Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., II OZ 99/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., II OZ 99/10

Sentencja

1 Dnia 17 lutego 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Po 874/08 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Po 874/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił R. S.A. reprezentowanej przez adwokata przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W motywach rozstrzygnięcia podano, że okoliczności, które w ocenie strony miałyby usprawiedliwiać uchybienie terminu nie mogą wpływać na pozytywne załatwienie wniosku. W szczególności stan zdrowia pełnomocnika wnoszącej zażalenie nie pozwolił na przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z braku winy wnioskodawcy.

3 W zażaleniu od powyższego postanowienia R. S.A. reprezentowana przez adwokata zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 87 § 2 ppsa poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

4 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

5 Zgodnie z treścią art. 86 §1 ppsa sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Uchybienie przez stronę terminowi, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona lub jej pełnomocnik dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podzielić w tym miejscu należy stanowisko Sądu I instancji, że w stosunku do profesjonalnych pełnomocników standardy wymaganej od nich należytej staranności w prowadzeniu spraw są podwyższone.

6 Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że wnosząca zażalenie nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Okoliczność, że pełnomocnik wnioskodawcy przebywał na zwolnieniu lekarskim pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z treści dołączonej do akt kopii druku ZUS ZLA (k. 131) wynika bowiem, że wskazaniem dla chorego było "może chodzić", gdyby pełnomocnik wnoszącej zażalenie zmagał się z wysoką temperaturą z pewnością wskazaniem byłoby leżenie chorego. Abstrahując jednak od rozważań czy kondycja psychofizyczna pełnomocnika pozwalała na dokończenie sporządzania skargi kasacyjnej uznać należy, że jego obowiązkiem było poinformowanie swego mandanta, że w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Pełnomocnik wnoszącej zażalenie, mając przecież świadomość jaki wpływ wywrze jego choroba na możliwość złożenia skargi kasacyjnej w terminie, pozwolił biernie temu terminowi upłynąć. Takie zachowanie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z pewnością nie jest przejawem należytej staranności i dołożeniem największego w danych okolicznościach wysiłku, a w konsekwencji nie uprawdopodabnia braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej.

7 Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.