Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., I FSK 1771/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., I FSK 1771/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. M. O., R. D. sp. j. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3088/14 odrzucające skargę w sprawie ze skargi R. M. O., R. D. sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec-listopad 2010 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Skarga kasacyjna R. M. O., R. D. sp. j. dotyczy postanowienia z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3088/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę R. M. O., R. D. sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 sierpnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec-listopad 2010 r.

3 Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału pełnomocnik skarżącej został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do nadesłania dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentacji spółki osób, które tego pełnomocnictwa udzieliły. Wezwanie zostało doręczone w dniu 13 października 2014 r. Wskazane powyżej braki nie zostały jednak uzupełnione, co skutkowało odrzuceniem wniesionej skargi.

4 Na powyższe orzeczenie R. M. O., R. D. sp. j. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do merytorycznego rozpoznania.

5 Jako podstawy kasacyjne skarżąca wskazała naruszenie art. 46 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez odrzucenie skargi z uwagi na niezłożenie pełnomocnictwa, podczas gdy właściwy dokument cały czas znajdował się w aktach sprawy.

6 W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pełnomocnictwo zostało złożone na etapie postępowania przed Urzędem Kontroli Skarbowej w S. i z jego treści wynikało również upoważnienie do wniesienia skargi. Ponadto kolejne pełnomocnictwo zostało również złożone na wezwanie sądu, niezależnie od okoliczności, że skarga w tym zakresie nie była dotknięta brakiem formalnym.

7 Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9 Skarga kasacyjna jest niezasadna.

10 Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów należy wskazać, że zasadnicza kwestia wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczyła ustalenia, czy wniesiona w niniejszej sprawie skarga była dotknięta brakami formalnymi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wnoszący skargę pełnomocnik nie wykazał swojego umocowania do dokonania tej czynności procesowej i w związku z tym został wezwany do nadesłania stosownych dokumentów. Z kolei w opinii pełnomocnika skarżącej, nie było potrzeby aby wzywać go o pełnomocnictwo, gdyż znajdowało się ono w aktach sprawy (w aktach administracyjnych), w następstwie złożenia go w postępowaniu przed Urzędem Kontroli Skarbowej w S.

11 Stosownie do art. 37 § 1 Ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych - nawet, jeżeli obejmuje ono postępowanie sądowe - nie zwalnia pełnomocnika od obowiązku określonego w powołanym przepisie. Przez akta sprawy należy bowiem rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej, a nie akta administracyjne, co wynika z zakresu regulacji ustawy Ppsa, w której unormowano postępowanie sądowe. Skoro art. 37 § 1 Ppsa wymaga w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostawienia pełnomocnictwa w aktach sprawy, a nigdzie w ustawie nie wyrażono wyjątku od tego obowiązku, pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z dnia 21 grudnia 2010 r., I FSK 1612/10; z dnia 21 grudnia 2010 r., I FSK 1576/10; z dnia 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona skarga była dotknięta brakiem formalnym, o którym mowa w art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 Ppsa, podlegającym uzupełnieniu w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pełnomocnik skarżącej otrzymał jednoznaczne wezwanie w tym zakresie, a zatem powinien, z uwagi chociażby na rygor odrzucenia skargi, dochować wszelkich starań, aby to wezwanie zrealizować.

13 Sąd pierwszej instancji był natomiast zmuszony, by po bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia braków skargi, odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.

14 Postawiony zarzut naruszenia art. 46 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa należało zatem uznać za nieuprawniony. Złożenie pełnomocnictwa na etapie postępowania administracyjnego, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie czyni bezcelowym wezwania do wykazania umocowania dla pełnomocnika na etapie postępowania przed sądem. Nie jest również możliwe, by umocowanie pełnomocnika potwierdzać, niejako "przy najbliższej okazji". Proces sądowy to sformalizowany ciąg zdarzeń procesowych, w tym czynności procesowych, które by postępowanie mogło się toczyć, muszą być podejmowane w sposób zgodny z prawem, przez legitymowane (upoważnione) podmioty. Nieważność pojedynczej czynności może bowiem skutkować nieważnością całego procesu. Z tego też względu pełnomocnik, już przy pierwszej czynności w sprawie sądowoadministracyjnej, musi wykazać swoje umocowanie.

15 Za całkowicie niezrozumiałe uznać należało natomiast twierdzenie pełnomocnika skarżącej o zrealizowaniu wezwania Sądu z dnia 13 października 2014 r. i nadesłaniu pełnomocnictwa. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik dokonał tego dopiero 2 czerwca 2015 r. w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia dotyczącego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął natomiast 20 października 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi żadne pełnomocnictwo nie wpłynęło.

16 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.