Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., I FZ 127/24

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., I FZ 127/24

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, , po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. J. i Z. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 712/23 w przedmiocie: odrzucenia skarg w sprawie ze skarg T. J. i Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 21 lipca 2023 r. nr 3001-IEW2.4123.11.2023, 3001- IEW2.4123.12.2023 w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 2017 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 712/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargi T. J. i Z. J. (dalej: "Podatnicy", "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: "DIAS", Organ podatkowy") z 21 lipca 2023 r. nr 3001-IEW2.4123.11.2023, 3001- IEW2.4123.12.2023 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 2017 r.

3 Sąd pierwszej instancji wskazał, że 28 sierpnia 2023 r. oboje Skarżący wnieśli skargi na decyzję Organu podatkowego z 21 lipca 2023 r. Decyzją tą, wydaną wobec obu Skarżących, DIAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań – Winogrady (dalej: "NUS") z 21 grudnia 2022 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług P. spółki cywilnej T. J. i Z. J. za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 2017 r., orzekającą o odpowiedzialności podatkowej solidarnie obu skarżących (byłych wspólników zlikwidowanej spółki cywilnej) za zaległości podatkowe za ww. miesiące oraz odsetki za zwłokę. Żaden ze Skarżących we wniesionej przez siebie skardze nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, ale każdy z nich zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie w całości, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji NUS.

4 Zarządzeniem Przewodniczącego z 22 września 2023 r. każdy Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi m. in. przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone każdemu ze Skarżących (do rąk reprezentującego każdego z nich profesjonalnego pełnomocnika) 3 października 2023 r.

5 W zakreślonym terminie, odpowiadając na wezwanie, obaj Skarżący wskazali, że w sprawie brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia.

6 Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 30 kwietnia 2024 r. uznał, że przedmiotowa sprawa dotyczy należności pieniężnych określonych w zaskarżonym akcie, to strona zobowiązana jest do uiszczenia wpisu stosunkowego, który to jest determinowany ściśle wartością przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na to, że Skarżący nie wskazali na wartość przedmiotu zaskarżenia, Sąd pierwszej instancji odrzucił ich skargi.

7 Na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli zażalenie Skarżący, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art.,. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez odrzucenie skargi, która powinna podlegać rozpoznaniu co w konsekwencji pozbawiło Skarżących prawa do rozpoznania ich sprawy przez Sąd.

8 W związku z powyższym Skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowego postanowienia Sądu pierwszej instancji.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

11 Przy ocenie zarzutów zażalenia, wniesionego przez Skarżących zasadne jest powołanie postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 zgodnie z którym: "niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi określonym w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do tego wezwania. Należy jednak zaznaczyć, że określony w art. 215 § 1 P.p.s.a. wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia jest spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi lub w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania wartości, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynika z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie" (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2008 r., I GSK 885/07). Oznacza to, że ustalenie czy została podana wartość przedmiotu zaskarżenia wymaga każdorazowo oceny. Artykuł 215 § 1 p.p.s.a. nie reguluje, w którym miejscu pisma procesowego oraz w jaki sposób winna być wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia. Niemniej jednak wymaga, żeby "w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (...) podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty". Dodatkowo, skarga, jako pismo w postępowaniu sądowym, stanowi jedną całość, kolejność umieszczenia elementów skargi nie decyduje o zachowaniu przez nią wymogów formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a.). W świetle tych wniosków obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia należy uznać za spełniony w sytuacji, gdy na podstawie dowolnej części skargi można ustalić tę kwotę.

12 W niniejszej sprawie Skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu, Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowieniem z 30 kwietnia 2024 r. odrzucił skargi. Co prawda, Skarżący w swoich skargach nie wskazali wprost wartości przedmiotu zaskarżenia w jednej kwocie, niemniej jednak wynikała ona z treści skargi, gdyż w niniejszej sprawie Skarżący wskazali w skargach, że zaskarżają oni w całości decyzję DIAS z 21 lipca 2023 r. nr 3001-IEW2.4123.11.2023, 3001- IEW2.4123.12.2023 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec i lipiec 2017 r.

13 Z załączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, że decyzją z 21 grudnia 2022 r. 3025-SPV.4103.3.2020, Poznań - Winogrady określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług Spółki P. s.c. T. J. i Z. J, NIP [...], za następujące okresy rozliczeniowe: styczeń 2017 r. w wysokości 26.667,00 zł, luty 2017 r. w wysokości 20.301,00 zł, marzec 2017 r. w wysokości 58.077,00 zł, maj 2017 r. w wysokości 61.780,00 zł, czerwiec 2017 r. w wysokości 45.186,00 zł , lipiec 2017 r. w wysokości 112.389,00 zł, orzekł o odpowiedzialności podatkowej solidarnie Skarżących – byłych wspólników zlikwidowanej Spółki P. s.c. T. J. i Z. J., NIP [...] za zaległości podatkowe powstałe w wyniku wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres; styczeń 2017 r. w wysokości 26.667,00 zł luty 2017 r. w wysokości 20.301,00 zł, marzec 2017 r. w wysokości 58.077,00 zł, maj 2017 r. w wysokości 61.780,00 zł, czerwiec 2017 r. w wysokości 45.186,00 zł, lipiec 2017 r. w wysokości 112.389,00 zł, a także odsetki za zwłokę według stanu na dzień wydania decyzji, tj. na dzień 21.12.2022 r. w wysokości 160.089,00 zł. DIAS decyzją z 21 lipca 2023 r. znak sprawy: 3001-IEW2.4123.11.2023, 3001-IEW2.4123.12.2023 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań z 21 grudnia 2022 r.

14 W tej sytuacji brak wskazania w części wstępnej skargi kwoty określającej wartość przedmiotu zaskarżenia, gdy kwota ta wynikała pośrednio z treści skargi a sąd dysponował kompletem akt administracyjnych zawierających decyzje wymiarowe, z których ww. kwota wynikała nie uniemożliwiał, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia kwoty wpisu stosunkowego, i nadania skardze dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2019 r. sygn. akt I FZ 242/22).

15 W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły przestanki do wzywania Skarżących na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Konsekwencją tego jest brak podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z powodu niewykonania tego wezwania.

16 Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.