Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., I FZ 98/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., I FZ 98/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 204/14, wzywające do uzupełniania wpisu sądowego od skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Zarządzeniem z dnia 3 marca 2014 r., Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi K.M.

3 2. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym zażądał uchylenia zaskarżonego zarządzenia.

4 W zażaleniu sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie tzn. wezwanie skarżącego do uiszczenia należnej opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, podczas gdy stosowna opłata została uiszczona wraz z wniesioną skargą; - § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia była decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego; - § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie tzn. uznaniem, że ww. skarga podlega opłacie stosunkowej, podczas gdy ww. przepis stanowi, że sprawy z zakresu zobowiązań podatkowych podlegają opłacie stałej w wysokości 500,00 zł.

5 W uzasadnieniu zażalenia, pełnomocnik strony zaznaczył, że przedmiotem niniejszej sprawy jest zobowiązanie podatkowe, w związku z tym opłata stała w kwocie 500,00 zł została uiszczona prawidłowo. Pełnomocnik strony powołał się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 356/13; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 190/12; z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 32/12; z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 121/11.

6 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuję:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 W sprawie przedmiotem sporu jest to, czy od zaskarżonej decyzji powinien być pobrany wpis stosunkowy – jak ustalił Sąd pierwszej instancji, czy też wpis stały – jak podnosi żalący.

9 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego problematyka wpisów sądowych była już wielokrotnie omawiana. W orzeczeniach wyjaśnia się, że ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych, dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu oraz na te, które podlegają opłacie stałej. W myśl bowiem art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.), wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia nie mogą być bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 u.p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też bardziej trafne jest określenie "spraw, w których przedmiotem, zaskarżenia są należności pienieżne" jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie.

10 W niniejszej sprawie została zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, którą to określono skarżącemu w podatku od towarów i usług wysokość zobowiązania podatkowego oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Zaskarżona decyzja nakłada na skarżącego określone zobowiązanie mające wartość pieniężną. Zatem spór w jaki wdała się strona sprowadza się w istocie do zakwestionowania konkretnej należności pieniężnej, gdyż zaskarżona decyzja taką należność określała. W tej sytuacji słusznie Sąd pierwszej instancji zastosował § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. stanowiący, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

11 Powoływany przez autora zażalenia § 2 ust.3 pkt 12 nie miał w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy on wpisu stałego. Ten z kolei jest pobierany, o czym była mowa wyżej, w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne.

12 Przytoczone przez autora zażalenia orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przemawiają za jego stanowiskiem. Orzeczenia te zapadły bowiem w innych stanach faktycznych. W sprawie o sygn. akt I FZ 356/13 przedmiotem sporu była decyzja kasacyjna; w sprawie o sygn. akt II FZ 190/12 przedmiotem sporu była decyzja określająca wysokość straty; w sprawie o sygn. akt I FZ 32/12 przedmiotem sporu była decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki; w sprawie o sygn. akt II FZ 121/11 zaskarżona była decyzja wydana w przedmiocie określenia wysokości dochodu.

13 Z uwagi na powyższe należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji.