Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2015 r., I FSK 69/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2015 r., I FSK 69/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z/s w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 593/14 odrzucające skargę w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 3 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz obowiązku zapłaty podatku z wystawionych faktur od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 593/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, odrzucił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 3 marca 2014 r.

3 Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że zarządzeniem z dnia 8 maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków wniesionej skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie pełnomocnictwa procesowego i aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2014 r. pełnomocnik podał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz załączył odpis z KRS-u dotyczący "B." Sp. z o.o. z siedzibą w L., a także pełnomocnictwo procesowe udzielone przez M. G. prezesa spółki "B.".

4 Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, pełnomocnik nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki, ani nie przedłożył odpisu z KRS-u dotyczącego strony.

5 Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, w skardze kasacyjnej (błędnie nazwanej zażaleniem) od powyższego postanowienia, zaskarżyła je w całości.

6 Wniosła o uchylenie w całości orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

7 Pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

8 1) art. 37 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wezwanie pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa do działania w sprawie, w sytuacji gdy dokument taki został uprzednio złożony na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej i wynika z niego wprost, że pełnomocnik umocowany jest również do występowania przed sądami administracyjnymi, a zatem pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy,

9 2) art. 67 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez niedoręczenie bezpośrednio stronie skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci niezłożenia pełnomocnictwa procesowego, skoro Sąd powziął wątpliwość co do właściwego umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony, z czego wynika, że winien wezwać również skarżącego do uzupełnienia tych braków lub ewentualnego potwierdzenia czynności dokonanej przez pełnomocnika, podczas gdy Sąd poprzestał tylko na wezwaniu pełnomocnika skarżącego zamykając stronie drogę do rozpoznania sprawy.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

12 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie Sądu I instancji było prawidłowe. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki, ani nie przedłożył odpisu z KRS-u dotyczącego strony, mimo skierowania wezwania przez Sąd o uzupełnienie tych braków. Art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wskazuje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. I FSK 916/10; wyrażony tam pogląd został zaakceptowany m.in. w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., I FSK 628/13 oraz postanowieniu z dnia 21 stycznia 2014 r., I FSK 2140/13).

13 Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska, wywodzonego przez pełnomocnika Spółki zgodnie z którym, gdy w imieniu strony skarżącej korzystającej w sprawie z usług profesjonalnego pełnomocnika, zostanie wniesiona skarga z brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa i pomimo prawidłowego wezwania brak ten nie zostanie uzupełniony, wojewódzki sąd administracyjny winien jest jeszcze wezwać stronę do potwierdzenia czynności dokonanej przez pełnomocnika lub wezwać stronę do uzupełnienia dostrzeżonych braków. Nie doszło zatem, wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, do naruszenia art. 67 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a.

14 Bezzasadnym jest również zarzut naruszenia art. 37 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa. Za nieprawidłowością takiego stanowiska skarżącej w tym względzie przemawia wykładnia art. 37 § 1 P.p.s.a. Podzielić należy przy tym pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 P.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 P.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi.

15 Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że prawidłowym było przyjęcie, że skarga zawierała braki formalne, których nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.

16 Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.