Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2015 r., I FSK 1069/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2015 r., I FSK 1069/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia del. WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 170/13 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy i przeniesienia na następny miesiąc za okres od maja 2007 r. do sierpnia 2007 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 2) odrzucić skargę, 3) zwrócić od Skarbu Państwa - kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz J.K. kwotę 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi i skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 170/13, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.K.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 listopada 2012 r. w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy i przeniesienia na następny miesiąc za okres od maja do sierpnia 2007 r., stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

3 Sąd podzielił stanowisko organu o zawyżeniu przez skarżącego podatku naliczonego, co spowodowało określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okresy. Za prawidłowe przyjęto w tym zakresie ustalenie, że uwzględnione w rozliczeniu faktury, wystawione przez G.K. prowadzącego działalność pod nazwą D., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

4 W skardze kasacyjnej od ww. wyroku zgłoszono wnioski o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 art. 180 § 1, art. 187, art. 188 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

5 Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje.

7 Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wpis od skargi złożonej do Sądu pierwszej instancji został uiszczony po terminie wynikającym z art. 220 § 1 P.p.s.a.

8 Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 21 czerwca 2013 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2.000 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 25 czerwca 2013 r., natomiast wpis od skargi uiszczono 3 lipca 2013 r. (k. 138-141 akt sądowych). Tymczasem termin do opłacenia skargi upływał 2 lipca 2013 r.

9 Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby stronie przywrócono termin do uiszczenia wpisu od skargi; nie składano również wniosku o takim przedmiocie. Należy zatem przyjąć, że skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a.

10 W myśl art. 189 P.p.s.a., "jeżeli skarga ulegała odrzuceniu (...) Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę". Jak przy tym zauważono w uchwale z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/40), w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego. Skład powiększony podkreślił, że jeżeli w sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a zatem gdy sprawa nie mogła być merytorycznie rozpoznana, wówczas nie obowiązuje zakaz reformationis in peius, gdyż nie wchodzi w grę pogorszenie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy.

11 Mając powyższe na względzie Sąd kasacyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 189 w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a.