Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2011 r., I FZ 493/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2011 r., I FZ 493/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 714/11 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 sierpnia 2011 r., nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług od maja do lipca oraz za wrzesień i październik 2005 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

2 Na mocy zarządzenia z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 714/11 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu stosunkowego w kwocie 1.215 zł. od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec-lipiec, wrzesień i październik 2005 r.

3 Jako podstawę do wyliczenia wpisu Sąd przyjął wartość przedmiotu zaskarżenia przedstawioną przez organ, tj. 40.947 zł, która to kwota stanowiła sumę różnic za poszczególne okresy rozliczeniowe między wartościami wynikającymi z deklaracji oraz określonymi w decyzji wymiarowej.

4 Na powyższe zarządzenie strona wniosła zażalenie, w którym wskazała, że wpis powinien być liczony od sumy zobowiązań podatkowych w poszczególnych okresach rozliczeniowych, a nie od sumy różnic miedzy kwotami zadeklarowanymi przez podatnika oraz określonymi w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia strona określiła na kwotę 16.769 zł.

5 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

6 Zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu, jednakże z powodów innych niż wskazane przez składającą zażalenie.

7 Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe odebrały stronie prawo do odliczenia z faktur dokumentujących zakup paliwa na łączną kwotę 26.479,66 zł. Zakwestionowane faktury, stanowiły jedyny powód podważenia złożonych deklaracji podatkowych oraz dokonania rozliczenia w kwotach innych niż zadeklarowane, z pominięciem podatku naliczonego, wynikającego z tychże faktur. Zdaniem Sądu kasacyjnego powyższa zsumowana wartość zakwestionowanego podatku naliczonego stanowić zatem powinna wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż w przekroju wymienionych na wstępie okresów rozliczeniowych, to właśnie ta kwota kształtowała faktyczną różnicę między wyliczeniami organu oraz tymi z deklaracji podatkowych. Nie miała zatem racji skarżąca, gdyż wbrew podniesionemu w zażaleniu stanowisku, kwota określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, nie zawsze stanowi odzwierciedlenie faktycznego sporu zawisłego przed sądem administracyjnym. Zarówno strona, jak i organ mogą np. określić nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, tyle że w innej kwocie i w takim wypadku, mimo braku powstania zobowiązania podatkowego, istnieje wyraźny spór co należności pieniężnej, który powinien kształtować wartość przedmiotu zaskarżenia

8 Jeśli chodzi o wyliczenie organu, które stanowiło podstawę do ustalenia wysokości wpisu, stwierdzić należało, że zawierało ono błąd polegający na każdorazowym uwzględnianiu kwot przeniesionych z poprzedniego okresu rozliczeniowego i wliczaniu ich do wartości przedmiotu sporu w miesiącu kolejnym. Zdaniem natomiast Sadu kasacyjnego, każda wartość zakwestionowanego podatku naliczonego, powodująca nadwyżkę powinna oddziaływać na wysokość wpisu wyłącznie w odniesieniu do tego miesiąca, w którym została pierwotnie zadeklarowana. Odmienny sposób ustalania wpisu w praktyce prowadzić może do nieuzasadnionego zawyżenia wartości przedmiotu sporu, a konsekwencji do ograniczenia prawa do sądu.

9 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.