Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2013 r., I FZ 37/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2013 r., I FZ 37/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 568/12 cofające przyznane prawo pomocy w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 568/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku cofnął A. S. prawo pomocy przyznane postanowieniem z dnia 18 września 2012 r. Sąd wskazał, że cofnięcie prawa pomocy może nastąpić w sytuacji gdy strona podała nieprawdziwe informacje lub dowody albo zataiła prawdę o swej sytuacji majątkowej rodzinnej czy zdolnościach płatniczych. Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie wskazał ani słowem o tym, że od dnia 2 sierpnia 2011 r. prowadzi działalność gospodarczą na terenie Wielkiej Brytanii.

3 W złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia niniejszego zażalenia, zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu tegoż pisma zakwestionował przedłożone przez organ podatkowy wydruki z aplikacji VIES. Wskazał, że jest to aplikacja ogólnodostępna. Wskazał, że umiejscowienie w tej aplikacji podatnika jako zarejestrowanego podatnika unijnego VAT wcale nie świadczy jeszcze o tym, że w rzeczywistości posiada on taki status. W ocenie Skarżącego nie wykazano aby informacja organu podatkowego przyjęta za wiarygodną przez Sąd I instancji o skarżącym w zakresie sprzedaży i nabyć wewnątrzwspólnotowych miała charakter urzędowy. W związku z tym trudno uznać ustalenia Sądu I instancji na podstawie tej informacji i wydruku VIES za uzasadniające wydanie zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik wskazał ponadto, że twierdzenie, o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii jest całkowicie bezpodstawne, gdyż działalność tą prowadzi spółka mająca osobowość prawną, a więc podmiot odrębny od skarżącego. Finanse takiej spółki są więc odrębne od finansów właściciela spółki. Wskazuje także, że z treści świadectwa rejestracji spółki G. LTD nie wynika aby skarżący posiadał w niej jakikolwiek udział, nie udowodniono tego także w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego orzeczenia. Nie udowodniono także, że podatnik z tej działalności osiągał dochody. Według pełnomocnika skarżącej, spółka zobowiązana jest do złożenia rozliczenia dotyczącego osiągniętych przychodów, kosztów i wypracowanego zysku w okresie 9 miesięcy od zakończenia roku finansowego, który jeszcze w odniesieniu do spółki nie upłynął. Zaznaczył również, że biorąc pod uwagę treść formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wypełnił go w sposób prawidłowy i udzielił prawidłowych informacji uzupełniających w zakresie ubiegania się o prawo pomocy uznając, że informacje dotyczące prowadzenia działalności w Wielkiej Brytanii przez G. LTD nie tylko nie mają zastosowania do rubryk ww. formularza, ale także nie mają żadnego znaczenia dla określenia sytuacji materialnej skarżącego.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

6 Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie prawa pomocy może nastąpić w wypadku, gdy strona wprowadziła sąd w błąd, co do swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej czy zdolności płatniczych. W niniejszej sprawie Sąd I instancji, orzekając o cofnięciu przyznania prawa pomocy ocenił okoliczności powołane przez stronę skarżącą, a w tym dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy konfrontując je z informacjami uzyskanymi w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2012 r., potwierdzonymi wydrukami z aplikacji VIES, z których wynika, że skarżący zarejestrował i prowadzi działalność gospodarczą w Wielkiej Brytanii pod nazwą G. LTD, w ramach której w 2011 r. dokonał dostaw wewnątrzwspólnotowych na ogólną kwotę 159.936 zł. Skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy - wbrew wyraźnemu pouczeniu zawartemu w formularzu - nie podał tych okoliczności. Tego typu informacja powinna zostać niewątpliwie podana jeśli nie w rubryce dotyczącej źródeł dochodów, to przynajmniej w rubryce pkt 11 formularza PPF "inne dane, które składający oświadczenie uważa za istotne".

7 Nie można ponadto zgodzić się z poglądem skarżącego, że dokumenty w postaci wydruku z aplikacji VIES są niewiarygodne, zwłaszcza, że to skarżący na etapie zażalenia przedłożył własne dokumenty, które potwierdzają informacje z aplikacji VIES o zarejestrowaniu Spółki G. LTD na terenie Wielkiej Brytanii.

8 W piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, że "każdorazowo sąd powinien cofnąć przyznanie prawa pomocy, jeżeli strona podała nieprawdziwe informacje lub dowody albo zataiła prawdę o swej sytuacji majątkowej, rodzinnej, czy zdolnościach płatniczych" (por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka - Medek "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", LexisNexis Warszawa 2007, str. 271). Z powyższą tezą należy się zgodzić i podzielić stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący w toku ubiegania się o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił swojej sytuacji materialnej w sposób rzetelny i prawdziwy. Ma to o tyle znaczenie, że finanse zarejestrowanej spółki mają istotny wpływ na sytuację finansową podatnika. Twierdzenie, iż taki wpływ nie występuje uznać należy za nie odpowiadające rzeczywistości. Poza tym, to w gestii wnioskującego leży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności mających znaczenie dla jego sytuacji finansowej nie zaś do organu podatkowego, czy sądu co zdaje się sugerować pełnomocnik strony w zażaleniu. Rolą zaś Sądu pozostaje ocena, czy przedłożone przez stronę dane i okoliczności uzasadniają przyznanie prawa pomocy. Pominięcie tak istotnej okoliczności powoduje, że oświadczenia skarżącego w zakresie uzyskiwanych dochodów zawarte na urzędowym formularzu PPF uznać należy za niekompletne i niepozwalające ocenić możliwości finansowych strony. A zatem wobec selektywnego ujawnienia informacji w zakresie prowadzenia działalności, osiąganych dochodów należy podzielić stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, w którym wskazano, że skarżący zataił swój prawdziwy stan majątkowy. Uzasadniało to wniosek, że nie wykazał on w sposób niewątpliwy niemożliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

9 Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.