Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., II OZ 833/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., II OZ 833/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.N. i W.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 334/12 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi E.N. i W.N. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2012 r. nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 334/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w sprawie ze skargi E.N. i W.N. na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2012 r. nr XVII/283/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

3 W uzasadnieniu wskazano, że wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Sąd wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie uprawnienia i obowiązki E.N. i W.N., jako właścicieli działki nr [...] i nr [...] są wspólne, bowiem wynikają z tego samego tytułu prawnego do nieruchomości. Natomiast skarżący J.D. i F.D. są współwłaścicielami odrębnej nieruchomości (działka nr [...] i nr [...]), zatem to w stosunku tylko i wyłącznie do nich ich prawa i obowiązki są wspólne. Sąd zaznaczył, że w jednym piśmie skargę złożyli właściciele różnych, odrębnych działek, zatem każdy z nich reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego.

4 Nadto podniesiono, że ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wynika, iż wspólne uprawnienia i obowiązki, jako wynikające ze wspólnego tytułu prawnego do określonej nieruchomości dotyczą E.N. i W.N. (właścicieli działki nr [...] i nr [...]) i odrębnie J.D. i F.D. (jako właścicieli działki nr [...] i nr [...]). Dlatego Sąd wezwał z osobna małżonków E.N. i W.N. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Takie samo wezwanie zostało skierowane osobno do J.D. i F.D. W okolicznościach sprawy wpis od skargi winien zostać uiszczony odrębnie przez E.N. i W.N. oraz odrębnie przez J.D. i F.D. Wobec faktu, że E.N. i W.N. są właścicielami działek nr [...] i nr [...] oraz ich uprawnienia i obowiązki wynikają z jednego tytułu do jednej nieruchomości, zostali oni wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu, a w wezwaniu tym zawarto pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących, ale skarżących wskazanych imiennie w tym wezwaniu, zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Sformułowanie "któregokolwiek ze skarżących", zawarte w skierowanym do E.N. i W.N. wezwaniu, w ocenie Sądu, dotyczyło tylko i wyłączenie skarżących w osobach E.N. i W.N. Pozostali skarżący w osobach J.D. i F.D. zobowiązani byli do solidarnego, ale odrębnego wpisu od skargi (co też uczynili w dniu 10 maja 2012r.). Nadto z treści skierowanego do E.N. i W.N. wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wynika jednoznacznie, że jest ono adresowane wyłącznie do nich, albowiem w wezwaniu tym wymienione zostały tylko te osoby wskazane z imienia i nazwiska.

5 Tym samym brak było podstaw do uznania zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu.

6 Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący E.N. i W.N., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.

7 W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, ze w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie istnieje zapis dostatecznie wyjaśniający, że sformułowanie "któregokolwiek ze skarżących" zawarte w wezwaniu do uiszczenia wpisu dotyczyło tylko i wyłącznie skarżących E. i W.N. Wskazali także, że aby rozwiać wątpliwości co do interpretacji tego sformułowania zwrócili się telefonicznie do sądu. Zatem nie można im zarzucić chociażby lekkiego niedbalstwa.

8 Zwrócono także uwagę na przepis art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej także p.p.s.a. i podniesiono, że Sąd nie wziął pod uwagę, że ich wspólne prawa i obowiązki wynikają z posiadanego władztwa nad rzeczą cudzą jaką jest droga (działka nr [...]), stosowanie do art. 336 ustawy Kodeks cywilny. Droga ta bowiem jest wspólnie fizycznie, trwale i stale użytkowana. A więc posiadają to samo, a nie takie samo uprawnienie lub obowiązek.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie jako bezzasadne nie może zostać uwzględnione.

11 Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy jego uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2 art. 86). Zatem, z powyższego przepisu wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Nadto konieczne jest powodowanie przez to uchybienie ujemnych skutków. Niewątpliwie niedokonanie wpisu od skargi w terminie powoduje ujemne skutki, zatem w tej sytuacji należało rozważyć przesłankę braku winy w uchybieniu terminu.

12 W orzecznictwie przyjmuje się, że oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Sytuacja taka zachodzi, gdy strona przy dołożeniu należytej staranności nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie, we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu od skargi, wnoszący zażalenie powołali się na wprowadzającą w błąd informację zawartą w skierowanym do nich wezwaniu. Ich zdaniem, treść tego wezwania usprawiedliwiała przekonanie, że wystarczy, iż wpis uiści chociaż jedna z czterech skarżących osób.

13 W przedmiotowej sprawie wnoszący zażalenie wnieśli jednym pismem skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku w przedmiocie miejscowego planu wraz z J. i F.D. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. i W.N. był miejscowy plan w zakresie działek stanowiących ich własność – działki nr [...] i [...], działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną, która jest przez nich użytkowana jako dojazd do ww. działek oraz w zakresie działek sąsiadujących z tą wewnętrzną drogą dojazdową.

14 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało skierowane oddzielnie do J. i F.D. oraz oddzielnie do E.N. i W.N. E.N. i W.N. został doręczony odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego o następującej treści " na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) wzywam stronę skarżącą w osobach E.N. i W.N. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku, z dnia 30 listopada 2011 r. (...) w kwocie 300 zł (...).

15 Uiszczenie wpisu przez któregokolwiek przez skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.".

16 Mając na uwadze tak skonstruowane wezwanie do uiszczenia wpisu podnieść należy, że argumentacja skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zarządzenia jednoznacznie wynika, że do uiszczenia solidarnie wpisu zostali wezwani E. i W.N. Zatem logicznym jest, że zdanie ostatnie zarządzenia, iż "uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia" odnosi się tylko i wyłącznie do nich. Twierdzenie wnoszących zażalenie, iż sposób sformułowania przedmiotowego wezwania uzasadniał przyjęcie, że uiszczenie opłaty przez jednego z wszystkich skarżących zwalnia pozostałych, nie znajduje uzasadnienia w treści odpisu zarządzenia.

17 Zatem stwierdzić należy, że nawet mylne zrozumienie treści wezwania, w sytuacji gdy nie wynika to ze sposobu jego zredagowania, na skutek którego dana czynność nie została dokonana w terminie, nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu.

18 Zaś argumenty wnoszących zażalenie co do wadliwości zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu w kontekście art. 214 § 2 p.p.s.a. nie mogą być oceniane w postępowaniu o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Ewentualna wadliwość tego wezwania mogła być skutecznie zakwestionowana w drodze zażalenia, ale na to zarządzenie. Zaś w sytuacji, gdy wnoszący zażalenie kwestionują prawidłowość odrzucenia skargi, winni wnieść skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi.

19 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalono wniesione zażalenie jako bezzasadne.