Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r., I FSK 1275/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r., I FSK 1275/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F.A S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1850/12 w sprawie ze skargi F. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Skarga kasacyjna F. P. S.A. w K. dotyczy wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1850/12, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", oddalił skargę F. P. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r.

3 Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że decyzją z dnia 23 listopada 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług za wskazany powyżej okres rozliczeniowy w sposób odmienny aniżeli skarżąca w złożonej deklaracji podatkowej. Powodem takiego orzeczenia były nieprawidłowości powstałe w maju 2007 r., a dotyczące odliczenia z faktur dokumentujących raty leasingowe w wysokości 100% podatku naliczonego zamiast 60% oraz podwójnym ujęciu w rejestrze zakupu podatku naliczonego z faktury zakupu, do której w tej samej dacie wystawiono fakturę korygującą, a także odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej czynności, które nie zostały wykonane. Organ podkreślił, że rozliczenia za maj 2007 r. wpływały na okres rozliczeniowy objęty niniejszym postępowaniem. Skarżąca zawyżyła bowiem, w konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości, kwotę nadwyżki do przeniesienia na kolejny miesiąc, a zatem na czerwiec 2007 r.

4 Orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organ odwoławczy podtrzymując zarazem powyższą argumentację.

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach F. P. S.A. w K. podniosła zarzuty naruszenia:

6 - art. 29, art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a, 10 i 11, art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 88 ust. 3a pkt 4b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "Uptu", poprzez błędną interpretacje wskazanych przepisów i prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania tezy uzasadniającej pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu drukarki wieloformatowej i banneru;

7 - art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "Op", przez zaniechanie przesłuchania R. F. i A. K. oraz P. J., co uniemożliwiło potwierdzenie prawidłowości zakupu drukarki;

8 - art. 210 ust. 1 pkt 6 Op przez oparcie rozstrzygnięcia na poszlakach niezgodnych z rzeczywistością;

9 - art. 187 i art. 191 Op przez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego i oparcie na nim dokonanej oceny.

10 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że podniesione zarzuty dotyczą decyzji określającej zobowiązanie za maj 2007 r. i nie pozostają w związku z rozpatrywaną sprawą.

11 Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga wniesiona przez F. P. S.A. w K. od decyzji podatkowej dotyczącej maja 2007 r. została oddalona nieprawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/GL 1849/12. Pozostała zatem w mocy ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy rozliczenie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. pozbawiające podatnika prawa do uwzględnienia w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 2007 r. spornej kwoty 184 zł.

12 Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że podniesione w skardze zarzuty nie odnosiły się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy a tym samym nie mogły okazać się ani skuteczne ani zasadne zarówno co do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.

13 Na powyższe orzeczenie F. P. S.A. w K., działająca za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego, złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

14 Jako podstawy kasacyjne skarżąca powołała naruszenie:

15 - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a, 10 i 11, art. 88 ust. 3a pkt 4b Uptu polegające na błędnej interpretacji tych przepisów i prowadzeniu postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania nie istnienia transakcji, a wysunięciu w wyniku tych rzekomych dowodów tezy o naruszeniu art. 88 ust.3a pkt 4 lit. b zamiast art. 88 ust. 3a pkt.4 a przez co pozbawiono podatnika pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie drukarki oraz zakupu baneru;

16 - art. 180 Op poprzez nieprzeprowadzenie ponownego przesłuchania świadków w osobach R. F. oraz A. K. (z pominięciem możliwości jego doprowadzenia przy udziale policji) oraz zaniechania skutecznego przesłuchania P.J. co uniemożliwiło potwierdzenie prawidłowości przeprowadzonych transakcji zakupu drukarki wielkoformatowej;

17 - art. 187 Op poprzez dokonanie wybiórczego zebrania materiału dowodowego opartego na założeniu, iż z nierzetelnej i często niekompletnej dokumentacji transakcji prowadzonej przez firmę O. oraz firmy I. sp. z o.o. i S. CE wynikać musi nieprawidłowość w wycenie zakupu maszyny oraz baneru przez firmę F.;

18 - art. 191 Op poprzez wadliwą ocenę, iż okoliczności założone przez organ podatkowy dotyczące zakupu drukarki wieloformatowej zostały udowodnione pomimo ewidentnych dalej istniejących (pomimo ponownego uzupełnienia postępowania) rozbieżności w zeznaniach świadka R. F. i potwierdzenia wersji podatnika w zeznaniach L. R.

19 Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

21 Skarga kasacyjna jest niezasadna.

22 Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów godzi się zauważyć, że podstawa faktyczna do dokonania rozliczenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., w kwotach innych aniżeli zadeklarował skarżący, oparta była całkowicie na zakwestionowanych przez organ rozliczeniach za maj 2007 r. W okresie objętym zaskarżoną decyzją organ nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości. Decyzję określającą dotyczącą czerwca 2007 r. wydał wyłącznie w związku z przeniesieniem wadliwie obliczonej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu rozliczeniowego.

23 W związku z powyższym należy podkreślić, że okoliczności, które zostały podniesione w skardze kasacyjnej dotyczyły de facto decyzji wymiarowej za maj 2007 r. W tym bowiem okresie organy zakwestionowały skarżącej prawo do odliczenia z faktur wystawianych przez firmy O. i I. Rozliczenie za czerwiec 2007 r. oparte było wyłącznie na mechanizmie zaliczenia nadwyżki z okresu poprzedniego. Kwestii prawidłowości tego zaliczenia przez organ skarżąca jednak nie kwestionowała.

24 W świetle powyższego należy podkreślić, że powołane zarzuty kasacyjne należało uznać za nieskuteczne, gdyż ich rozpoznanie nie mieściło się w granicach niniejszej sprawy. Kontrola działań Sądu pierwszej instancji dotycząca oceny legalności działań organów kwestionujących prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez firmy O. i I. została przeprowadzona w innym postępowaniu, tj. dotyczącym maja 2007 r., w którym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn akt I FSK 1151/14, oddalający skargę kasacyjną F. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1849/12.

25 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.