Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., I FSK 267/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., I FSK 267/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Ryszard Mikosz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. I SA/Po 1295/06 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...]września 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz zwrotu podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Sygn. I FSK 267/07

UZASADNIENIE

3 Postanowieniem z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Po 1295/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września

4 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że decyzję tę doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 września 2006 r., pouczając zarazem m. in. o terminie wniesienia skargi, natomiast skargę na ów akt wniesiono dopiero dnia 24 października 2006 r., a więc już po upływie tego terminu, co nastąpiło dnia 18 października 2006 r.

5 Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł od tego postanowienia skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia "i nadania sprawie dalszego biegu". Uzasadniając skargę, pełnomocnik podkreślił, że

6 "w potwierdzeniu odbioru przesyłki wkradł się oczywisty błąd pisarski polegający na tym, że jako datę odbioru oznaczono datę 18.09.2006 r., podczas gdy prawidłowa data odbioru przesyłki to dzień 25.09.2006 r." Powołał się przy tym na "dokumenty pocztowe", tj. na wspomniane potwierdzenie odbioru, na którego odwrotnej stronie znajduje się, jego zdaniem, odcisk pieczęci ze wskazaną przez niego datą, oraz na treść pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w K., również potwierdzającą podnoszoną przezeń okoliczność. W ocenie pełnomocnika w takim stanie rzeczy "bezprzedmiotowym byłby wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi, albowiem nie nastąpiło uchybienie terminu (faktyczna data odbioru 25.09.2006 r., data nadania skargi 24.10.2006 r.)".

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

9 Z kolei stosownie do art. 174 ppsa skargę tę można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne ich wskazanie oraz określenie tych przepisów prawa, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05). Trzeba bowiem pamiętać, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym o szczególnych wymaganiach formalnych, spośród których przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie urasta do rangi wymagania przesądzającego o istocie tego środka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1156/05).

10 Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona w niej skarga kasacyjna nie spełnia wielu wymogów wynikających przywołanych wyżej przepisów prawa. Nie tylko bowiem nie powołano w niej podstawy kasacyjnej w omówionym znaczeniu, ale nawet nie wymieniono jakiegokolwiek przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym jego art. 58 § 1 pkt 2 i § 3, które znalazły zastosowanie w postępowaniu przed Sądem I instancji. W skardze nie sprecyzowano także wprost, czy postanowienie z dnia 27 listopada 2006 r. zostało zaskarżone w całości, czy w części i jedynie zawarty w niej wniosek o jego uchylenie pozwala niejako domyślnie przyjąć pierwszy z tych zakresów zaskarżenia.

11 Skarga ta obarczona jest zatem wskazanymi wyżej brakami. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie uznaje się zaś, że tego rodzaju braki – w przeciwieństwie do braków formalnych, czyli niezachowania warunków przewidzianych dla wszystkich pism procesowych określonych w art. 46 i art. 47 ppsa – mają charakter merytoryczny (materialny lub konstrukcyjny) i jako takie nie podlegają sanacji czy uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ppsa, czyli w drodze stosownego wezwania, lecz powodują konieczność odrzucenia skargi na mocy art. 178 ppsa (por. zwłaszcza postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt GSK 38/04, Monitor Prawniczy 2004, nr 13, s. 584, z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 160/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 302/04, Przegląd Podatkowy 2005, nr 2, s. 60 i z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 553/05). Z treści art. 180 ppsa wynika zaś, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Skoro więc w rozpatrywanej sprawie, z opisanych powodów, nie było możliwości usunięcia dostrzeżonych braków tej skargi, przede wszystkim

12 w postaci przytoczenia podstaw kasacyjnych, to w związku z treścią obu ostatnio przywołanych przepisów należało orzec jak w sentencji.