Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r., I FZ 59/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r., I FZ 59/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 508/09, w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 18 września 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 508/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uzupełnił wyrok tego Sądu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 508/09.

3 Orzeczenie uzupełniono w ten sposób, że do dotychczasowej sentencji dodano pkt 3 w brzmieniu: "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącej kwotę 5.617,00 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania".

4 Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła kwotę 163.989,00 zł. Zatem wysokość wpisu, którą strona była zobowiązana uiścić i w zakreślonym jej do tego terminie uiściła wyniosła 2.000,00zł. Przy czym, wysokość tej kwoty została ustalona zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) (dalej: rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.). W konsekwencji, mając na uwadze brzmienie stosownych przepisów - § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z dnia 15 grudnia 2003r.) (dalej: rozporządzenia z 15 grudnia 2003 r.), Sąd ustalił, że wynagrodzenie doradcy podatkowego reprezentującego stronę wynosiła 3.600 zł. Zatem, łączna wysokość kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, którą należało zasądzić w niniejszej sprawie wynosiła - 5.617,00zł. (w tym również poniesiona opłata od udzielonego pełnomocnictwa - 17zł).

5 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie wniosku skarżącej poprzez ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 40.111,00 zł i orzeczenie stosownej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

7 - art. 231 w związku z art. 215 i art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) poprzez brak zastosowania, a tym samym pominięcie przez Sąd, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowa w skardze;

8 - art. 218 u.p.p.s.a. poprzez brak zastosowania skutkujące nie sprawdzeniem przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia oznaczonej w piśmie skarżącej i niezarządzenie w tym celu dochodzenia, pomimo, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazywana przez skarżącą w skardze (163 989 zł) jak i przez stronę przeciwną w odpowiedzi na skargę (40 111 zł) różniły się;

9 - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego w zakresie właściwej wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, skutkujące nie przedstawieniem przez Sąd argumentów faktycznych i prawnych, które w sposób logiczny i spójny uzasadniałyby zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia;

10 - art. 200 u.p.p.s.a. poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w kwocie wyższej niż niezbędna do celowego dochodzenia praw przez skarżącą.

11 3. W piśmie z dnia 10 marca 2010 r. – stanowiącym odpowiedź pełnomocnika skarżącej na zażalenie organu – wskazano na naruszenia przez autora zażalenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

12 4. W piśmie z dnia 29 marca 2010 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

13 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

15 Autor zażalenia sformułował liczne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Zmierzał on nimi w istocie do wykazania, że Sąd pierwszej instancji, uzupełniając wyrok poprzez zasądzenie kosztów postępowania, przyjął niewłaściwą wartość przedmiotu zaskarżenia. W ocenie żalącego, w sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 40.111 zł, a nie jak to wskazał Sąd 163.989,00 zł, co tym samym powinno skutkować mniejszą kwotą zasądzonych kosztów postępowania.

16 Zgodnie z art. 215 § 1 u.p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 cyt. ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

17 Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazała na wartość przedmiotu zaskarżenia, określając ją jako 163.989.00 zł. W petitum skargi wniosła o uchylenie decyzji w całości. W obliczu tych faktów nie można zgodzić się z żalącym, aby Sąd pierwszej instancji, przyjmując wartość przedmiotu zaskarżenia taką jak podał skarżący, pominął okoliczność, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Ze złożonej przez stronę skargi nie wynika bowiem, aby kwestionowano należność pieniężną w innej wysokości niż to określono w tej właśnie skardze. Zwrócić również należy na akta sprawy. Z ich analizy wynika, że w obrocie prawnym znajduje się zarządzenie przewodniczącego, którym to wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi - po myśli § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. - w wysokości 2000.00 zł. Przewodniczący wydziału, wzywając o wpis w takiej wysokości nie przyjął, dla jego obliczenia, wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości podanej w odpowiedzi na skargę, a przyjął w wysokości jaką wskazała skarżąca. Wpis o który została wezwana strona został przez nią uiszczony. Przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że w sprawie, dla celów obliczenia kosztów postępowania, należało przyjąć kwotę 163.989.00 zł. W orzeczeniu zaskarżonym do tut. Sądu tak też przyjęto. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie stanowiła kwota 163.989,00 zł. Sąd ten przywołał również przepisy rozporządzeń z 15 i 16 grudnia 2003 r. wyjaśniając zasadność swojego rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska Sądu pierwszej instancji nie zmienia wskazanie żalącego, że kwota 163.989,00 zł, wynika nie tylko z faktur, których prawidłowość rozliczenia kwestionowały organy podatkowe w rozliczeniu podatku VAT za kwiecień 2005 r. Należy bowiem mieć na uwadze, że w sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została w przedmiocie określenia skarżącej w podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 163.989.00 zł, w tym kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 163.989.00 zł, kwoty do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 9.326,00 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez skarżącą i przyjęta przez Sąd pierwszej instancji, mieściła się zatem w należności pieniężnej, którą określała zaskarżona decyzja. Podanie przez organ wartości przedmiotu zaskarżenia w innej wysokości, nie zmienia faktu, że intencją skarżącej było podważenie należności w wysokości 163.989.00 zł.

18 W świetle przedstawionej argumentacji nie można zgodzić się z żalącym aby Sąd pierwszej instancji naruszył wymienione w zażaleniu przepisy postępowania sądowoadministracyjnego.

19 Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.