Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2020 r., II OZ 971/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2020 r., II OZ 971/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 471/20 o odrzuceniu skargi B. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 471/20 odrzucił skargę B. B. (dalej określanej jako skarżąca) na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego.

3 W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniami Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W obu przypadkach na wykonanie wezwań zakreślono termin siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

4 W wyznaczonym terminie skarżąca nie nadesłała odpisu skargi, nie uiściła również wymaganego wpisu, co skutkowało odrzuceniem skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.).

5 Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła zażalenie na to postanowienie, zaskarżając orzeczenie w całości.

6 Pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia przez Sąd art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (powinno być art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) i stwierdził, że skarżąca jest przekonana o dołączeniu do skargi jej odpisu, zatem nie było podstaw do wezwania do jego uzupełnienia. W oparciu o ten zarzut pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

7 W piśmie procesowym z dnia 7 października 2020 r. pełnomocnik podniósł dodatkowo zarzut naruszenia przez Sąd art. 47 § 1 P.p.s.a. W ocenie pełnomocnika skoro stronami postępowania jest skarżąca oraz organ, to należało załączyć jeden odpis skargi, co skarżąca uczyniła.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

10 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei z treści art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, art. 47 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odrzucił skargę. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi przez dołączenie jednego dodatkowego odpisu skargi w zakreślonym przez Sąd terminie. Ustalenia w tym zakresie, dające jednocześnie podstawę do odrzucenia skargi, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Zażalenie zaś nie zawiera argumentacji pozwalającej na przyjęcie odmiennego niż Sąd pierwszej instancji stanowiska.

12 Pełnomocnik kwestionuje w zażaleniu, że brak było podstaw do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, bowiem według skarżącej odpis ten został dołączony do skargi. Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 P.p.s.a.). Jednakże w myśl 12 P.p.s.a. ilekroć w ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Zatem wynikający z art 47 § 1 P.p.s.a. obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, odnosi się także do uczestników postępowania. Taki status w niniejszej sprawie mają Miasto [...] i Skarb Państwa. Bezspornym zaś jest, że skarżąca dołączyła do skargi tylko jeden odpis skargi, zamiast wymaganych dwóch. Zasadnie Sąd nie wzywał o dalszy odpis z przeznaczeniem dla organu, skoro za jego pośrednictwem wniesiono skargę do sądu. Niewykonane więc przez skarżącą wezwania z dnia 1 lipca 2020 r. do uzupełnienia braku skargi obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Prawidłowo bowiem przyjął, że niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, odpisu skargi, uniemożliwia nadanie tej skardze dalszego biegu. Pogląd ten znajduje oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014 r. nr 3, poz. 39).

13 Należy jeszcze zwrócić uwagę Sądowi pierwszej instancji na potrzebę wskazywania prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż w przedmiotowej sprawie - oprócz powołanego art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - podstawę odrzucenia skargi stanowił także art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżąca pomimo wezwania w wyznaczonym terminie nie uiściła wpisu od skargi, na co wskazał Sąd pierwszej instancji. Kwestia ta nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż pełnomocnik skarżącej w zażaleniu nie kwestionuje zasadności odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego.

14 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.