Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2020 r., I FSK 1784/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2020 r., I FSK 1784/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1357/16 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r. nr 1401-PT-4.4213.3.2016.5.BT w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1.1 Zaskarżonym wyrokiem z 12 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1357/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę M. sp. z o.o. w W. (dalej: spółki) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 29 lutego 2016 r. nr 1401-PT-4.4213.3.2016.5.BT w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r.

3 2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie "art. 5 ust. 12 pkt 1" ustawy o podatku od towarów i usług, rozwijając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że dla uznania określonej czynności za podlegającą opodatkowaniu VAT nie jest wystarczające istnienie pojedynczej transakcji spełniającej co do zasady przesłanki z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Konieczne jest stwierdzenie, że podatnik dostawę towaru wykonuje w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Stan faktyczny sprawy wyraźnie natomiast wskazuje, że skarżąca dokonała czynności bez jakiegokolwiek związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, a więc nie występując w tym przypadku w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5 3.1 Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

6 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej wyznaczone są przez wskazanie jej podstaw i wniosków, co oznacza, że jej autor określa zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Zarzuty i ich uzasadnienie winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż z uwagi na opisane powyżej związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Warunkiem koniecznym uznania, że strona powołuje jedną z podstaw skargi kasacyjnej, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu ( paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r. I OSK 2064/17, dostępny w bazie LEX). Przypomnienia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem umożliwiającym kontrolę instancyjną orzeczenia sądu I instancji. W związku z powyższym winna zawierać wskazanie, które z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z przepisami stosownej procedury podatkowej lub przepisów prawa materialnego zostały naruszone przez sąd I instancji przy rozpoznaniu sprawy.

7 Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r. II FSK 1892/17, dostępny w bazie LEX).

8 3.2 Rozważania powyższe są istotne dla rozpoznania sprawy, gdyż skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowania (brak wskazania podstaw kasacyjnych, sposobu naruszenia przepisów prawa materialnego (błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie), przywołanie nieistniejących jednostek redakcyjnych w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług tj. art. 5 ust. 12 pkt 1, brak wskazania, które z przepisów sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.) zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszone. Skoro jednak jak w sprawie niniejszej, wadliwość skargi kasacyjnej przynajmniej częściowo jest możliwa do zniwelowania w drodze analizy jej uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do jej rozpoznania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r. I FSK 958/17).

9 3.3 Na wstępie zauważyć należy, że niezakwestionowanie poprawności ustaleń faktycznych, ze względu na brak wskazania w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisów postępowania podatkowego nie pozwala na rozpoznanie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. W judykaturze wielokrotnie podkreślano, że za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 października 2015 r. II GSK 260/15, z 14 czerwca 2016 r. II GSK 315/15 – dostępne w bazie LEX). Uwagi te były konieczne, gdyż jedynym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie jej autora, organ z akceptacją sądu I instancji błędnie przyjął, że skarżąca spółka przedmiotowej dostawy dokonała działając w charakterze podatnika. Nie rozważył bowiem, czy przewłaszczenie przez spółkę nieruchomości na zabezpieczenie udzielonej jej pożyczki zostało dokonane w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, czy też stanowiło zwykłe wykonywanie prawa własności. Kwestionując ocenę w tym zakresie, dokonaną w tej sprawie autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na naruszenie przepisów postępowania tj. na naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Brak zarzutów w tej mierze skutkuje tym, że nie podważono skutecznie dokonanych w tej sprawie ustaleń oraz oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym uznania, że przewłaszczenie nieruchomości spółki na zabezpieczenie przez G. Sp. z o.o. odbyło się w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przywoływane w skardze kasacyjnej orzecznictwo sądów administracyjnych, odnosi się do zupełnie innego stanu faktycznego, albowiem w sprawach tych ocena czy dostawa działki wykonywana była w ramach działalności gospodarczej, czy w ramach zarządu majątkiem prywatnym tyczyła sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie dostawy dokonała spółka prawa handlowego, która w zakresie swojej działalności miała obrót nieruchomościami.

10 3.4 Nie może też odnieść pozytywnego skutku zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich aspektów sprawy, czy brak kompleksowej wykładni zastosowanego przepisu prawa materialnego ze względu na brak wskazania na naruszenie przez sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

11 3.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.