Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., I FSK 1956/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., I FSK 1956/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej wniosku S. Spółka z o. o. z siedzibą w D. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej 1) S. Spółka z o. o. z siedzibą w D. 2) Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 492/08 w sprawie ze skargi S. Spółka z o. o. z siedzibą w D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. (sygn. akt I FSK 1956/08) oddalił skargi kasacyjne wniesione przez S. Spółkę z o.o. w D. oraz przez Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2008 r. (sygn. akt III SA/WA 492/08). Podanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez S. Spółkę z o.o. w D. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 października 2007 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wyrok został ogłoszony w dniu 10 lutego 2010 r. przez sędziego sprawozdawcę J. A. Ponieważ sędzia NSA J. A. zmarł w dniu 2 marca 2010 r. uzasadnienie wyroku zostało podpisane przez dwóch członków składu orzekającego ze stwierdzeniem w dniu 11 maja 2010 r., na podstawie art. 143 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemożności podpisania uzasadnienia przez sędziego J. A. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 17 maja 2010 r.

3 W doręczonym stronom uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że "nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej wniesionej przez skarżącą". Podkreślił, że "wykładnia literalna pkt 1 ust. 7 art. 83 u.p.t.u. wskazuje m.in. na konieczność opuszczania przez towar terytorium Wspólnoty. Choć nie określa przy tym czasu, w jakim towar winien być wywieziony, to jednak wskazuje na konieczność zaistnienia "skutku" w postaci wywozu. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku ustawodawca dla określenia tego warunku posłużył się gramatycznym trybem warunkowym i stroną bierną. Nie należy go utożsamiać z przypisaniem czynności wywozu czasu przyszłego. Ten sam skutek również określony jest w przepisach Dyrektywy 112 normujących tę materię (vide art. 146 ust. 1 lit. d), gdzie wskazano wprost, że zwalnia się transakcję, jeśli rzecz ruchoma została nabyta lub importowana w celu przeprowadzenia takich prac na terytorium Wspólnoty oraz "...wysłana lub przetransportowana poza terytorium Wspólnoty ...". A zatem literalna wykładnia zarówno wskazanego wyżej przepisu krajowego, jak i art. 146 ust. 1 lit. d/ Dyrektywy 112 nakazuje przyjąć, że dla zastosowania stawki 0% w przypadku opisanym w rozpatrywanej sprawie konieczne jest, aby towar opuścił terytorium Wspólnoty (...). W ocenie składu rozpatrującego niniejszą sprawę, żadna z tych okoliczności jednak nie zachodzi. Trudno zatem zaakceptować jest zaproponowaną w skardze kasacyjnej wykładnię art. 83 ust. 7 u.p.t.u., w związku art. 36 ustawy VAT gdyż stałaby ona w sprzeczności z wykładnią literalną tego pierwszego przepisu".

4 W 31 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. o powody rozstrzygnięcia (art. 139 § 3 zd. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przedstawione ustnie przez sędziego sprawozdawcę w trakcie posiedzenia w dniu 10 lutego 2010 r. w sprawie ogłoszenia wyroku.

5 W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki podniósł między innymi, że w przedstawionym ustnie uzasadnieniu wyroku sędzia sprawozdawca wskazał, że:

6 "wynik wykładni gramatycznej spornego art. 83 ust. 7 pkt 1 ustawy o VAT wprost wskazuje, iż zastosowanie 0% stawki VAT nie jest uzależnione od wcześniejszego wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, bowiem użycie czasu przyszłego w konstrukcji przepisu, nie jest przypadkowe i wyklucza możliwość akceptacji stanowiska Ministra Finansów",

7 "prawo Spółki do skorzystania z 0% sławki VAT uzależnione jest wyłącznie od dochowania warunków przejściowego przebywania towarów na rynku europejskim (prawidłowego zastosowania procedur celnych zawieszających)",

8 "Sąd podzielił argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej. Niemniej jednak Sąd oddalił skargę kasacyjną Spółki z tego względu, iż wyrok WSA mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (w tym zakresie Sąd odwołał się do art. 184 p.p.s.a). Sąd wskazał, że powołane przez skarżącą stanowisko z wyroku z dnia 11 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II FSK 716/06) nie znajduje zastosowania".

9 Następnie pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że doręczone w dniu 17 maja 2010 r. pisemne uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 2010 r. nie zawierało motywów rozstrzygnięcia przedstawionych w trakcie ogłoszenia wyroku. Podkreślił, że z uwagi na "interpretacyjny charakter sprawy" brak wskazania w uzasadnieniu pisemnym motywów przedstawionych w trakcie ogłoszenia wyroku, z perspektywy Spółki, było równoznaczne z wydaniem rozstrzygnięcia całkowicie odmiennego, niż wydane w rzeczywistości. Zaznaczył, że wyrok – mimo oddalenia skargi kasacyjnej – był dla Spółki korzystny, gdyż potwierdzał prawidłowość jej stanowiska co do wykładni art. 83 ust. 7 pkt i ustawy o VAT Natomiast treść uzasadnienia pisemnego oznaczała, że Spółka przegrała spór w sprawie kluczowych dla niej rozliczeń podatkowych, dotyczących jej podstawowej działalności. Pełnomocnik skarżącej spółki wyjaśnił, że nie mogąc zgodzić się z takim stanem rzeczy, Spółka złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku. Podkreślił, że wprawdzie w procedurze sądowoadministracyjnej nie ma środków prawnych adekwatnych do zaistniałej sytuacji, niemniej jednak sprzeczność pisemnego uzasadnienia z "faktycznym wyrokiem" uzasadnia zastosowanie per analogiam art. 157 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie nie tylko do sentencji wyroku ale również jego uzasadnienia, które stanowi integralną część rozstrzygnięcia i w sprawach interpretacyjnych ma kluczowe znaczenie z perspektywy ustalenia zakresu praw i obowiązków stron postępowania (w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku jest istotniejsze od jego sentencji). Do wniosku o uzupełnienie wyroku pełnomocnik skarżącej spółki dołączył m.in. oświadczenie A. M. dotyczące ogłoszenia wyroku w dniu 10 lutego 2010 r. i podanych ustnie motywów wyroku oraz notatkę pełnomocnika skarżącej spółki.

10 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku stwierdził, co następuje

11 Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zostać uwzględniony.

12 Przedstawione we wniosku okoliczności nie dają podstaw do zastosowania art. 157 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem żądać uzupełnienia wyroku (uzasadnienia) z uzasadnieniem, że istnieje sprzeczność pomiędzy podanymi, po ogłoszeniu sentencji wyroku, przez sędziego sprawozdawcę, ustnie zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia, a doręczonym stronom uzasadnieniem wyroku. Wniosek w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim podanych ustnie motywów.

13 Według art. 157 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z uwagi na treść art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przytoczony wyżej przepis ma także zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

14 W rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok oddalający skargi kasacyjne złożone przez skarżącą spółkę oraz przez Ministra Finansów i nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Jeśli zaś chodzi o doręczone stronom uzasadnienie, to okoliczność, że strona nie zgadza się z podanymi w nim wywodami, nie uzasadnia zastosowania art. 157 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

15 Z tych względów należało orzec o oddaleniu wniosku.