt i OSK 1822/11). W kontekście natomiast spornej w

275 rozpatrywanej sprawie kwestii odnoszącej się do zasadności oceny, że

276 "inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r. nie została wydana z rażącym

277 naruszeniem prawa podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania na gruncie

278 unormowania wynikającego z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie jest

279 kontrola i weryfikacja poszczególnych czynności i prawnie znaczących ustaleń

280 organów podatkowych, ale wyłącznie zagadnienie realizacji przesłanki rażącego

281 naruszenia prawa (por. wykrok NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK

282 1341/12).

283 W kontekście wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości

284 decyzji administracyjnej, podkreślenia wymaga również, że stwierdzenie nieważności

285 decyzji - jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę - to jednak ma

286 charakter wyjątkowy, co w świetle wyczerpującego wyliczenia przez ustawodawcę, w

287 art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, podstaw nieważności decyzji, oznacza nakaz

288 dokonywania ścisłej ich interpretacji.

289 Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających, za pozbawiony

290 usprawiedliwionych podstaw uznać należało więc zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3

291 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej oraz

292 zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z § 10 ust. 2

293 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

294 podatku akcyzowego i art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym.

295 Skoro w rozpatrywanej sprawie przedmiot kontroli Sądu I instancji stanowiła

296 decyzja wydana w nadzorczym postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia

297 nieważności decyzji, co z oczywistych względów wymagało skonfrontowania tej

298 decyzji z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, jako zasadniczym wzorcem kontroli jej

299 legalności, a rezultat tej kontroli - według WSA w Gorzowie Wielkopolskim - nie

300 dawał podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa,

301 co stanowiło konsekwencję oceny, że organ podatkowy prawidłowo przyjął, że objęta

302 postępowaniem nadzorczym decyzja nie była obarczona kwalifikowanymi wadami

303 enumeratwnie wymienionymi w przywołanym przepisie, zwłaszcza zaś wadą wydania

304 jej z rażącym naruszeniem prawa, to za oczywiste uznać należało, że próba

305 podważenia stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku - aby mogą być uznana

306 za skuteczną - wymagała postawienia zarzutu błędnej wykładni i/lub niewłaściwego

307 zastosowania art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z odpowiednimi

308 przepisami prawa materialnego lub przepisami kompetencyjnymi lub procesowymi,

309 naruszenie których miałoby uzasadniać tezę o istnieniu konkretnej wady

310 kwalifikowanej uzasadniającej stwierdzenie nieważności "inkryminowanej" decyzji,

311 zwłaszcza zaś - i przede wszystkim - uzasadnienia tego zarzutu oraz podjęcia na

312 jego gruncie polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji odnośnie do interpretacji

313 przepisu (przepisów) prawa, o którego (których) stopień naruszenia - rażący lub

314 nierażący - toczy się spór w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie omawianych

315 zarzutów kasacyjnych tego koniecznego elementu jednak nie zawiera.

316 Zastąpiony on został bowiem polemiką z ustaleniami stanu faktycznego

317 sprawy, w której wydana została "inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r.,

318 określająca skarżącej kasacyjnie spółce wysokość zobowiązania w podatku

319 akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku. Stanowisko autora skargi

320 kasacyjnej zmierzające do wzruszenia i zakwestionowania faktycznych podstaw

321 wydania wymienionej decyzji - poprzez zarzut braku należytego wyjaśnienia w

322 postępowaniu zakończonym wydaniem "inkryminowanej" decyzji spełniania przez

323 skarżącą kasacyjnie spółkę przesłanek zwolnienia od akcyzy, w szczególności zaś w

324 zakresie odnoszącym się do braku analizy treści dokumentu dostawy, którego wzór

325 określony został w Załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, z którego to dokumentu

326 dostawy miałoby wynikać, gdy chodzi o opis przeznaczenia, że wyrób akcyzowy

327 wykorzystywany jest zgodnie z tym przeznaczeniem - a tym samym, do próby

328 wykazania, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w R.

329 wadliwie ocenił, że decyzja ta nie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, nie

330 mogło jednak odnieść skutku przez niego oczekiwanego.

331 Stanowisku termu oraz zawartej w nim polemice, niezależnie od dotychczas

332 już przedstawionych argumentów prawnych, które podważają ich skuteczność,

333 przeciwstawić należy bowiem również argumenty następujące.

334 Mianowicie, jakkolwiek powyżej już to wskazano, przesłanka rażącego

335 naruszenia prawa - bo tej właśnie dotyczy istota sporu prawnego w rozpatrywanej

336 sprawie - może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów

337 procesowych, czy też kompetencyjnych, to jednak w kontekście istoty omawianego

338 zarzutu kasacyjnego, który poprzez próbę podważenia ustaleń stanu faktycznego

339 przyjętego za podstawę wydania "inkryminowanej" decyzji z dnia 29 [...] 2010 r.

340 zmierzał do wykazania, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa

341 podnieść należy, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia

342 przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wówczas, gdy naruszenie

343 tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym

344 rozstrzygnięciem sprawy. O rażącym naruszeniu tych przepisów można byłoby więc

345 mówić w sytuacji, gdyby w sposób niebudzący wątpliwości i oczywisty, nie

346 zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je w

347 sposób nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK

348 1212/06), co w zakresie odnoszącym się do tych spośród przepisów procesowych,

349 które regulują postępowanie wyjaśniające i dowodowe, musiałoby polegać - aby ich

350 naruszenie mogło być uznane za rażące - na wydaniu decyzji bez uprzedniego

351 przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy,

352 czy też na wydaniu tej decyzji bez przeprowadzenia dowodów o charakterze

353 obligatoryjnym w danej sprawie. Rażące naruszenie przepisów postępowania

354 regulujących sposób przeprowadzania ustaleń faktycznych sprawy, można byłoby

355 więc rozważać wtedy, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń,

356 albo gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.

357 Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy, jako tego typu

358 wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym.

359 Ponadto, jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 798/13,

360 wobec tego, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w

361 ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego mających

362 zastosowanie w sprawie i wskazujących jakie dowody są niezbędne do ustalenia

363 stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, to ocena, czy naruszenie prawa miało

364 charakter rażący, czy też nie, w istocie rzeczy koncentruje się na zagadnieniu

365 odnoszącym się do kwestii uchybienia przepisom prawa materialnego.

366 W sytuacji więc, gdy jak już to podkreślono, uzasadnienie omawianych

367 zarzutów koncentrowało się na próbie wykazania wydania weryfikowanej decyzji w

368 oparciu o wadliwe ustalenia i błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, nie zaś na

369 wykazaniu, że wydana ona została z rażącym naruszeniem odpowiednich przepisów

370 prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co wymagało podjęcia - na

371 gruncie prawnym - stosownej polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz

372 przeciwstawienia mu konkretnych racji i argumentów natury prawnej odnośnie do

373 wykładni i stosowania przepisów, których w rozpatrywanej sprawie dotyczy spór, gdy

374 chodzi o ocenę stopnia ich naruszenia - rażące/nierażące - to omawiane zarzuty nie

375 mogły być uznane za usprawiedliwione i skuteczne. W tym też kontekście, podzielić

376 należy zasadność stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem

377 decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 [...] 2010 r.

378 stwierdził, że wniosek spółki o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji

379 zmierzał w istocie rzeczy do przeprowadzenia ponownej oceny spełniania przez

380 spółkę warunków umożliwiających jej skorzystanie ze zwolnienia, co

381 zakwestionowane zostało w decyzji, o której wzruszenie, w trybie nadzorczym,

382 spółka wystąpiła. Sporną kwestią było bowiem to, czy w postępowaniu zakończonym

383 "inkryminowaną" decyzją, organ podatkowy, nie kwestionując okoliczności w postaci

384 dołączenia przez spółkę dokumentów dostawy, zasadnie ocenił, że były one wadliwie

385 wypełnione, co uniemożliwiało tym samym skorzystanie przez spółkę ze zwolnienia

386 podatkowego. Kwestia ta, jak słusznie również - w świetle powyżej przedstawionych

387 argumentów - wywiódł Sąd I instancji powinna i mogła była być rozstrzygana, nie w

388 postępowaniu nadzorczym - bo służy ono innym celom - lecz w postępowaniu

389 zwyczajnym, w którym, w sytuacji, gdyby podatnik wystąpił z odwołaniem od

390 przywołanej decyzji z dnia 29 [...] 2010 r., kwestia ta, jako sporna w sprawie,

391 podlegałaby ponownemu rozpatrzeniu i wyjaśnieniu.

392 Z punktu widzenia dotychczas przedstawionych argumentów, za pozbawione

393 usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2,

394 art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w związku z

395 art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji

396 podatkowej.

397 Ocenę tego zarzutu poprzedzić należy ponownym przypomnieniem, że

398 wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem

399 Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym

400 rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia

401 poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach

402 wskazanych podstaw kasacyjnych. W tym też kontekście podkreślić należy, że

403 zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne

404 przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym

405 elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

406 Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem

407 strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to

408 naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu

409 naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie

410 mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia

411 2013 r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I

412 GSK 1005/12). Wobec tego, że omawiany zarzut postawiony został na podstawie z

413 pkt 2 art. 174 p.p.s.a., przypomnienia wymaga również, że o skuteczności zarzutu

414 naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i

415 wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o

416 którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku

417 przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu

418 skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu

419 administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być

420 realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego

421 wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony

422 wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych,

423 lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów

424 postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu

425 zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest

426 więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że

427 kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji,

428 gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

429 Z powyższego wynika, że to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres

430 kontroli instancyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazując, które

431 normy prawa zostały naruszone, a sąd kasacyjny nie ma obowiązku, ani też prawa

432 do dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacyjnych, wykładni zakresu zaskarżenia i

433 jego kierunków, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi

434 kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1130/12; wyrok

435 NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12). Z systemowych relacji art.

436 176 i art. 183 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może

437 rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które nie czynią zadość wskazanym

438 powyżej wymogom.

439 Nie chodzi bowiem o to, aby tak jak w rozpatrywanej sprawie, wymienić i to w

440 jednym ciągu, przepisy prawa, których naruszenie strona skarżąca kasacyjnie

441 zarzuca, lecz o to, aby zarzuty naruszenia tych przepisów właściwe skonstruować i

442 przede wszystkim uzasadnić w sposób, który umożliwiłby - w zakresie nimi

443 wyznaczonym - kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku wojewódzkiego

444 sądu administracyjnego I instancji.

445 W świetle powyższego stwierdzić należy, że postawione w oparciu o podstawę

446 z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły

447 odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora. Nie wykazał on bowiem, wpływu

448 zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy.

449 Z punktu widzenia określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów,

450 którym zadość czynić powinno uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma

451 podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji

452 uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego

453 zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie

454 sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna

455 zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że

456 jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to

457 więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia

458 motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie

459 kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania

460 zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku

461 strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy

462 sposób realizuje funkcję perswazyjną - zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania

463 zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o

464 trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia

465 wyroku - jak również funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co

466 nie uniemożliwia skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony

467 został granicami wniesionego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu każdego wyroku,

468 szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz

469 jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności

470 działalności administracji publicznej podnieść należy, że uzasadnienie wyroku

471 powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego

472 działania/zaniechania organu administracji. Z uwagi, na wynikający z art. 141 § 4

473 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie,

474 sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu

475 jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających

476 zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania)

477 przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z

478 powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji,

479 gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej

480 rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji

481 perswazyjnej. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej

482 sprawie. Uwzględniając dotychczas przedstawione uwagi i odnosząc je do wniosków

483 formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do

484 przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji - kontrola legalności decyzji o

485 odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku akcyzowego -

486 stwierdzić należy, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim nie dopuścił się naruszenia

487 art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej.

488 W kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz

489 powołaną podstawą skargi podkreślić również należy, że sąd administracyjny I

490 instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia

491 do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z

492 prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań

493 dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów

494 postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli

495 ponadto, wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka

496 zagadnienie stanu prawnego sprawy - a więc tak, jak w rozpatrywanej sprawie - to

497 tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które

498 pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i

499 zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego.

500 Z punktu widzenia tej ostatniej uwagi - w tym rzecz jasna, z punktu widzenia

501 na wstępie poczynionych uwag wprowadzających odnoszących się do konsekwencji

502 wynikających z treści art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. - za pozbawiony

503 usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzut naruszenia art. 134 § 1

504 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny operuje w granicach sprawy,

505 którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że

506 tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz

507 jego ramy. Sąd nie może wiec uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem

508 innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granice kontroli

509 sądowoadministracyjnej wyznaczone są bowiem przez granice sprawy

510 administracyjnej, którą jest zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których

511 organ administracji stosuje normę prawa materialnego celem ustalenia sytuacji

512 prawnej określonego podmiotu poprzez udzielenie (lub odmowę udzielenia)

513 żądanego uprawnienia albo w postaci nałożenia z urzędu określonego obowiązku.

514 Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej

515 zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza

516 którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej

517 interwencji. Granice orzekania sądu administracyjnego I instancji wyznacza sprawa

518 administracyjna w znaczeniu materialnym.

519 W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a., który również

520 uznać należy za nieusprawiedliwiony i nieskuteczny wyjaśnić należy, że przesłanką

521 stosowania zawartego w nim unormowania, jest stwierdzenie naruszenia prawa

522 materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale

523 także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w

524 granicach danej sprawy. Przepis ten, co wymaga szczególnego podkreślenia,

525 dotyczy więc jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. Zatem w ramach zarzutu

526 naruszenia art. 135 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi przez sąd administracyjny

527 I instancji, nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten sąd

528 oceny legalności zaskarżonego aktu.

529 Również eksponowana przez autora skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu,

530 kwestia wiążąca się naruszeniem - jego zdaniem - przez Sąd I instancji przepisu art.

531 153 p.p.s.a., w żadnym stopniu nie mogła wpływać na ocenę o niezgodności z

532 prawem zaskarżonego wyroku. Wymieniony przepis nie stanowił bowiem

533 adekwatnego wzorca kontroli zgodności z prawem tego wyroku. A to z tego powodu,

534 że sprawa podatkowa w przedmiocie określenia - weryfikowaną w trybie nadzorczym

535 decyzją - wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od maja 2009

536 r. do stycznia 2010 r., nie stanowiła przedmiotu kontroli sądu administracyjnego I

537 instancji, której rezultatem - zważywszy na treść art. 153 p.p.s.a., - sąd ten, jak

538 również organ podatkowy, miały by być związane w rozpatrywanej sprawie.

539 W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

540 -----------------------

541 Sygn. akt I GSK 51/13

542 Sygn. akt I GSK 51/13

543 8

544 7

545 Sygn. akt I GSK 51/13

546 Sygn. akt I GSK 51/13

547 12

548 11

549 Sygn. akt I GSK 51/13

550 Sygn. akt I GSK 51/13

551 14

552 15

553 Sygn. akt I GSK 51/13

554 Sygn. akt I GSK 51/13

555 18

556 17

557 Sygn. akt I GSK 51/13

558 16