Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., I FZ 270/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., I FZ 270/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 993/17 w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określania przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 993/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 grudnia 2016 r. w przedmiocie określania przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika.

3 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej, który podpisał skargę, do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, oraz do złożenia oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia pod rygorem odrzucenia skargi.

4 Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 3 kwietnia 2017 r. do dnia wydania postanowienia pełnomocnik nie usunął wskazanych braków formalnych skargi, co obligowało sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm; dalej jako; P.p.s.a.) do odrzucenia skargi.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepianych. Zarzucił naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącej na decyzję organu podatkowego w przedmiocie określania przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2014 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika z uwagi na brak uzupełnienia przez pełnomocnika braku formalnego w postaci przedłożenia dokumentu umocowania do złożenia skargi i reprezentacji strony przed sądami administracyjnymi, w przypadku gdy w takiej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi jest przedwczesne a WSA, winien wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego poprzez podpisanie złożonej skargi.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Zgodnie z art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednym z braków formalnych, o którym mowa jest w art. 49 § 1 P.p.s.a. jest nieprawidłowe wykazanie umocowania osoby działającej w imieniu strony składającej skargę, na przykład poprzez niezłożenie dokumentu pełnomocnictwa bądź niewskazanie, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez stronę bądź osobę uprawnioną do reprezentowania strony.

9 W rozpoznawanej sprawie do skargi, sporządzonej i wniesionej przez pełnomocnika, nie został dołączony dokument upoważniający tego pełnomocnika do reprezentowania skarżącej spółki. Pomimo wezwania, które zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 3 kwietnia 2017 r., a termin do uzupełnienia braków upływał z dniem 10 kwietnia 2017 r., pełnomocnik nie usunął wskazanych braków formalnych skargi. Wobec niezastosowania się do powyższego wezwania Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

10 Na aprobatę, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje stanowisko pełnomocnika, który zmierza do wykazania, że nastąpiła zmiana nieusuniętego braku formalnego w postaci braku pełnomocnictwa na podlegający uzupełnieniu brak formalny w zakresie podpisu strony. Należy zwrócić uwagę, że wezwanie skarżącej do podpisania skargi osobiście, tak jak chciałaby tego pełnomocnik, prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. Z argumentacji autora zażalenia wynika bowiem, że w sprawie powinno dojść do "stopniowania" braków formalnych skargi – w przypadku nieuzupełnienia jednego z nich (w zakresie pełnomocnictwa) przez profesjonalnego pełnomocnika strona powinna dostać swoistą "drugą szansę", mogąc uzupełnić brak formalny skargi (tym razem w postaci podpisu) samodzielnie. Nie ulega natomiast wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bez ponownego wezwania.

11 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 1157/16; z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2110/16 oraz z dnia 21 sierpnia 2015 r., II OSK 1971/15 - dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażanego w orzeczeniach przytoczonych przez pełnomocnika skarżącej w zażaleniu.

12 Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.