Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2017 r., I FSK 700/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2017 r., I FSK 700/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w G. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G.) o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 72/14 oddalającego skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od września 2008 r. do stycznia 2010 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 9 listopada 2016 r., doręczonym organowi 17 stycznia 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. K., zasądzając od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

3 We wniosku z 27 stycznia 2017 r. organ domaga się uzupełnienia orzeczenia Sądu w zakresie kosztów postępowania poprzez przyznanie ich w kwocie 3.600 zł.

4 Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, to brak jest podstaw do uzupełnienia wyroku (zob. post. NSA z dnia 15 marca 2005 r., GSK 1334/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 124).

5 W zgłoszonym wniosku organ kwestionuje w istocie nie tyle brak zwrotu kosztów postępowania (dodatkowego orzeczenia w tym przedmiocie), co wysokość zasądzonej kwoty. Wniosek ten zatem, zgodnie z przytoczonym poglądem, nie zasługuje na uwzględnienie. Zarazem czyni powyższe bezprzedmiotową ocenę co do wysokości kwoty kosztów postępowania podlegającej zwrotowi w niniejszej sprawie.

6 Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 ww. ustawy.