Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2018 r., I FSK 396/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2018 r., I FSK 396/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 236/16 w sprawie ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2013 r. postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 236/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. Sp. z o.o. w L. (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2013 r.

3 Spółka powyższe orzeczenie zaskarżyła w całości w skardze kasacyjnej z dnia 6 lutego 2017 r., wnioskując o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I Instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Następnie, pismem z dnia 9 lipca 2018 r. pełnomocnik spółki wniósł na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a, o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wydanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. w dniu 24 maja 2018 r. postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 stycznia 2016 r. Pełnomocnik wskazał, że ewentualne wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, stanowić będzie podstawę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Do wniosku dołączono kopię postanowienia organu z dnia 24 maja 2018 r. wznawiającego na wniosek strony postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 stycznia 2016 r.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

6 Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Oznacza to, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik toczącego się już postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie, wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 P.p.s.a.). Kwestią priorytetową jest konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Zatem sytuacja z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. dotyczy okoliczności, w której występuje zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim wniosku z rozpoznawaną sprawą, a sąd nie jest władny samodzielnie tego zagadnienia rozstrzygnąć (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2017 r., sygn. akt II FSK 951/17 i z dnia 16 września 2012 r., sygn. akt II FZ 822/12, publ. CBOSA).

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja ostateczna określająca zobowiązanie podatkowe spółki została w toku postępowania wznowieniowego wzruszona i wyeliminowana z obrotu prawnego. Należy podzielić stanowisko wyrażonego w wyroku NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 299/07 (publ. LEX nr 471086), że przy ocenie, czy zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wystąpienie w sprawie zagadnienia prejudycjalnego, trzeba odróżnić sytuację, gdy w postępowaniu zwyczajnym nie doszło do wydania ostatecznego aktu administracyjnego, od istnienia którego zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, od sytuacji, gdy istnieje taki akt ostateczny, lecz jest on podważony w postępowaniu nadzwyczajnym. Konieczność rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji rozstrzygającej sprawę o prejudycjalnym znaczeniu dla sprawy zakończonej decyzją kontrolowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. (por. T. Woś komentarz do art. 125 [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, str. 744).

8 Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w związku z art. 193 P.p.s.a.