Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., I FZ 23/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., I FZ 23/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 806/11 ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia uchylić pkt 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 806/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowego spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Jednocześnie zasądził w punkcie 3 wyroku od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 4117 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd powołał się na treść art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.").

3 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik organu wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

4 W środku odwoławczym zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 250 P.p.s.a. oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153 ze zm., dalej jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r.) poprzez zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w takiej wysokości, jak w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna zamiast wynagrodzenia stałego. Zarzucono również naruszenie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. poprzez jego niezastosowanie.

5 Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kosztów i orzeczenie w sprawie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

8 Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie o kosztach postępowania zostało uzasadnione w sposób niezwykle enigmatyczny. Ograniczono się do stwierdzenia, że wydano je na podstawie art. 200 P.p.s.a. Niewątpliwie to uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 powołanej ustawy. Wypełnienie przesłanek określonych w tej normie prawnej daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie.

9 Tak lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania sądowego w istocie uniemożliwia kontrolę zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy dodać, że Sąd odwoławczy nie może się domyślać jakie jest stanowisko Sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji ani tym bardziej wyręczać ten Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie w brakującym zakresie. Dlatego też w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., orzeczenie to uchyla się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do zarzutów zawartych w zażaleniu.

10 Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) (por. postanowienia: z dnia 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z dnia 27 lipca 2010 r., I FZ 192/10; z dnia 9 grudnia 2010 r., II FSK 1939/10).

11 Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.