Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2020 r., I GSK 402/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2020 r., I GSK 402/19

Sentencja

1 Dnia 27 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 402/19 w zakresie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1065/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2016 r.; sygn. akt I SA/Rz 34/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] listopada 2015 r., nr: [...], [...], [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1065/16, oddalił skargę kasacyjną "A." Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 34/16 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

3 Pismem z dnia 9 marca 2018 r., A. Sp. z o.o. w K., w oparciu o art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

4 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania wskazując, że nie można było uznać za nową okoliczność powoływanie się przez skarżącego na opinię, ponieważ z akt sprawy wynikało, że była ona znana stronie skarżącej w trakcie postępowania przed sądem II instancji. Oznaczało to, że okoliczność ta nie mogła zostać uznana za nową okoliczność faktyczną lub dowód, nieznaną podczas toczącego się postępowania przed sądami administracyjnymi, jak również, że skarżący mógł się na nią powoływać w toku tego postępowania.

5 Od tego postanowienia skarżący złożył skargę kasacyjną.

6 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na obrazie:

7 a) art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) przez przyjęcie, że:

8 1) strona nie zachowała terminu 3-miesięcznego opisanego w art. 277 p.p.s.a. w odniesieniu do nowego dowodu w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 30 października w sprawie o sygn. akt II K 213/17,

9 2) opinia z 10 grudnia 2018 r. biegłego J. P. opracowanej do sprawy Sądu Okręgowego w Przemyślu sygn. akt II K 49/11 nie była nowym dowodem, gdyż postępowanie w sprawie sygn. akt IGSK 1065/16 zakończono dopiero 28 grudnia 2018 r,

10 3) fakt przedłożenia do Sądu Okręgowego w Przemyślu opinii przez biegłego ma znaczenie dla potraktowania tej opinii jako dowodu, który nie ma cech nowości w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a.,

11 art. 280 § 1 p.p.s.a., przez przyjęcie, że strona mogła w ramach postępowania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w Warszawie w sprawie sygn. akt I GSK 1065/16 do dnia 28 grudnia 2018 r powołać się na dowód w postaci opini biegłego z 10 grudnia 2018 r. opracowanej do sprawy Sądu Okręgowego w Przemyślu,

12 art. 183 § 1 p.ps.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez brak rozważenia, iż w ramach postępowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów jest wyłączona, gdyż Naczelny Sad Administracyjny rozpoznaje sprawy w ramach granic skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania . Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zatem zakres kontroli kasacyjnej jaką Naczelny Sad Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz na kontroli zaskarżonego orzeczenia w zarzutach sformułowanych w skardze kasacyjnej . Mając powyższe na uwadze w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a.

13 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

15 Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W związku z tym trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna przysługuje od ściśle wskazanych w art. 173 p.p.s.a. orzeczeń. Są to orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych. Nie ma natomiast możliwości zaskarżenia orzeczenia NSA, gdyż są one prawomocne od chwili ogłoszenia. Nie przysługuje zatem od nich jakikolwiek środek odwoławczy. Skarga kasacyjna wniesiona od orzeczenia NSA podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna.

16 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym przysługującym w ściśle określonych sytuacjach. Nie jest ona zatem typowym rozwiązaniem, wobec którego przewidziano ocenę dwuinstancyjną. Ustawa nie przewiduje zatem trybu kwestionowania postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Ponadto wskazać trzeba, że badanie występowania podstaw wznowienia nie odbywa się dopiero na rozprawie. Ma ono miejsce także na posiedzeniu niejawnym, choć cechuje się nieco innym charakterem. Sąd sprawdza na posiedzeniu niejawnym, czy strona wskazała na przesłanki wznowienia postępowania, czy mieszczą się one w katalogu dopuszczalnych podstaw wznowienia określonych przepisami prawa oraz czy mają one charakter realny – czy mogły zajść w sprawie. Badanie podstaw wznowienia na rozprawie odnosi się bardziej do ich trafności merytorycznej. Ocena podstaw wznowieniowych na posiedzeniu niejawnym w praktyce może sprowadzać się de facto do oceny ich trafności – gdy ze wskazania tych podstaw i uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że nie miały one charakteru realnego w sprawie (pomimo wskazania nie zachodzą w sprawie te okoliczności, które ustawa określa jako przesłanki wznowienia postępowania). Zgodnie bowiem z art. 280 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie zaś z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Zgodnie z tymi przepisami badanie podstaw wznowienia postępowania odbywa się zatem dwukrotnie. Wystąpienie podstaw wznowienia jest warunkiem formalnym dopuszczenia skargi. Sąd ma zatem prawo i obowiązek badać wskazanie przesłanek wznowienia i realność ich wystąpienia na posiedzeniu niejawnym.

17 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 178 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną.