Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., I FSK 1563/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., I FSK 1563/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1148/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 lutego 2014 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2010 r. do stycznia 2011 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1148/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 lutego 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2010 r. do stycznia 2011 r.

3 Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata Z. G. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Sąd wskazał, że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 23 kwietnia 2014 r., jednakże do dnia 16 czerwca 2014 r. brak formalny nie został usunięty, a zatem skarga – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.

4 W skardze kasacyjnej strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości, zarzucając przy tym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

5 - art. 36 i 39 P.p.s.a. oraz art. 88 i art. 91 K.p.c. poprzez stwierdzenie, że pełnomocnik nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa datowanego na 29 listopada 2013 r. do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,

6 - art. 36 i art. 39 P.p.s.a. oraz art. 88 i art. 91 poprzez uznanie, że zakres pełnomocnictwa datowanego na 30 kwietnia 2014 r., omyłkowo przesłanego do Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie uprawnia do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiotowej sprawie.

7 Do skargi kasacyjnej dołączono kopię pełnomocnictwa z dnia 29 listopada 2013 r., kopię pełnomocnictwa z dnia 30 kwietnia 2014 r. wraz z pismem przewodnim, dowodem nadania i opłaty, odpis skargi kasacyjnej oraz dowód uiszczenia opłaty od tej skargi.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

10 W myśl art. 37 § 1 zdanie 1. P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek wynikający z powyższego przepisu potwierdza art. 46 § 3 P.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Gdy zatem pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, należy do niej dołączyć pełnomocnictwo lub jego odpis. W wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04 (dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podniesiono, że pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, mimo że pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym, a pełnomocnik nie dysponuje drugim egzemplarzem pełnomocnictwa (por. też postanowienia NSA: z dnia 2 września 2013 r., I FSK 1373/13, z dnia 19 listopada 2013 r., II GZ 654/13, z dnia 22 maja 2014 r., I FSK 490/14, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

11 Powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i tym samym nie zgadza się ze stwierdzeniem strony skarżącej, iż złożony przez nią na etapie postępowania przed organami podatkowym dokument pełnomocnictwa z dnia 29 listopada 2013 r., spełniał wymogi art. 37 § 1 zdanie 1. P.p.s.a.

12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – do akt sądowych tej sprawy nie został złożony żaden dokument pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego adwokatowi Z. G. Nie został on w szczególności dołączony do skargi na decyzję organu podatkowego, na co zresztą wskazuje treść tej skargi, w której jako załączniki zostały wymienione jedynie oświadczenia o stanie majątkowym podatnika oraz odpis skargi. Tym samym należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał stronę do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia tejże skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

13 Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą co do tego, że Sąd pierwszej instancji w sytuacji bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, który skargę podpisał, powinien był wezwać samą stronę do złożenia podpisu na tejże skardze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sytuacja taka mogłaby mieć miejsce jedynie w przypadku, gdyby pełnomocnik taki został wadliwie umocowany do reprezentowania strony, a zatem po wezwaniu tego pełnomocnika do złożenia dokumentu pełnomocnictwa okazałoby się, że nie miał on legitymacji do zastępowania strony. Wówczas zasadne byłoby wezwanie strony do osobistego podpisania skargi (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, s. 107).

14 Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, w której pełnomocnik strony sam przyznaje w skardze kasacyjnej, że był umocowany do sporządzenia i złożenia skargi, co wynika jednoznacznie z dokumentu pełnomocnictwa z dnia 30 kwietnia 2014 r., które zostało omyłkowo przesłane do Dyrektora Izby Skarbowej w W.

15 W takim przypadku za prawidłowe należało uznać postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę, której braków strona, reprezentowana przez pełnomocnika, mimo wezwania Sądu nie uzupełniła w stosownym terminie.

16 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.