Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., I FSK 407/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., I FSK 407/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Marka K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt III SA 3159/03 odrzucające skargę oraz uznające wniosek o przyznanie prawa pomocy za niedopuszczalny i odmawiające jego uwzględnienia w sprawie ze skargi Marka K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Marka K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. i uznał wniosek o przyznanie prawa pomocy za niedopuszczalny, odmawiając jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wskazano, że w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wykazał, żadnych nowych okoliczności, które mogłyby być przyczyną zmiany rozstrzygnięcia Sądu w tym przedmiocie oraz, że w wyznaczonym terminie nie uiścił należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi.

3 W skardze kasacyjnej z dnia 20 lipca 2005 r. Marek K., działając przez pełnomocnika, zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art. 245 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne odrzucenie skargi i uznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy za niedopuszczalny podczas gdy skarżący wcześniej występował z wnioskiem złożonym w trybie art. 245 par. 2 powołanej ustawy i w tym zakresie postępowanie zostało wyczerpane, natomiast kolejny wniosek złożony został w trybie art. 245 par. 3 tej ustawy.

4 Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

5 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący wobec nie uznania przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym ograniczył swoje roszczenie i ponownym wnioskiem zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazany tryb postępowania nie jest objęty jakimkolwiek zakazem ze strony ustawodawcy. Nie jest zasadnym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, powoływanie się przez Sąd na już dokonane rozstrzygnięcie wniosku albowiem skarżący działając na podstawie art. 245 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedstawił nowe dodatkowe okoliczności związane z podjęciem zatrudnienia, które to warunki przy pozytywnym rozpatrzeniu wniosku mogłyby stworzyć sytuację umożliwiającą poniesienie przez skarżącego dalszych kosztów.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie, że zmiana zakresu złożonego wniosku ze zwolnienia od kosztów sądowych na zwolnienie od uiszczenia wpisu, nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ jeżeli Sąd uznał, że skarżący powinien być zdolny do zapłaty całości kosztów to tym bardziej jest zdolny do zapłaty części kosztów sądowych.

8 Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po prawomocnym rozstrzygnięciu uprzedniego wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy, podczas gdy nie zaistniały nowe okoliczności w sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego. Słuszne zatem sąd pierwszej instancji odrzucił jako nieopłaconą w terminie skargę wniesioną przez Marka K.

9 Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.