Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2013 r., I FSK 122/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2013 r., I FSK 122/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia dor. pod. M. L. na postanowienie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 122/12, którym to wyrokiem oddalono skargę kasacyjną A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 2074/10, w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W piśmie z dnia 18 marca 2013 r., zatytułowanym "Sprzeciw od kosztów sądowych", dor. pod. M. L., powołując się na art. 258 § 2 pkt 8 oraz art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wskazała, że w wydanym w dniu 23 stycznia 2013 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FSK 122/12:

3 1. nie zasądzono kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez pełnomocnika M. L.;

4 2. zasądzono od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę zwrotu kosztów postępowania w nieprawidłowej wysokości.

5 W ocenie autorki tegoż pisma, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu prowadzonym przed sądem drugiej instancji powinno być ustalone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwzględnieniem stosownych regulacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, a także rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.

6 Ponadto wskazała, że nieprawidłowe było zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwoty 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w sytuacji, gdy nakład pracy pełnomocnika organu tego w żaden sposób nie uzasadniał.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Na wstępie należy zaznaczyć, że autorka wskazanego na wstępie pisma, mimo że skierowała go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powołując się przy tym się na art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zarzuciła w nim, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. nie zasądzono na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Po drugie, zakwestionowała okoliczność zasądzenia od skarżącego – A. C. – na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwoty 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w sytuacji, gdy pełnomocnik organu nie był obecny na żadnej z rozpraw prowadzonych w sprawie skarżącego przed sądami administracyjnymi.

9 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze treść tegoż pisma, a zwłaszcza argumentację w zakresie sformułowanych zarzutów, należało przyjąć, że w istocie stanowi ono zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania. W takiej sytuacji należy przypomnieć, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Powyższe wynika z ugruntowanego stanowiska zarówno sądów, jak i doktryny (por. postanowienia NSA: z dnia 9 marca 2011 r., II GZ 286/10; z dnia 22 lutego 2011 r., II GZ 224/10; z dnia 9 grudnia 2009 r., II GZ 187/07; z dnia 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 482; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009 r., str.530). A zatem zażalenie strony podlega odrzuceniu.

10 Ponadto należy zauważyć, że wskazane przez stronę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej, a także zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Odnosi się także do kwestii przyczyn braku zasądzenia na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kosztów postępowania z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie można zatem przyjąć, że wskazane przez autora rozpatrywanego pisma okoliczności zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny pominięte. Z tego względu, nawet gdyby przyjąć, że pismo strony stanowi wniosek o uzupełnienie wyroku, wskazane orzeczenie NSA z dnia z dnia 23 stycznia 2013 r. nie może podlegać uzupełnieniu na zasadzie określonej w art. 157 § 1 P.p.s.a.

11 Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.