Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 267/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 267/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. W. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 237/04 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 lutego 2004 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 237/04, mocą którego wezwano W. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 16 lutego 2004 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

3 Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, podnosząc, iż w niniejszej sprawie została wniesiona jedna skarga w odniesieniu do dwóch wspólników rozwiązanej spółki, a zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu jest konsekwencją zarządzenia o rozdzieleniu tej skargi na dwie odrębne sprawy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 214 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i wniósł o uchylenie tych zarządzeń oraz łączne rozpatrywanie skarg jako jednej sprawy, a co się z tym wiąże o ustalenie, że wpis sądowy w kwocie 1500 zł wpłacony w kasie WSA w drugiej z rozdzielonych spraw (przez drugiego wspólnika byłej spółki cywilnej) jest wpłaceniem wpisu także w niniejszej sprawie.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie jest zasadne.

6 Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

7 Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie zaś do art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wskazany wyżej przepis nawiązuje do sytuacji określonej w art. 51 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. W przypadku, o którym mowa w art. 51 p.p.s.a., skargi mogą być wniesione w jednym piśmie (art. 57 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 57 § 3 p.p.s.a. jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Skoro zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema odrębnymi decyzjami zaskarżonymi w jednym piśmie, to art. 51 p.p.s.a. nie ma zastosowania w tej sytuacji. Przepis ten bowiem ma zastosowanie tylko wówczas, gdy skargi kilku podmiotów dotyczą tej samej, a nie takiej samej decyzji (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II., str. 132). Ponadto podkreślić trzeba, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym każda osoba posiadająca interes prawny jest uprawniona do samodzielnego wniesienia i popierania skargi przed sądem niezależnie od zachowania innych osób. W ramach tego interesu każdy ze skarżących - byłych wspólników spółki cywilnej mógł zdecydować, czy chce wnieść skargę na decyzję wydaną w odniesieniu do jego osoby. Skoro zaś skargi obu byłych wspólników zostały wniesione w jednym piśmie na dwie odrębne decyzje, konieczne było ich rozdzielenie, w konsekwencji czego prawidłowe było wezwanie stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. o uiszczenie wpisu z określeniem rygoru, o jakim mowa w § 3 tego artykułu. Wysokość wpisu wynika zaś z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi w przypadku wartości przedmiotu zaskarżenia ponad 50000 zł do 100000 zł 2 % tej wartości, nie mniej jednak niż 1500 zł.

8 Wobec powyższych rozważań Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1500 zł. Nie ma przy tym znaczenia w niniejszej sprawie jak wskazano wyżej art. 214 § 2 p.p.s.a., który ma odniesienie do sytuacji określonej w art. 51 p.p.s.a., a taka w tej sprawie nie zachodzi. Mamy w niej do czynienia nie z tą samą decyzją wydaną wobec dwóch podmiotów, a z dwiema takimi samymi decyzjami wydanymi wobec dwóch podmiotów. Współuczestnictwo kilku skarżących w jednej sprawie, o którym mowa w art. 51 p.p.s.a., zachodzi bowiem wtedy, gdy stroną skarżącą jest nie jeden, lecz kilka podmiotów, ale podmioty te mogą występować w jednej sprawie w charakterze strony tylko wówczas, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności.

9 Marginalnie trzeba wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że organy podatkowe powinny były wydać jedną decyzję o solidarnej odpowiedzialności wszystkich byłych wspólników spółki cywilnej, czyli wszystkich osób trzecich, które w danej sytuacji występują. Dopiero po wydaniu takiej decyzji każdy z byłych wspólników jest zobowiązany do zapłaty całej zaległości podatkowej, a w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona zobowiązania, organ podatkowy może wskazać, od którego byłego wspólnika lub od których byłych wspólników zażąda zapłaty (vide wyrok WSA w Krakowie z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1070/08, Lex nr 484113; wyrok NSA OZ w Rzeszowie z 12 września 2003 r., sygn. akt SA/Rz 2135/01, opubl. POP 2004/3/52). Organ podatkowy nie może bowiem wybierać, przeciwko któremu podatnikowi skieruje decyzję o odpowiedzialności osób trzecich (art. 115 Ordynacji podatkowej). Każdy ze wspólników rozwiązywanej spółki cywilnej ma przymiot strony, ponieważ decyzja dotyczy jego interesu (vide wyrok NSA OZ w Łodzi z 5 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 452/02, opubl. Dor. Podat. 2004/12/47). Okoliczność ta jednak na tym etapie postępowania sądowego (dotyczącego obowiązku uiszczenia opłaty od skargi) nie ma większego znaczenia.

10 Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.