Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., I FZ 328/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., I FZ 328/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "E." Sp. z. o. o. z siedzibą w G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1014/12 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1014/12 o odrzuceniu skargi "E." Sp. z. o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 lipca 2012 r., nr [..] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Zarządzeniem z dnia 8 maja 2013 r., Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał "E." Sp. z. o. o. z siedzibą w G. (dalej: "spółka", "skarżąca") działająca przez swojego pełnomocnika, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 5 237,00 zł, stosownie do § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: "rozporządzeniem").

3 2. Na podstawie art. 227 § 2 P.p.s.a., pełnomocnik działający w imieniu spółki, zaskarżył zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w całości. Stosownie do treści art. 194 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 198 P.p.s.a., wniósł o uchylenie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 8 maja 2013 r. i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

4 W ocenie skarżącej, skarga złożona przez pełnomocnika spółki doradcę podatkowego G.B., nie zawierała oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Fakt, że wartość 1.047.366 zł została dopisana na tym dokumencie odmiennym środkiem kryjącym oraz odmiennym charakterem pisma niż w pozostałej części skargi, uzasadnia twierdzenie, że wartość ta nie została wskazana przez w/wymienionego pełnomocnika skarżącej. Dalej podniosła, że zarządzeniem z dnia 21 września 2012 roku Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał pełnomocnika strony skarżącej doradcę podatkowego G. B, do uiszczenia wpisu sądowego (od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 05 lipca 2012 r., w której wartość przedmiotu zaskarżenia Przewodniczący Wydziału ustalił na kwotę 1.047.366 zł) w kwocie 10.474 zł (...).

5 Strona podniosła, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia (wynikającego z art. 215 § 1 P.p.s.a.) stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga więc, że procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 218 P.p.s.a. może być zastosowana dopiero wtedy, gdy Przewodniczący Wydziału dysponuje wartością przedmiotu zaskarżenia podaną przez Stronę i wartość ta budzi jego wątpliwości (postanowienie NSA z 7 lipca 2011 r., II FZ 306/11). W przedmiotowej sprawie strona nie była wzywana do uiszczania w/wymienionego braku formalnego skargi.

6 Na marginesie, skarżąca wskazała, że wartość przedmiotu zaskarżenia, która nie została określona przez skarżącą, ani jej pełnomocnika, ale przez inną niesprecyzowaną osobę, została błędnie oznaczona, z powodu nieprawidłowej wykładni art. 216 P.p.s.a w zw. z niewłaściwym nie zastosowaniem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 t.j.)

7 Spółka wskazał, że decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 grudnia 2011 r., określającej w podatku od towarów i usług:

8 1) zobowiązanie podatkowe za:

9 - grudzień 2007 r. - w wysokości 128.765 zł

10 2) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za:

11 * czerwiec 2007 r. - w wysokości 3.204 zł,

12 * lipiec 2007 r.- w wysokości 6.893 zł,

13 * sierpień 2007 r. - w wysokości 70.248 zł,

14 * wrzesień 2007 r. — w wysokości 205.163 zł,

15 * październik 2007 r. — w wysokości 66.885 zł, .'

16 * listopad 2007 r. - w wysokości 87.213 zł. ';

17 3) wysokość podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur:

18 * w czerwcu 2007 r. - w wysokości 237,283 zł,

19 * w lipcu 2007 r. - w wysokości 367.091 zł,

20 * w sierpniu 2007 r. - w wysokości 382.620 zł, '

21 * we wrześniu 2007 r. - w wysokości 60.372 zł.

22 Spółka zaskarżyła wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w części określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za grudzień 2007 r. w wysokości 128.765 zł oraz wysokość podatku do zapłaty z tytułu wystawionych faktur VAT w czerwcu 2007 r. w wysokości 237.283 zł, w lipcu 2007 r. w wysokości 367.091 zł, w sierpniu 2007 r., we wrześniu 2007 r.

23 Biorąc powyższy stan faktyczny spółka, powołując się na postanowienie z 21 maja 2009 r., I FZ 44/09 wskazała, że należność pieniężna to kwota, którą należy komuś wypłacić. Różnica podatku (między podatkiem naliczonym a należnym), o którą podatnik obniża kwotę podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe stanowi jedynie element kalkulacyjny wpływający na rozliczenie podatku w następnym okresie rozliczeniowym mogący mieć wpływ na należność pieniężną w postaci zobowiązania podatkowego lub kwoty zwrotu różnicy na rachunek bankowy podatnika. W przedmiotowej sprawie należność pieniężna stanowiąca zarazem wartość przedmiotu zaskarżenia powinna zatem zostać ustalona poprzez:

24 I. zsumowanie wysokości podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur w czerwcu, lipcu, sierpniu i wrześniu 2007 r. ze zobowiązaniem podatkowym za grudzień 2007 r. (łącznie 1.117.613,10 zł);

25 II. odjęciu od powyższej kwoty zsumowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2007 r.(suma nadwyżki to 439.606 zł). Tak wyliczona wartość przedmiotu zaskarżenia powinna wynosić 736.525 zł. Stosownie do treści § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w zw. z § 3 rozporządzenia w zw. z art. 219 § 2 zd. 2 P.p.s.a wpis sądowy od skargi kasacyjnej powinien natomiast wynosić 3.683 zł.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 3. Zażalenie spółki, jako bezzasadne, podlega oddaleniu.

28 4. Przedmiotem sprawy jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 grudnia 2011 r. określającą spółce zobowiązanie podatkowe za grudzień 2007 r. w wysokości 128.765 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2007 r. w wysokości 3.204 zł; za lipiec 2007 r. w wysokości 6.893 zł, za sierpień 2007 r., w wysokości 70.248 zł, za wrzesień 2007 r., w wysokości 205.163 zł, za października 2007 r. w wysokości 66.885 zł, za listopad w wysokości 87.213 zł oraz wysokość podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur w czerwcu 2007 r. w wysokości 237.283 zł, w lipcu 2007 r. w wysokości 367.091, w sierpniu 2007 r. w wysokości 382.620 zł, we wrześniu 2007 r. w wysokości 60.372 zł.

29 5. W zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 21 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.047.366,00 zł, a zatem stosowanie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., wpis od skargi do WSA w Gdańsku ustalony został na kwotę 10.474,00 zł.

30 6. W złożonym zażaleniu strona skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustalenia wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi. Podnosząc, że w skardze strona nie określiła wartości przedmiotu zaskarżania, ani nie uczynił tego jej pełnomocnik, ale zostało to zrobione przez inną nieznaną skarżącej osobę, a strona nie została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie właśnie wartości przedmiotu zaskarżenia. Należy wskazać, że w zażaleniu spółka przedstawiała swoje stanowisko i metodę wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Dokonała to poprzez zsumowanie wysokości podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. i zobowiązania podatkowego za grudzień i odjęcie od powyższej kwoty zsumowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2007 r., co dało wynik i jednocześnie pozwoliło na określenie wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 736.525 zł.

31 7. Odpowiadając na powyższe zarzuty należy, po pierwsze, wskazać, że sąd I instancji nie zastosował trybu wynikającego z art. 218 P.p.s.a, który stanowi, że w przypadku wątpliwości, co do poprawności określonej w piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia przewodniczący może dokonać jej weryfikacji w trybie wskazanego przepisu, ponieważ - wbrew twierdzeniom strony – w złożonej skardze w jej petitum, (str. 2) została wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia przez samą stronę działającą przez swojego pełnomocnika, sama strona podniosła, że "zaskarża decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w części dotyczącej naszego zobowiązania podatkowego VAT, jak wyżej (...). Nie zgłaszamy skargi w części dotyczącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres (...)"

32 8. Istotne jest zatem ustalenie czego dotyczyła zaskarżona przez stronę decyzja. Ta zaś obejmowała swoim zakresem nie tylko obowiązek zapłaty zaległości podatkowej – wynikający z dyspozycji art. 108 ust. 1 u.p.t.u. ale również odnosiła się do okoliczności dotyczących tak podatku należnego, jak naliczonego, tak na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2; art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a, art. 99 ust. 12 art. 108 ust. 1 i art. 109 ust. 3 u.p.t.u., kwotę podatku do zapłaty określono na 1.047.366 zł oraz ustalono zawyżenie podatku naliczonego w kwocie 1.149.156 zł oraz zobowiązanie podatkowe w kwocie 128.765 zł

33 9. Strona w złożonej skardze wskazała, że wartość przedmiotu zaskarżenia to 1.047,366 zł, co odpowiada wysokości podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur. Natomiast organ podatkowy w odpowiedzi na skargę wskazał kwotę 2.196.523 zł, poprzez zsumowanie zobowiązania podatkowego, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz wysokości podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu wystawionych faktur. Biorąc to pod uwagę sąd I instancji zaskarżonym zarządzeniem ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.047.366 zł, zgodnie z żądaniem strony wyrażonym w złożonej skardze.

34 10. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług od czerwca do grudnia 2007 r. Skarżący wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 1.047.366 zł, natomiast organ w odpowiedzi na skargę i odpowiedzi wskazał, że wartość przedmiotu wynosi 2.196.523 zł. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy wartości przedmiotu zaskarżenia ustalonej przez sąd I instancji i wobec stwierdzenia braku rozbieżności nie stwierdza aby konieczna była ponowna analiza wartości przedmiotu zaskarżenia.

35 11. Co więcej, zgodnie z § 3 rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł, natomiast Zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału z dnia 21 września 2012 r. (k. 2 akt sądowych) nie zostało zaskarżone.

36 12. W związku z powyższym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i art. 198 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.