Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2016 r., I FSK 1336/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2016 r., I FSK 1336/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 349/15, w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 I FSK 1336/16

UZASADNIENIE

3 Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r., I SA/Kr 349/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. G. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2009 r.

4 Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę kasacyjną. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", przez błędne uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy wniesiono ją w terminie i powinna zostać rozpoznana. Do skargi kasacyjnej załączono pismo z dnia 16 czerwca 2015 r. zatytułowane "Reklamacja – dotyczy odbioru pisma w dniu 30 grudnia 2014 r. dla P. [...]".

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący złożył skargę po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin ten rozpoczął swój bieg w dniu 30 grudnia 2014 r., co wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listownej, znajdującego się w aktach sprawy. Doręczyciel poczty oznaczył w nim, że przesyłka zawierająca decyzję została doręczona skarżącemu z tą właśnie datą. Świadczy o tym nie tylko wpisana przez doręczyciela data odbioru przesyłki, ale również data wpisana przez odbiorcę. Odbiorca przesyłki – Z. G., kwitując odbiór przesyłki opatrzył swój podpis taką samą datą jak doręczyciel, tj. 30 grudnia 2014 r. Prawidłowo ustalono zatem, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 stycznia 2015 r.

8 Argumentacja skargi kasacyjnej zmierzająca do podważenia daty otrzymania przesyłki nie mogła zostać uwzględniona. Gołosłowne były twierdzenia co do niewłaściwego działania poczty i mylnego oznaczenia daty doręczenia przesyłki przez jej pracownika. Doręczający przekazanie przesyłki odbiorcy udokumentował. Dokument ten jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, co oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skuteczne podważenie zawartych w nim treści może być dokonane jedynie w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi.

9 W rozpoznanej sprawie skarżący, powołując się na nieprawidłowe oznaczenie daty przez pracownika poczty, wskazał również, że złożył w urzędzie pocztowym reklamację z tego tytułu. Samo jednak twierdzenie o wszczęciu postępowania reklamacyjnego nie obala wykazanej w potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej daty jej doręczenia. Z przedłożonego pisma nie wynika bowiem, czy w ogóle została uruchomiona procedura reklamacyjna. Pismo to nie zostało opatrzone potwierdzeniem przyjęcia przez adresata. W aktach rozpoznanej sprawy brak jest również informacji o wyniku procedury reklamacyjnej, a pismo to, wedle daty widniejącej w jego nagłówku, zostało złożone 16 czerwca 2015 r. W takim stanie rzeczy próbę podważenia przez skarżącego okoliczności płynących z potwierdzenia odbioru przesyłki listowej uznać należy za bezskuteczną.

10 W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarga do Sądu pierwszej instancji została wniesiona po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało ją odrzucić.

11 Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.