Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., I FSK 227/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., I FSK 227/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt I SA/GL 920/05 w sprawie ze skargi Jana F. i Franciszka F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2005 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach , 2. zasądza od Jana F. i Franciszka F. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.550 zł /słownie: dwa tysiące pięćset pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2005 r., I SA/Gl 920/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w B. z dnia 23 września 2004 r., w której określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie niższej od zadeklarowanej w deklaracji VAT-7. W tej samej decyzji organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników spółki cywilnej "B." Jana F. i Franciszka F. za zaległość podatkową z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku VAT za listopad 1999 r. wraz z odsetkami.

3 W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej przez inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przez S.C. "B." podatku od towarów i usług za listopad 1999 r., gdyż podatnik ujął w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 podatek naliczony wynikający z faktur VAT z 15 listopada 1999 r. oraz faktury VAT z 23 listopada 1999 dotyczących zakupu "tkaniny". Faktury te zostały wystawione przez firmę "K." Robert K. w Ł. i nie dokumentowały faktycznej sprzedaży.

4 Powołując art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wskazano, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, pod warunkiem otrzymania towaru wykazanego na fakturze, jednocześnie stwierdzono, że na podstawie tego przepisu organ podatkowy może stwierdzić, że takie uprawnienie podatnikowi nie przysługuje.

5 Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż działania strony zmierzały - poprzez nadużycie przepisów prawa podatkowego - do osiągnięcia korzyści sprzecznych z prawem. Rzeczywistym celem transakcji było bowiem zwiększenie kwot podatku naliczonego, obniżenie podatku należnego i uzyskanie zwrotów nadwyżki podatku naliczonego na rachunek bankowy. Stwierdził także, że skarżącym zapewniono czynny udział w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do zarzutu odrzucenia zeznań świadka oraz nieprawidłowego wezwania świadka z pominięciem wymaganej procedury przewidzianej przepisami Ordynacji, stwierdził, iż materiały zgromadzone w toku postępowania przed organami ścigania mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Zauważył, że materiały te załączono do protokołu kontroli i włączono jako dowody do postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego. Organ odwoławczy uznał również, iż niesłuszne są zarzuty prowadzenia postępowania kontrolnego na podstawie upoważnienia, które utraciło ważność.

6 Rozpoznając skargę wniesioną na powyższą decyzję przez skarżącego, WSA w Gliwicach uchylił decyzję organu drugiej instancji stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że organy podatkowe, nie przesłuchały Pawła H. w charakterze świadka, pomimo złożenia takiego wniosku przez skarżących. Ponadto nie zbadały, czy pismo organu wzywające na przesłuchanie spełniało warunki formalne wezwania. Wskazał również, że organy podatkowe były zdeterminowane wnioskiem skarżących o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka, ponieważ odmowa uwzględnienia wniosku byłaby możliwa tylko, gdy żądanie dotyczyło tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi.

7 W złożonej skardze kasacyjnej, Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżył w całości wyrok WSA, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 159 par. 1 pkt 6, art. 187 par. 1 i par. 2, art. 191 Ordynacji w związku z art. 113 par. 1, art. 133, art. 145 par. 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."/ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że:

8 - skierowane zostało do Pawła H. wezwanie niezgodne z art. 159 Ordynacji, podczas gdy organ podatkowy nie wzywał Pawła H. w charakterze świadka gdyż nie był on w okresie objętym zaskarżonym wyrokiem kontrahentem Skarżącego.

9 Uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem stwierdzając w zaskarżonym wyroku WSA, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

10 W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Jana F. i Franciszka F. stwierdzając, że skarga jest bezzasadna, wniósł o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

12 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokując w niniejszej sprawie nie zakwestionował poczynionych w niej przez organy skarbowe ustaleń faktycznych, z których wynika, że podstawą faktyczną podjętego przez nie rozstrzygnięcia było ustalenie, iż w rozliczeniu w podatku od towarów i usług za listopad 1999 r., podatnik ujął w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 podatek naliczony wynikający z faktury dot. zakupu "tkaniny", wystawionej przez firmę "K." Roberta K. z Ł., która to faktura nie dokumentowała jednak faktycznej transakcji sprzedaży. W sprawie tej nie kwestionowano natomiast żadnych transakcji s.c. "B." z Pawłem H., a zatem stwierdzone przez Sąd uchybienia procesowe w dokonaniu jego wezwania w charakterze świadka, na okoliczności dotyczące innych okresów rozliczeniowych, a także nie przesłuchanie go w tym charakterze na te okoliczności, nie mogły mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez organy skarbowe, po myśli art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Stąd też w pełni trafny jest zarzut skargi kasacyjnej, że stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji uchybienia procesowe, które miały decydować o uchyleniu decyzji organu odwoławczego, nie korelują z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, bowiem uchybienia te - abstrahując od ich zasadności merytorycznej - nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik tej sprawy, skoro P. H. nie był świadkiem na jakiekolwiek okoliczności faktyczne w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług s.c. "B." za listopad 1999 r., na co wskazuje również sprecyzowany w dniu 4 marca 2004 r. wniosek dowodowy skarżących odnośnie okoliczności, na które miał być przesłuchany P. H., w którym nie wnoszono o jego przesłuchania w zakresie rozliczenia w podatku od towarów i usług za ten miesiąc. Tym samym doszło w tej sprawie do niewątpliwego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 133 par. 1 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

14 Z tych powodów na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - orzeczono jak w sentencji.