Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2023 r., I GSK 1708/19

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2023 r., I GSK 1708/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1184/18 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. M. na rzecz Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy który wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1184/18 oddalił skargę H. M. (dalej "skarżący") na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

3 Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

4 Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2013, w którym producent rolny ubiegał się o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) do działek rolnych o łącznej powierzchni 101,72 ha, w tym areał 71,39 ha stanowiły grunty położone w strefie nizinnej I, a areał 30,33 ha - grunty położone w strefie nizinnej II. W gospodarstwie rolnym skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach programu rolnośrodowiskowego. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości na działkach rolnych. Zostało ustalone, że powierzchnia niektórych działek rolnych jest mniejsza od powierzchni deklarowanej we wniosku. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...]decyzją nr [...] z dnia [...] .06.2014 r. przyznał skarżącemu płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do powierzchni stwierdzonej podczas postępowania, tj. strefa nizinna I do 69,21 ha (pomniejszoną o 493,04 zł, czyli o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną) i strefa nizinna II do 28,70 ha (pomniejszoną o 860,64 zł, czyli o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną).

5 W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji wskazano brak wyjaśnienia rzeczywistej powierzchni kwalifikującej się do płatności na dwóch działkach ewidencyjnych.

6 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał w dniu [...] października 2015 r. decyzję nr [...] w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Na podstawie tej decyzji przyznano stronie płatności ONW do powierzchni stwierdzonej w ramach I i II strefy ONW. Płatności te zostały pomniejszone z tytułu ustalonego zawyżenia powierzchni, wynoszącego: dla gruntów położonych w I strefie: 3,0307% powierzchni kwalifikowanej i dla gruntów położonych w II strefie: 5,6794% powierzchni kwalifikowanej.

7 Skarżący ponownie odwołał się od decyzji organu I instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu decyzją z [...] stycznia 2016 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy, a także przyczyn, dla których powierzchnie części działek rolnych uległy pomniejszeniu.

8 W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał w dniu [...] maja 2017 r. decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2013 w łącznej wysokości 14.638,68 zł. Płatność ONW została przyznana w pomniejszonej wysokości, do powierzchni 28,74 ha w strefie nizinnej II i powierzchni 69,78 ha w strefie nizinnej I. Płatność w ramach strefy nizinnej II została dodatkowo pomniejszona o kwotę 839,52 zł, przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną.

9 Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu, w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w [...] nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w związku z czym w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie przyznania płatności.

10 W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], działając na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173), w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), dalej "rozporządzenie MRiRW" oraz art. 16 ust. 3, ust. 5 akapit pierwszy, art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." wydał w dniu [...] maja 2018 r. decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2013 w łącznej wysokości 14.638,68 zł. Płatność ONW została przyznana w pomniejszonej wysokości, do powierzchni 28,74 ha w strefie nizinnej II i powierzchni 69,78 ha w strefie nizinnej I. Płatność w ramach strefy nizinnej II została dodatkowo pomniejszona o kwotę 839,52 zł, przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę, pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną.

11 Od powyższej decyzji skarżący złożył ponownie odwołanie, w którym zaskarżył wskazaną decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie uchylenie decyzji i orzeczenie zgodnie z żądaniem wyrażonym we wniosku.

12 Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu, w wyniku rozpatrzenia odwołania, wydał w dniu [...] sierpnia 2018 r. decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji, ustalając powierzchnie działek rolnych uprawnione do objęcia pomocą finansową z tytułu ONW, przeprowadził kontrolę administracyjną wniosku z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyraźnie wskazał podstawy pomniejszenia powierzchni działek rolnych, powołując się na wyniki kontroli na miejscu i powierzchnie maksymalnego kwalifikowanego obszaru, jakie zostały ustalone dla poszczególnych działek w systemie identyfikacji działek rolnych.

13 Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1184/18 ją oddalił. Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo wskazały na zasady przyznawania płatności ONW, określone przepisami rozporządzenia MRiRW. Sąd I instancji uznał, że organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydano decyzję zgodną z prawem. W szczególności, organy prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia w obu instancjach na ustaleniach dokonanych w czasie niewadliwie podjętych i wykonanych czynności kontrolnych na miejscu w gospodarstwie skarżącego. Wyników tej kontroli nie podważą skutecznie żaden z zarzutów sformułowanych w skardze. Skarżący nie przedstawił dowodów, które podważyłyby ustalenia kontrolujących w zakresie rzeczywistego obszaru deklarowanych działek. Pomniejszenie przez organ powierzchni kwalifikującej do otrzymania płatności jest natomiast wynikiem łącznego uwzględnienia wyników kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. Sąd I instancji podkreślił, że ciężar dowodu spoczywał na skarżącym i w toku postępowania nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego, że w sprawie dokonano błędnych pomiarów.

14 Mając powyższe na uwadze skarżący, na podstawie art. 173 w związku z art. 176 oraz art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej "p.p.s.a" zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

15 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

16 - naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2021 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017, poz. 1856 ze zm.), dalej "ustawa o wspieraniu" a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji kiedy art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, nie zwalnia organu administracji publicznej od stosowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i w konsekwencji poprzez błędne przyjęcie, że to na skarżącym spoczywał ciężar udowodnienia, jakie działki i ich powierzchnie objęte są płatnością, podczas gdy to organ powinien udowodnić, iż wniosek zawiera błędne wskazania,

17 -naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie przepisu ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uznaniu, iż w postępowaniu przed organami administracji publicznej art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania i w konsekwencji przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącego i błędnym przyjęciu, że skoro skarżący nie wykazał, iż jego wniosek zawierał właściwe dane, ponosi negatywne konsekwencje ciężaru dowodu w znaczeniu materialno-prawnym,

18 -naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne niezastosowanie przepisu p.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż w postępowaniu przed organami administracji publicznej art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania i w konsekwencji nie wyjaśnienie rozbieżności wynikających z różnych wyników kontroli prowadzonych przez organ administracji publicznej,

19 -naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania w postępowaniu przed organami administracji publicznej i błędnym przyjęciu, że kontrola dokonywana w terenie nie była w stanie ustalić rzeczywistej powierzchni działek, która to powierzchnia objęta jest płatnością,

20 -naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, iż w postępowania przed organami administracji publicznej art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż pomiędzy kontrolami, jakie organy przeprowadzały wobec skarżącego, nie istnieją rozbieżności,

21 -naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, a także w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, iż w postępowaniu przed organami administracji publicznej art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania i w konsekwencji nieuwzględnienie przyczyn wydawania przez organ II instancji wcześniejszych decyzji kasatoryjnych, w których wyraźnie organ II instancji wskazywał na te okoliczności, które zdaniem sądu I instancji nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia, gdyż organ nie był zobowiązany dążyć do ustalania prawdy obiektywnej,

22 -naruszenie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały podstawy do oddalenia skargi ze względu na uchybienia, których dopuściły się organy administracji publicznej polegające na naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśnieniu, jaka rzeczywiście powierzchnia gruntów rolnych skarżącego winna być objęta wnioskiem o własność, kiedy to między organami a skarżącym istniała w tym zakresie rozbieżność.

23 Wskazując na powyższe, zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającej ten wyrok decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2018 roku, nr [...], względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. W każdym wypadku wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

24 Odpowiadając na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

25 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

26 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

27 W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (patrz uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

28 Przystępując z kolei do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy ją poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.).

29 Na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (patrz np. wyroki NSA: z 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10, z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18).

30 Przytoczenie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne wobec dostrzeżonych wad skargi kasacyjnej w zakresie sformułowania zarzutów. W ramach pierwszych sześciu zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazuje, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 147 § 1 p.p.s.a., który dotyczy kontroli działalności administracji publicznej, ale nie w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z przepisem art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. odnosi się do kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

31 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje zatem, że przywołany przez skarżącego kasacyjnie przepis nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ dotyczy on skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, a nie skargi na decyzję administracyjną, która stanowi przedmiot zaskarżenia w rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawie. Tym samym Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 147 § 1 p.p.s.a.

32 Dopiero w ostatnim zarzucie autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały podstawy do oddalenia skargi ze względu na uchybienia, których dopuściły się organy administracji publicznej polegające na naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśnieniu, jaka rzeczywiście powierzchnia gruntów rolnych skarżącego powinna być objęta wnioskiem o własność, kiedy to między organami a skarżącym istniała w tym zakresie rozbieżność.

33 Odnosząc się do tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na przytoczonej podstawie ustawy o wspieraniu, organ nie miał obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie składanych przez skarżącego oświadczeń we wniosku o pomoc. Odstąpiono bowiem od modelu przyjętego w k.p.a., według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 702/19, stwierdzono, że przepis art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu, jasno wskazuje na wprowadzenie przez ustawodawcę odstępstw, w zakresie prowadzenia postępowania o przyznanie płatności, w stosunku do regulacji wynikających z k.p.a. Wynika to z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Aktywność wnioskującego o pomoc finansową nie może więc sprowadzać się przede wszystkim do negowania dokonanych przez organ prowadzący postępowanie ustaleń, lecz powinien wykazać się aktywnością w dostarczeniu materiału dowodowego. Tymczasem skarżący kasacyjnie ograniczył się w zasadzie do twierdzeń dotyczących podmokłości i zadrzewienia terenu jako przyczyn częściowego zaciemnienia fragmentów działek. Z kolei, w wyroku z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt I GSK 1740/18, wskazano, że w świetle art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu organy nie są zobowiązane do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. W tym świetle uprawnione jest twierdzenie, że na skarżącym kasacyjnie spoczywał ciężar wykazania, że rzeczywiście spełnia warunki uzyskania płatności, natomiast organ nie był zobowiązany do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie niewątpliwie miało miejsce.

34 Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).