Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., I FZ 138/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., I FZ 138/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1468/14 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. oraz I kwartał 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1468/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu – D. S. – zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 1468/14 wydanego w zakresie prawa pomocy.

3 Sąd pierwszej instancji, odwołując się do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wskazał, że skarżący wniósł o zmianę postanowienia z 27 października 2015 r., nie wykazując jednak zmiany okoliczności sprawy, na podstawie których żąda zmiany przedmiotowego postanowienia i to pomimo, że został wezwany do wykazania zmiany okoliczności sprawy.

4 Zaznaczył przy tym, że sytuacja materialna skarżącego była już dwukrotnie oceniania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FZ 428/14 oraz z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 515/15 oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia odmawiające przyznania mu prawa pomocy.

5 W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wskazał zatem nowych okoliczności, które nie byłyby już przedmiotem analizy w prawomocnie zakończonych postępowaniach w przedmiocie prawa pomocy.

6 W złożonym zażaleniu skarżący podniósł, że niezrozumiałe jest dlaczego nie przyznano mu prawa pomocy, mimo że należycie udokumentował sytuację materialną, w której się znajduje. Zaznaczył, że nieudzielenie prawa pomocy wiązać się będzie z pozbawieniem go prawa do sądu.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Mając na uwadze argumentację strony zawartą we wniesionym zażaleniu należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że sytuacja materialna skarżącego była już dwukrotnie oceniania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FZ 428/14, oraz z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 515/15, oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia w zakresie prawa pomocy.

10 W tej sytuacji Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. zasadnie rozpoznał kolejny wniosek strony z uwzględnieniem treści art. 165 p.p.s.a., który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

11 Lektura zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uwzględnił wymienioną regulację, wskazując, że ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację strony. Sąd zasadnie wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od wydanej w zakresie prawa pomocy oceny. Zresztą wynikało to wprost z oświadczenia skarżącego, który w odpowiedzi na sądowe wezwanie o wyjaśnienie zakresu zmian w majątku od czasu wydania postanowienia WSA w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., w piśmie z dnia 19 lutego 2016 r. (k. 254 akt sądowych) wyraźnie oświadczył, że jego sytuacja majątkowa nie uległa zmianie. W tych okolicznościach w zaskarżonym postanowieniu słusznie zwrócono uwagę, że wszystkie zaistniałe w sprawie okoliczności odnoszące się do stanu majątkowego strony skarżącej były już przedmiotem oceny składów orzekających i brak jest podstaw, aby od niej odstąpić.

12 Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.