Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r., I FZ 151/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r., I FZ 151/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1247/17 odrzucające skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r., III SA/Wa 1247/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. R., stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa).

3 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 Ppsa poprzez ich zastosowanie "w sytuacji, gdy skarżący składając w terminie pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi wyraził wolę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Warszawie, zaś odrzucenie skargi spowoduje niemożność skorzystania przez skarżącego z prawa do sądu".

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Powodem odrzucenia skargi było ustalenie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie (ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi), jako że w odpowiedzi na wezwanie Sądu w ww. zakresie strona przedłożyła podpisane przez siebie inne dokumenty w sprawie (kopię odpowiedzi organu na skargę oraz pismo przewodnie Sądu o doręczeniu odpowiedzi na skargę). W zażaleniu powyższe okoliczności nie są kwestionowane (s. 3 i n.) i nie nasuwają też wątpliwości w świetle akt sprawy (k. 27-33).

6 Niewątpliwie zaś nie jest, wbrew sformułowanemu przez skarżącego zarzutowi, równoznaczne z podpisaniem skargi (czy nadesłaniem podpisanego jej egzemplarza) omyłkowe, jak można wnioskować z treści zażalenia (skarżący powołuje się na brak doświadczenia w zakresie postępowania sądowego), przesłanie podpisanych przez skarżącego innych dokumentów w sprawie, tj. pisma przewodniego Sądu i pisma procesowego strony przeciwnej. Takie działanie, niezależnie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie w oparciu o przesłankę sformułowaną w art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.

7 Na tym tle bez znaczenia jest przekonanie skarżącego o tym, że dostatecznie wyraził wolę merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd, jako że postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter sformalizowany, wobec czego niedochowanie wymogów formalnych wiąże się z konsekwencjami procesowymi, m.in. w postaci odrzucenia skargi, jak w niniejszej sprawie.

8 Podobnie nie jest zasadne twierdzenie, że skarżący został poprzez zaskarżone orzeczenie pozbawiony prawa do sądu w sytuacji, gdy nie wykonał on – pomimo stosownego w tym przedmiocie wezwania – obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. gdy Sąd prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Skarżący otrzymał bowiem szansę usunięcia braku formalnego i tym samym doprowadzenia do merytorycznego rozpoznania jego skargi, toteż standard sprawiedliwości proceduralnej wynikający z art. 45 ust. 1 Konstytucji został dochowany (por. wyrok TK z 8.04.2014 r., SK 22/11, OTK-A 2014/4/37).

9 Z kolei przywołane przez stronę orzecznictwo dotyczy odmiennych od przedmiotowego stanów faktycznych (tj. sytuacji niedołączenia odpisu pisma oraz błędnie sformułowanego wezwania o uzupełnienie braków formalnych) i jako takie nie może stanowić wsparcia zarzutów skarżącego. Dodatkowo przywołany w tym zakresie pogląd, różnicujący konsekwencje nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zależności od typu (wagi) braku (post. NSA z 26.09.2012 r., I OSK 2204/12, CBOSA), nie utrzymał się w orzecznictwie (vide uchwała NSA z 18.12.2013 r., I OPS 13/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr 3, poz. 3).

10 Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.