Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2009 r., I FZ 144/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2009 r., I FZ 144/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Ol 571/08 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi C. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 5 listopada 2008 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie zwrotu podatku akcyzowego postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 31 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 571/08, mocą którego w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wezwano C. M. do uiszczenia stałego wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w O. z 5 listopada 2008 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie zwrotu podatku akcyzowego.

3 Podstawą ustalenia wpisu w wysokości 100 zł był § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

4 Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, powołując się na art. 6 ust. 1 Konwencji z 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.). W piśmie uzupełniającym zażalenie skarżący dodatkowo powołał się na art. 34 i art. 8 Konwencji oraz Protokół nr 7 do Konwencji, odnosząc swój wywód do kwestii merytorycznych sprawy – zwrot podatku akcyzowego.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie jest zasadne.

7 Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

8 Nie ulega wątpliwości, iż skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

9 Należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego w świetle wymienionych przepisów do uzupełnienia wpisu przez uiszczenie kwoty 100 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.

10 Zaskarżone zarządzenie jest zatem prawidłowe i nie narusza prawa.

11 Brak jest przy tym podstaw do uwzględnienia zażalenia, bowiem powoływanie się skarżącego w zażaleniu na art. 6 ust. 1 Konwencji należy uznać za nieskuteczne. Zgodnie z tym przepisem każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej (...). Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w wyroku z 12 lipca 2001 r. nr skargi 44759/98 w sprawie Ferrazzini przeciwko Włochom uznał, że sprawa podatkowa nie należy do spraw z katalogu spraw cywilnych określonych w art. 6 ust. 1 Konwencji, bowiem sprawy podatkowe należą do głównych prerogatyw władz publicznych i wykraczają poza granice praw i obowiązków cywilnych, niezależnie od skutków finansowych, które wynikają z fundamentalnego obowiązku płacenia podatku (wyrok opublikowany w: M. A. Nowicki, Nowy Europejski Trybunał Praw Człowieka. Wybór orzeczeń 2005, Kantor Wydawniczy Zakamycze, Kraków 2006, s. 562-565). Jednak art. 45 Konstytucji RP, gwarantujący w porządku krajowym prawo do sądu, nie ogranicza prawa do rzetelnego procesu jedynie do spraw karnych oraz cywilnych i może mieć zastosowanie do spraw podatkowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 980/07; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje się jednak zarówno w orzecznictwie krajowym, jak i w orzeczeniach Europejskiego Trybunał Praw Człowieka prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego. Jego realizacja jest zależna od różnych wymogów proceduralnych – w niniejszej sprawie od uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości.

12 Jako że przedmiotem zaskarżenia jest zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może się w niniejszym postanowieniu odnosić do kwestii merytorycznych sprawy poruszonych przez skarżącego w piśmie uzupełniającym zażalenie.

13 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.