Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2019 r., I FSK 472/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2019 r., I FSK 472/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Krzysztof Wujek, Protokolant asystent sędziego Eliza Kusy, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] Sp.k. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 600/16 w sprawie ze skargi K. [...] Sp.k. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok

Uzasadnienie

2 1. Zaskarżonym wyrokiem z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 600/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę K. [...] sp. k. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie (dalej "organ" lub "organ odwoławczy") z 17 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. (dalej "Dyrektor UKS" lub "organ pierwszej instancji") z 26 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r.

3 2. Skarga kasacyjna

4 Powyższy wyrok został zaskarżony przez Spółkę w całości, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

5 a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez jego niezastosowanie, a w rezultacie nieuwzględnienie złożonej skargi w sytuacji, kiedy zgodnie z cytowanym przepisem winna być uwzględniona ze względu na naruszenie przez organ podatkowy następujących przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

6 – art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), dalej: O.p., przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

7 – art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., przez brak dążenia przez organ podatkowy do pełnego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

8 – art. 191 O.p., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

9 – art. 162 § 1 O.p., polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, będące skutkiem naruszenia wyżej wskazanych przepisów;

10 b) przepisów prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 O.p., polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji spełnienia przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu, w tym przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

11 W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z właściwymi przepisami.

12 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

14 3.2. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia istnienia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącego, uprawdopodobnił on brak swojej winy w uchybieniu terminu. To uprawdopodobnienie nastąpiło w wyniku złożonych oświadczeń trzech osób, a mianowicie Prezesa Zarządu skarżącej spółki, księgowej oraz świadka wysyłania przesyłek. Osoby te wskazały, że nadanie przesyłki zawierającej odwołanie nastąpiło 15 lutego 2016 r. Bez winy spółki, pracownik Poczty Polskiej, nienależycie wykonując umowę, zarejestrował nadanie tej przesyłki w dniu następnym, to jest 16 lutego 2016 r.

15 3.3. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ustawodawca wymaga jedynie uprawdopodobnienia a nie udowodnienia istnienia okoliczności faktycznych uzasadniających przywrócenie terminu. Zatem nie jest wymagane ustalenie twierdzeń o faktach za pomocą dowodów, jak ma to miejsce w przypadku udowodnienia. Wystarczy uprawdopodobnienie tych twierdzeń przez stronę wnoszącą wniosek o przywrócenie terminu. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że uprawdopodobnił fakt oddania przesyłki w dniu 15 lutego 2016 r. poprzez złożenie trzech oświadczeń. Nie oznacza to jednak, że owe oświadczenia są wiążące dla organu podatkowego. W toku postępowania organ ma bowiem obowiązek weryfikowania prawdziwości tych twierdzeń zawartych we wspomnianych pisemnych oświadczeniach. Jest to konsekwencja zasady prawdy materialnej, która w postępowaniu wywołanym wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu nie doznaje ograniczeń, pomimo tego, że w art. 162 § 1 O.p. ustawodawca poprzestał na uprawdopodobnieniu.

16 3.4. Dokonując weryfikacji pisemnych oświadczeń Prezesa Zarządu spółki, księgowej oraz świadka nadania przesyłki, organ podatkowy oparł się przede wszystkim na książce nadawczej z 16 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018, poz. 2188 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Taką funkcje potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowej pełniła w niniejszej sprawie książka nadawcza. Wynika to jednoznacznie z treści umowy łączącej skarżącą spółkę z Pocztą Polską. Na tej podstawie realizowana była usługa Poczta Firmowa. Jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji z § 3 ust. 6 pkt 1 zawartej pomiędzy stronami umowy (tom. XCVII, k.116 akt podatkowych) wprost wynika, że nadawca obowiązany jest także do sporządzenia w dwóch egzemplarzach, z których jeden przeznaczony jest dla pocztowej placówki nadawczej, pocztowej książki nadawczej – dla przesyłek rejestrowanych. Sporządzanie pocztowej książki nadawczej należy rozumieć jako jej wypełnianie, a więc wskazywanie danych, które przewiduje formularz książki nadawczej dla nadawcy. Zatem obowiązkiem skarżącej spółki było dopilnowanie prawidłowego, zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy, wypełnienia owej książki nadawczej. Ta książka bowiem ma taki sam status jak potwierdzenie nadania przesyłki, a w konsekwencji ma moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 17 Prawa pocztowego w zw. z art. 194 § 1 i § 2 O.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2017 r., II FSK 3341/15).

17 Należy podkreślić, że spółka nie przedłożyła książki nadawczej pomimo tego, że jeden z egzemplarzy powinien być w jej posiadaniu. Taki dokument został zaś przedłożony przez pocztę. Zapisy zaś zawarte w tej książce nadawczej są jednoznaczne. Wynika z nich, że przedmiotowa przesyłka pocztowa została przekazana do nadania w dniu 16 lutego 2016 r. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o dokument urzędowy, którym jest pocztowa książka nadawcza. Okoliczności faktyczne wynikającego z tego dokumenty nie mogą być kwestionowane zaprzeczeniem skarżącej spółki, nawet jeśli ma ono formę pisemnych oświadczeń trzech osób. Ustalenia te zatem w żaden sposób nie naruszają wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

18 3.5. W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego na okoliczność tego, kto wpisał datę w książce nadawczej. Jak wyżej wskazano, obowiązek naniesienia daty na tej książce spoczywał na nadawcy. Ten podmiot bowiem zobowiązany był do prawidłowego wypełnienia tego dokumentu. Przy czym w odniesieniu do przesyłek rejestrowanych ten obowiązek jest niezwykle istotny.

19 3.6. Z uwagi na powyższe za bezzasadne należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Sąd pierwszej instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, trafnie uznał, że organ podatkowy nie dopuścił się wskazywanych uchybień.

20 3.7. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.